Familie Feenstra in Engeland

(marieke)

’s ochtends maar weer onze uitpuilende tassen inpakken en maar weer naar ontbijt. Wat zal het deze keer zijn? Het was geen buffet zoals gister ochtend, waarschijnlijk omdat de familie feenstra te veel had gegeten met het buffet, maar we moesten uitkiezen of we fried egg of scrambled eggs wouden. Nou papa en luc wouden graag allebei 2 scrambled, want ze zouden niet genoeg hebben aan 1, maar dat snapte ze niet echt dus uiteindelijk maar gewoon allemaal 1 scrambled eggs, maar ik wou even anders zijn en deed fried eggs. Na een half uur hadden papa, mama en luc al hun eten op en judith en ik hadden ons eten nog niet gekregen, dus toen we eindelijk het kregen moesten we erg snel zijn want om 8.50 moesten we alweer klaar staan om met de resort shuttle naar de haven te aan, ook weer met de twee andere nederlanders dat we gisteren mee waren.

We moesten dus weer met het bootje en gingen langs de village dat we gisteren heen waren en moesten een half uur lopen om naar het grot te lopen dat we zouden bekijken. We probeerden zo goed mogelijk rond alle modderdrap te lopen, maar was soms best moeilijk en dus toen we bij de grot aankwamen hadden we modder overal op onze schoenen en papa zei ook, ‘Mijn sandalen zijn nog nat van gisteren en het enige andere paar schoenen die ik bij me had zijn nu ook heel vies’.

Toen we bij de grot aankwamen was de gids ons dus aan het vertellen wat er een beetje in de grot zou zijn. Hij had ons dat niet van te voren verteld… Hij zei dat we zouden moeten kruipen en glijden en weet ik veel niet wat, dus mama en papa en de vrouw van de twee nederlanders gingen niet mee die zouden wel wachten totdat we terug waren. Judith, luc de andere nederlander, de gids en ik gingen dus de grot in, het was gelijk al best moeilijk, we moesten op rotsen lopen en ook ergens vasthouden en de zaklamp vast houden. Nou judith had ook een paar stappen gedaan en al snel vloog een vleermuis haar om haar oren en ging dus snel weer terug, maar luc en ik en de nederlander gingen dus verder met de gids. Op een gegeven moment kwamen we op een plek waar het best donker was en dus waren er echt duizenden vleermuizen op ze kop aan het hangen in de grots, was echt een mooi gezicht. De gids maakte 1 geluidje en de helft begon te vliegen en ze vlogen je echt om de oren, maar door hun sensoren raakte ze je nooit aan. Toen moesten we echt gaan bukken en glijden maar er was echt vleermuizen poep overal en was echt heel erg smerig, dus gelijk toen er een beetje water ergens stoormden wasten luc en ik onze handen. Maar het was nog niet afgelopen, we kwamen in nog een opening achtig iets waar ook duizenden vleermuizen waren en we dachten het al moeilijk te hebben gehad, maar het moeilijkste leek nog te komen. We moesten eerst een stukje naar beneden glijden en daar was dan water en een paar rotsen en nog steeds vleermuizen poep overal, maar we moesten ook erg bukken op dezelfde tijd. De gids ging dus eerst en die sprong gewoon in het water (was net boven je enkels) en toen zette zijn voet op een rots waar een erg dikke kikker opzat en die sprong gelijk weg, erg grappig. Luc en ik wouden onze schoenen eigenlijk niet nat hebben dus moesten we proberen te bukken met voeten aan beide kanten op de rots aan de zijkant van het water en ook naar naar voren te komen, nou lukte ons zo ongeveer, maar ik verzette me dus 1 hele voet was nat. Dirk (de nederlandse man) was niet zo lenig en dus moesten kruipen op z’n knieen door het water, ook erg lekker. Nou ja al en al ongeloofelijk leuk om mee te maken, maar is ook eens en nooit weer.

Toen we op de resort weer terug kwamen, douchen en toen maar weer in de taxi instappen om weer te rijden voor 3.5 uur. Iedereen was echt uitgeteld, en na drie kwartier lag iedereen te slapen voor minstens drie kwartier, uitgeteld.
Toen we aankwamen bij het luxe hotel mochten we gewoon twee uur even niksen. Luc en judith hadden gezwommen in het hotels zwembad, papa en mama zaten te niksen op hun kamer en ik lag lekker te badderen.

Om 7 uur vroegen we de butler om een kaart en waar we konden eten en toen gingen we de stad in. Mama zag een leuk restaurantje en daar gingen we dus binnen zitten. Er zat 1 grote tafel met allemaal maleisische mannen en 3 vrouwen en die zaten allemaal te drinken. en ze waren zoo luid! echt niet normaal. Ze waren ook zo onbeschoft! Een van de mannen bijvoorbeeld, gelijk als hij iets opgeruimd zou willen hebben of iets nieuws hebben, zou hij opstaan, hard in zijn handen klappen en naar een serveerster roepen, echt niet normaal. Er ging ook aardig wat bier doorheen.

Dat is me wel opgevallen, Mensen zijn hier zo onbeschoft! bijvoorbeeld, je gaat naar de wc en staat keurig te wachten en dan komen mensen net binnen en gaan gewoon voor je een wc binnen, of je staat bij een kassa te wachten totdat je aan de beurt bent, maar dan kan je lang wachten want dringt gewoon voor en gaat voor je langs en zet hun spullen bij de kassa neer. Of de tol betalen, wij zeggen meestal hey en thanks ofzoiets, nou hier zeg je geen woord tegen elkaar etc etc.
Ook een ding dat best irritant is, is dat de serveersters altijd na je kijken als je eet, echt ze staren gewoon en ook in winkels dan loop je een winkel binnen en dan loopt iemand die daar werkt je gewoon achteraan, de hele tijd en kijkt waar je naar kijkt etc. zo irritant!

Maar mensen kunnen ook heel vriendelijk zijn hoor! haha

Morgen op naar chinatown waar we veel inkopen gaan doen, we krijgen allemaal geld om (nog) kerst cadeautjes te kopen want we vierden geen sinterklaas en doen dus cadeautjes met kerst en dus geven papa en mama ons geld om spullen goedkoop in china town te kunnen kopen. Zal vast ook leuk zijn. 

Het ontbijt in ons resort was duidelijk minder uitgebreid dan de laatste dagen. We waren dan ook al wat verwend. Deze ochtend waren er zowaar ook enkele andere gasten in het restaurant, wel 6 andere mensen zaten te ontbijten!
Om half 10 gingen we voor onze eerste excursie een lange wandeling door het regenwoud. De reisleider was erg grappig. Hij vertelde veel en sprak al aardig wat Nederlands. We kwamen er achter dat er hier erg veel Nederlanders rond liepen. Ook de wandeling deden we samen met twee andere Nederlanders. We liepen/ klommen naar een aardige hoogte (even vergeten hoe hoog). Erg inspannend maar een ervaring die we toch niet hadden willen missen. Op de terugweg kwamen we bij een enorme hangbrug, waar we over heen liepen. Ik vond het best eng, zo wiebelig! Al met al een leuke excursie. Toen we bij het resort aankwamen stond de keukenploeg al weer met een uitgebreide warme lunch op ons te wachten. Wederom waren we de enigen.
 
’s Middags hadden we een soort waterexcursie. Eerst deden we een dorpje aan met Aboriginals. Er bestaan nog erg veel stammen in Maleisie die nog zeer primitief leven. Ze wonen in hutten gemaakt van palmboom bladeren en zoeken hun eten nog uit de natuur. Dit was een erg bijzondere ervaring. We mochten zelf ook de blaaspijp proberen. Een wapen om wild mee te schieten. Het bestaat uit een holle bamboestok met een pijltje (zij jagen met een pijltje waar gif aan zit) dat ze naar het wild blazen, en doden als ze het wild raken.
Daarna gingen we de rivier de ………., tegen de stroom in op. Er was een enorme stroming, en de bedoeling was dat we flink nat werden. Nou dat was zeker gelukt. We hebben erg veel gelachen. Ook hadden we nog de kans om te gaan zwemmen in een beek, afkomstig van een waterval. In die beek lagen erg veel stenen, van klei. Deze hadden erg veel verschillende kleuren, en de gids maakte er prachtige tekeningen mee op gezicht, rug en armen van de kids. We kwamen zeiknat bij het resort aan. Na een warme douche hadden we nog tijd om even lekker te lezen of tv te kijken. ’s Avonds hadden we weer als enigen diner in het restaurant. Weer rijst met een prutje, zoals we dat noemen. De kinderen krijgen inmiddels zin in een broodje hamburger of iets dergelijks. Als het maar geen rijst is!
Na het eten gingen we op nightsafari. We gingen in een 4wheeldrive. Eigenlijk niet echt binnenin,maar in de acherbak. De gids zat boven op het dak met een groot zoeklicht. We reden 2 uur over plantages, door bossen enz. We zagen: een Luipaard kat, slangen, een kikker, 2 Kingfishers , een kudde wilde zwijnen, en een cybet, een uil en een muisje. Om de beurt zaten ook de kinderen op het dak. Dit is echt zo’n verschil met Australie! Zulk soort dingen kan echt niet in Australie, veel te gevaarlijk! Het ging al bijna wennen dat je voor elke activiteit formulieren in moet vullen. Dat kent men hier echt niet!
Moe maar voldaan gingen we dit keer laat, 11 uur, naar bed. Morgen nog 1 excursie, en dan staat om 12 uur ’s middags de taxichauffeur weer bij ons resort om ons naar Kuala Lumpur te brengen.

We konden nogmaals genieten van het ontbijt in ons resort. Om elf uur bracht een taxibusje ons weer naar de luchthaven terug naar Kuala Lumpur. Vandaar uit stond er weer een taxibusje te wachten om ons naar het National Park Taman Negara te brengen. Dit was een lange rit. Halverwege, na twee uur, maakten we een stop en aten een broodje bapau. Toen hadden we nog ruim twee uur te gaan. We werden het al een beetje zat. Op een gegeven moment konden we geen palmboom meer zien. We werden steeds meliger, en verwachten dat hier (aan het eind van de wereld) niet veel bijzonders kon zijn. Hadden we dan toch maar op Langkawi moeten blijven? Pieter boekt altijd alle vakanties via internet. Daar hij deze keer erg laat was met boeken, was dit ongeveer het enige wat beschikbaar was. We verwachtten dan ook niet veel bijzonders aan te treffen. Onderweg veel opmerkingen als we zijn vast de enige die hier komen. De enkele auto die we nog tegen kwamen was vast de kok, die na onze late aankomst ook al naar huis was gestuurd enz enz. We werden steeds meliger. Omstreeks 7 uur ’s avonds kwamen we aan. Het licht in de receptie was al uit, maar werd weer aangedaan toen wij arriveerden. Het was uitgestorven! Gelukkig waren de kok en aanhang toch nog op ons blijven wachten en kregen we een uitgebreid maal voorgeschoteld. We waren de enige gasten in dit restaurant.We zouden hier drie nachtjes blijven, maar besloten gelijk maar om het bij twee nachtjes te houden en alle excursies in een dag te gaan doen, zodat we dan een dag langer in Kuala Lumpur zouden kunnen doorbrengen. Ook deze avond weer vroeg op bed. We halen echt slaap in deze vakantie!

‘s Ochtends zijn we nog even doorgegaan in het vakantie tempo. Eerst uitgebreid (en vooral voor Luc veel) ontbijten. Toen hebben we ons uitstapje voor de middag gepland en nog lekker wat geluierd op het strand. Luc had ondanks zijn hoofdwond nog wel de smaak te pakken van het jetskieen, en wilde dus nog een keer(van zijn eigen geld), en deze keer wilde hij ook Judith, Pieter en mij meenemen voor een ritje. Hij moest de scherpe bochten nu wel achterwege laten, anders mocht het van ons niet. Een ziekenhuis bezoek gedurende onze vakantie vonden we echt wel genoeg! ’s Middags gingen we eiland hoppen.We werden in een bootje gezet met nog 6 andere mensen, en gingen als eerste naar een eiland waar veel apen losliepen. De apen waren volgens ons al wel verpest door de toeristen. Het was een plek waar erg veel boten aandeden, en de toeristen liepen enorm veel afval achter. Het was daar echt heel erg vies. Je kon daar ook watersporten doen, zoals achter een speedboot aan de parachute hangen, of op een banaan achter een speedboot. Dat wilden wij wel doen. Dus met z’n allen op die banaan. Je sprak van tevoren af hoe vaak je eraf gegooid wilde worden. Wij zouden voor een keer gaan. Toen dat echter gebeurd was, zaten Luc en Marieke er nog op! Dat was niet volgens plan. Dus we gingen voor nog een poging. Ook deze mislukte. Dit eiland heette Pulau Beras Basah., Island of the Wet Rice. Daarna gingen we naar het volgende eiland ofwel Pulau Dayang Bunting, Island of the pregnant Maiden. De bergen hebben de vorm van een zwangere vrouw. Foto volgt nog. Hierachter had zich een zoetwater meer gevormd. Daar konden de kinderen heerlijk zwemmen. Ook op dit eiland weer enorm veel apen. De apen zijn hier erg aan de toeristen gewend, en zijn erg gespitst op plastic zakken, en denken dat daar eten in zit. We kochten daar een zakje chips en dachten dat op een rustig plekje op te gaan eten. Het geritsel van het zakje trok echter de aandacht van een hele horde apen, en wij zijn toen snel naar een veiliger plekje gevlucht.
Toen we weer verder gingen kwamen we op een plek waar heel veel arends waren. Door de reisleider werd er kippenhuid in het water gegooid, waar de enorme vogels op af doken. Er waren verschillende soorten arends. Een soort heette langkawi, naar het eiland, wat betekent ” eagle rock”.Dit was in de buurt van het derde eiland genaamd Pulau Singa Besar ofwel Singa Island. Toen we terug waren van de trip maakten we ons allen mooi voor het kerstdiner van die avond. Dit was een verplicht diner, waar het resort erg veel werk van had gemaakt. Het was een enorm uitgebreid buffet, met tussendoor wat dansers en een live orkest met zangeres. Rond tien uur hadden we het allemaal wel gezien en we lagen weer lekker vroeg op bed.

Eindelijk weer eens een stukje van mij (Pieter L.). Ik moet zeggen dat onze Jet zich kranig door de laatste week heeft heen geslagen. Een week met de nodige problemen en tegenslagen en ook een week met mij aan de andere kant van de wereld en ook wat te druk om echt “mee te leven”. Dus al met al petje af voor mijn dame!

Voor mij begon de week maandag met de laatste vergaderingen op de zaak in Australie en dan maandagmiddag in het vliegtuig naar Zwitserland. Dat was heel praktisch: De eerste vlucht naar Singapore duurt 8 uur en was ideaal om de presentaties te maken voor de management vergadering in Zwitserland en de tweede vlucht (naar Zurich) duurt 12 uur en geeft dus goede gelegenheid tot slapen. En je vertrekt maandag eind van de dag en (door het tijdsverschil) was ik nog op tijd voor de vergadering op dinsdagmorgen in Zwitserland om 9 uur.

Na twee dagen vergaderen in Zwitserland weer in het vliegtuig en dan naar Belgie. Daar begon de nachtelijke onrust, want een DC van Woolworths in Melbourne had problemen en dat in de kerstperiode (drukste periode) gaf de nodige stress en telefoon conferenties op laten we zeggen onhandige tijden. Donderdagmorgen naar het kantoor bij Antwerpen en daar weer wat oude bekenden handjes geschud en een presentatie gegeven.

In mijn nieuwe rol (met de hopeloze naam: Head of Europe 2) ben ik verantwoordelijk voor Groot Brittanie, Australie/Nieuw Zeeland en Benelux en het eerste wapenfeit was een reorganisatie en de resultaten daarvan ging ik presenteren. Eerst dus donderdagmorgen in Antwerpen, daarna naar Nederland gereden. Op de grens (Hazeldonk) bij het Shell station eerst een krentenbol-kaas en een broodje frikadel “gescoord” en vervolgens naar het kantoor in Culemborg. Ook daar weer even bijgepraat en de presentatie gedaan en aangeschoven bij het kerstdiner: Heerlijk!

Daarna naar Schiphol en op naar Birmingham. Met de huurauto naar het hotel: Hotel dicht !! Vervolgens iemand wakker gebonkt en na (laten we zeggen) enig aandringen heeft de beste man in zijn pyama toch nog een sleutel geregeld. Van slapen kwam echter niet veel, want het stond weer in het licht van telefonische vergaderingen met Woolworths. Vrijdag dan dezelfde presentatie nog eens in Redditch (bij Birmingham), waar de meeste veranderingen zullen plaats vinden. Daar was het kantoor echter al half leeg in verband met de kerstvakantie.

Eindelijk dan met de auto naar London voor de vlucht (letterlijk/figuurlijk) naar de zon in Maleisie. Na instappen (en telefoon uitzetten) heb ik geen eten of wat dan ook meer afgewacht, maar ben meteen gaan slapen. Toen ik wakker werd waren we dichtbij onze bestemming en na een ontbijtje (gekke tijd) landden we op zaterdagavond 7 uur in Kuala Lumpur. Vervolgens het hotel betrokken, gedoucht en Jet en kids opgewacht die om 9 uur landden. In het hotel daarna vrij snel gaan slapen, want de volgende ochtend moesten we weer om 05:30 op voor het vliegtuig naar het eiland Langkawi: Niet echt het idee van vakantie volgens de dames, maar geregeld door mij, dus maar even afzien.

Inmiddels zitten we op Langkawi. Gisteren stond in het licht van relaxen. We hebben een heerlijk resort gevonden direct aan het strand. Echt een tropische vakantie. Dus: Welkomstdrink, strandbedje, drank, eten, zonnen, luieren, zwemmen, etc. Luc en Marieke wilden vervolgens gaan Jetskieen en och: Laat ze maar! Dus een half uur lang tekeer gaan op het water (”Cool man”), samen op 1 jetski, waarbij op hoge snelheden 360 graden draaien werden uitgeprobeerd en waarbij ze twee keer van de jetski werden gegooid. Toen ze terug kwamen had Luc een flinke jaap op zijn hoofd. We hebben hem maar met een zakje ijs apart gezet. Henriette kon het “niet aan” om daar nu ook weer voor naar een dokter of zo te moeten. Na het een tijd te hebben aangekeken, leek het niet te verbeteren en toch maar naar de eerste hulp van het hotel: Meteen naar het ziekenhuis.

Dus Luc en ik in een oude taxi-bus naar het ziekenhuis zo’n 20 minuten verder op. Daar aangekomen bleek het toch met name een lokaal ziekenhuis te zijn: “Formulieren invullen aub”. Mijn Maleisisch was echter niet goed genoeg, dus met enige hulp kregen we drie stempels en een verwijzing naar loket nummer 3. Daar zat een dame die ook alles weer op moest schrijven en nieuwe stempels zetten en we moesten dan 50 RM (ca 10 Euro) betalen en wachten. De taxi chauffeur zei dat hij wel “even op ons zou wachten”. Tijdens het wachten werd er continu wat afgeroepen, maar dat was onverstaanbaar, dus zo nu en dan maar vragen of ze ons bedoelden. Na een uur dan mochten we door een andere deur en kwamen bij wat later bleek de dokter te zijn. Hij keek even en vroeg of we wilden lijmen of naaien. Hij gaf de voorkeur aan ouderwets naaiwerk en mij leek dat ook wel zo stevig (Luc twijfelde nog of naald en draad wel schoon zouden zijn, maar het bleek dat die uit verpakkingen kwamen). De drie hechtingen zaten er zo in. Vervolgens kreeg hij wat pijnstillers, maar hele zware, dus ook andere medicijnen om de bijverschijnselen op te heffen. Toen maar om de rekening gevraagd, maar de 10 Euro bleek alles te dekken. Vervolgens de taxi-bus maar weer terug genomen en ons weer bij de rest gevoegd.

Uiteindelijk de eerste dag vakantie met heerlijk eten afgesloten en vroeg naar bed, voor eindelijk een lange nacht!

Nu ik dan toch eindelijk weer eens een berichtje schrijf, wil ik toch nog even iedereen gedag zeggen in Australie, omdat ik niet iedereen meer heb kunnen zien voordat ik uit Australie vertrok. Ik heb de nodige groeten en voicemails gekregen uit Australie. Dank daarvoor en nog vele goede (en lekker warme) jaren daar in Australie gewenst. Ik kom zeker nog zo nu en dan terug en wil graag nog eens een bakkie komen doen.

De volgende ochtend, het regende weer eens, hebben we een beetje uitgeslapen, tot half 9, toen lekker ontbeten, en toen de koffers ingepakt. Het was een hele toer om alles mee te krijgen! Maar door boven op de koffers te gaan zitten, kregen we toch alles mee. De kinderen kregen ook deze laatste dagen nog steeds kadootjes, en dat tikt toch aan!
Een collega van Pieter zou het verder regelen met de auto, het raam van de auto kon niet eerder dan donderdag of vrijdag gemaakt worden. Gelukkig hadden wij hem niet meer nodig. Toen diende zich weer een volgende probleem aan, want er was nog steeds geen bericht van de zaak van Pieter dat de rekening van het hotel betaald zou worden, dus of ik dat maar even wilde afrekenen! Ik had veel kontant in mijn portemonnee, maar dit hotel was toch echt wel behoorlijk duur! Aan de overkant van de straat was een geldautomaat, daar mijn creditkaart het natuurlijk niet deed, moest ik cash hebben. Ik kwam daar: geldautomaat buiten werking (wanneer heb ik dit eerder meegemaakt!!!!!) Gelukkig hadden ze om de hoek nog een , en was dat in ieder geval opgelost! Ook zouden er nog twee mensen voor Marieke langs komen voordat we naar het vliegveld zouden gaan. Pappy haar biblestudy leidster kwam nog langs en bleef nog even voor een bakje koffie in het hotel en ook nog een vriendin Maddie kwam langs, ook weer afscheid nemen. Taxi liet ook langer op zich wachten, maar we kwamen redelijk op tijd op het vliegveld aan, al waar we bij een enorm lange rij mochten aansluiten om in te checken. Wachten, wachten wachten. Marieke had 5 vrienden van school op het vliegveld staan om samen de laatste minuten mee door te brengen. Afscheid nemen, dat went nooit!!!! Toen bleek nog even dat ik niet bij de kids zou zitten, ook dit kwam nog goed op het laatste ogenblik voordat we gingen boorden. Ook moest ik nog bij een kantoortje langs om belasting van mijn pasgekochte laptop terug te vorderen. Dit kon tot uiterlijk een half uur voor de vlucht ( het was inmiddels 25 minuten voor de vlucht) Ook dat kwam nog goed, en toen was het zo ongeveer rennen naar de gate. Snel nog even wat magazines ingeslagen, en toen kon ik uitrusten. Rust in mijn hoofd, we gaan vakantie houden! Ik hoef niks meer te organiseren. Pieter neemt het straks in Maleisie weer over!

Nog even over Pieter: Hij heeft ook een enorm hectische week achter de rug. Hij startte in Zwitserland, toen naar Belgie, toen naar Nederland en als laatste naar Engeland. En dat in 4 dagen, met erg weinig slaap, omdat hij ‘s nachts vaak gebeld werd omdat er veel storingen zijn bij de grote distributie centra van de supermarkten in Australie. Dit is vreselijke stress omdat dit de drukste week van het jaar is, zo vlak voor de kerst! Ook hij is ontzettend toe aan vakantie. Fijn dat we deze week Maleisie hebben gepland, lekker samen even op adem komen!

De laatste dag voor Judith op school, en voor ons in St Ives, Ik had nog gezellig bij Eveline afgesproken, waar ook Marielle met de kids was. Nog heerlijk even lekker stoom afgeblaast, en nog gezellig even kletsen, Ik ga jullie missen meiden! Om half 11 had ik een afspraak bij de nagelsalon (ja madame krijgt kapsones!) Ik voel me er nog steeds ongemakkelijk bij dat deze luxe kan, terwijl er velen zitten die er elke week komen, voor mij is het echt een treat. Toch maar weer eens het verhuisbedrijf gebeld, zij hadden immers weer niets van zich laten horen. Na vier keer doorgeschakeld te worden, zou ik binnen tien minuten terug gebeld worden. Inderdaad mevrouw, er moeten nog papieren getekend worden. “ Ik ben morgen toch echt het land uit, en ik wil wel graag dat mijn luchtvracht in Engeland aankomt!!!!!” Ze zouden het zo regelen dat iemand van hen mij ergens zou ontmoeten. Zou het dan toch nog goed komen met die papieren? Het lijkt het verhaal van Otje wel! Papieren, papieren!

Marieke had vandaag de hele dag met haar vrienden (het enige meisje voor het meeste van de dag) op het strand doorgebracht.

‘s Middags Judith van school gehaald, die erg verdrietig was omdat ze afscheid van haar vriendinnen moest nemen. Dat verdriet van die kinderen, dat is nog het allerzwaarste van verhuizen! Dat doet zo’n pijn om die kinderen zo verdrietig te zien, omdat ze afscheid nemen van goede vriend(inn)en. Dat moest er niet bij horen! Het was deze laatste dag bloedheet: over de 30 graden, nog even zweten op Australische bodem. Uit school is Judith lekker gaan zwemmen, Luc was  er ook met zijn drie vrienden, waarmee hij eerder die dag was wezen schaatsen. Iemand van het verhuisbedrijf kwam langs in het hotel, en ik heb even lekker mijn beklag gedaan. Hij zou dit opnemen met zijn superieuren.

‘s Avonds hadden we een afscheidsdinertje met onze overburen. Na Marieke ergens opgepikt te hebben kwamen we daar netjes zoals afgesproken om 7 uur aan. De auto geparkeerd, het navigatie-systeem in een kastje in de auto gedaan, en toen naar binnen. Marieke wilde een smsje sturen naar een vriendin, had zelf geen beltegoed meer, dus wilde mijn mobieltje gebruiken. Oeps ligt nog in de auto. Ze ging hem ophalen, kwam echter al snel weer, totaal geschokt terug. Er was ingebroken in de auto, navigatiesysteem verdwenen en mobieltje ook( de volgende dag kwamen we er achter dat ze ook Marieke haar make-up tasje mee hadden genomen). Wat een gedoe, kan je er niet bij hebben zo’ n laatste avond! Luc handelde heel goed, als een volwassen man, nam hij Pieter zijn taken over: belde de lease maatschappij, en de politie. Ondertussen kwam bij ons het eten al op tafel. Lease maatschappij kon die avond nog niets doen, zou de volgende ochtend weer kontakt met ons opnemen. Politie was ook nog niet geregeld. Na het eten hebben we zo goed en kwaad als het kon het meeste glas van de zitplaatsen verwijderd, en kwamen er toen achter dat er nog een slachtoffer was, ook navigatie systeem gestolen. Deze mensen hadden al anderhalf uur geleden de politie gebeld, en stonden daar nog steeds op te wachten. Ik had zoiets van ik ga dat wel in het hotel regelen, ik heb geen zin om uren op die politie te gaan wachten. De terugweg nog even verkeerd gereden, zat op de verkeerde baan, en om mij heen allemaal auto’s, dus nog een stukje freeway richting New Castle gedaan. We konden de humor er op dat moment wel weer van inzien, het was gelukkig buiten nog steeds warm, en we waren natuurlijk verplicht met open raam te rijden. Toen zagen we een politie-auto. Deze volgden we, om zodoende te zien of hij naar het bureau in Gordon ging. Dat deed hij niet, maar er was toch nog iemand op het bureau die ons kon helpen door te vertellen dat we telefonisch aangifte konden doen. Marieke zat inmiddels op hete kolen, haar allerbeste vriendin zou nog naar het hotel komen om afscheid van haar te nemen. In het hotel de politie gebeld, (in drie keer omdat de telefoon verbinding van het hotel steeds wegviel, waardoor je drie keer het verhaal opnieuw moet vertellen), maar uiteindelijk hadden we wat we moesten hebben, namelijk het nummer wat we nodig hadden voor de verzekering. De auto mochten we in de parkeergarage onder het hotel zetten, dat was wel heel aardig.

Na een zeer verdrietige Marieke in bed te hebben gestopt was het dan zo’n 12 uur, en weer een dag dichter bij ons vertrek.

‘s Ochtends lekker in het hotel ontbeten, lunchpakket voor Judith gemaakt, want die moest nog steeds naar school. Tas bij Marieke langs gebracht (dit keer niet vergeten!) en toen naar St Ives. Bij het huis moest ik wachten op de schoonmaak ploeg. Drie man sterk zouden ze zo’n 4 uur werk hebben. Daarna nog koffie drinken met Lana in het winkelcentrum, waar ik een telefoontje kreeg van Marieke die toch niets te doen had die dag, omdat een heel aantal vrienden had afgezegd. Zij zou nu ook naar mij toe komen, en wilde graag haar nagels laten doen dus had ze acryl nagels gekregen en Ik had een afspraak bij de kapper gemaakt, om me even te laten verwennen. ( toch doe ik het liever zelf, het ging namelijk voornamelijk om het verven van mijn haar) Bij de kapper duurt het zo lang, ik heb er twee uur gezeten, als ik het zelf doe ben ik in een half uur klaar! Ik heb daar niet echt het geduld voor. Ergens tussendoor ook nog Luc naar Hornsby gereden, want die ging nog met vrienden naar de film. Luc had ‘s avonds een etentje met zijn werk, wij zijn naar het winkelcentrum vlakbij ons hotel gegaan. Na wat gegeten te hebben, nog wat geshopt. Het was midnight-shopping, vanwege de komende kerst.
We hielden het vol tot tien uur, en waren het toen spuugzat. Toch nog goed geslaagd voor bikini’s voor de meiden en nog wat andere leuke dingen. Meiden naar het hotel gebracht, toen weer Luc gehaald, en toen was het weer tijd om te slapen, zucht!
 

O ja, ik was na de schoonmaak in het huis geweest en totaal niet tevreden over de schoonmaak, de binnenkant van de keukenlades was niet schoon, en stofzuigen, niet echt goed genoeg. Dus ik heb weer de verhuis club gebeld, want die had de schoonmaakploeg ingehuurd om te klagen. Ook nog gevraagd naar de papieren voor de luchtvracht, die ik nog zou moeten tekenen. Ik zou daar over terug gebeld worden.

Het plan volgens de verhuizer was, dat ze rond 1 uur ‘s middags alles wel in de container zouden hebben. Die laatste ochtend dus alle rondslingerende dingen die of in de koffer mee op vakantie moest, of in de doos voor de luchtvracht moest bij elkaar gezocht, en zo waren wij in ieder geval goed voorbereid. De bagage voor onze vakantie in de auto gezet, alles onder controle.
 

Toen de verhuizers dan om 9 uur kwamen, met container, en slechts 2 man extra, vond ik die 1 uur dan ook al wel erg voorbarig, maar ja je weet het tenslotte nooit, hoe hard ze kunnen werken en of er soms nog een blik met verhuizers open getrokken zou worden. Het werd later en later. Een uur werd in ieder geval niet meer gehaald. Judith had die avond een gala bal van school, vanwege het afscheid van year 6, wat year 5 (haar klas) dus had georganiseerd. Ik zou haar in het hotel optutten, haar haren doen, en klaar maken voor het ball Het werd later en later, Judith moest om 6 uur op school zijn. Om  5 uur toch maar weer de koffer uit de auto gehaald, de makeup uit weer een andere koffer opgeduikeld, en haar maar weer in ons huis laten douchen. Inmiddels begonnen de mannen zich zorgen te maken, het zou niet in de container gaan passen! De mevrouw die bij ons de verhuizing op had genomen, had ingeschat dat het 58 m3 zou zijn. De verhuizer zat inmiddels al over de 70 m3.(er past 70 m3 in een container). Ondertussen was Judith klaar voor het ball, Luc werd ook nog naar een feest van de Biblestudy gebracht, en zo was ik ook tot dan toe nog steeds als taxi- chauffeur in funktie.
 

Om 7,15 uur ging de container dicht, de fietsen pasten er niet in, en nog een aantal dozen moesten apart met de andere auto mee. Het volgende probleem diende zich aan: er waren geen papieren voor de luchtvracht. Er zou hierover morgen kontakt met me opgenomen worden. Ik was het toen al behoorlijk zat, niet dat je lichamlijk moe wordt van een verhuizing, want die mannen deden alles, maar vooral je hoofd is vol, vol van alles, wat misgaat, wat geregeld moet worden, etc etc. Ik ben toen naar het hotel gereden, lekker luxe, en daar werden voor mij alle koffers (4 enorme en 4 handbagage) naar de kamer gereden. Toen diende zich het volgende probleem al weer aan: Wie ging dit betalen? Ik had netjes de boeking bij me die de reisagente van Pieter zijn werk had geregeld, maar ze wilden toch nog een afdruk van mijn creditcard, want ze hadden nergens een bewijs dat de rekening rechtstreeks naar de zaak zou gaan.. Aangezien mijn creditcard al een poosje niet meer werkt, dacht ik ach misschien is een afdruk alleen voldoen, maar nee hoor even later een telefoontje van de receptie, dat dit niet lukte Okee, dan maar geld als borg. Na snel gedoucht te hebben moest ik Marieke nog een tas kleding brengen, die sliep bij een vriendin, tussendoor niet echt tijd gehad om te eten, maar honger had ik ook niet.
 

Toen weer in de auto, ik kwam aan bij Marieke haar vriendin, echter zonder de tas, de tas stond nog in het hotel(kan gebeuren) Marieke gedag gezegd, en verteld dat ik die morgenochtend wel langs zou brengen. Om kwart over negen was ik bij Judith haar school waar de formal was begonnen van de year 6 leerlingen. Zo mooi om te zien, al die meisjes in prachtige jurken en de jongens in keurige overhemdjes! Dit is iets wat ze in Nederland niet doen, maar het heeft toch echt wel wat!

Toen kwamen er nog tranen van Judith, haar vriendje was naar huis gegaan, zonder haar gedag te zeggen, en ging de volgende dag op vakantie (niet echt leuk!) Luc opgehaald en toen eindelijk naar het hotel, slapen!

Vanochtend de koffers gesloten. Laatste kadootjes voor Marieke stromen nog binnen. Het waterbed wordt ontmanteld, en zo moeten we het eventjes (6 a 8 weken) zonder ons lekkere bedje doen. Schooluniformen bij mensen afleveren, ook die kunnen we niet meer gebruiken, en ik denk altijd maar zo, een ander is er blij mee! Laatste was gedraaid en gedroogd. De wasmachine is op z’n end, het klonk op het laatst alsof er een raket gelanceerd werd, zo veel herrie. Die laten we dus mooi hier achter. Hij heeft het na zo’n 20 jaar opgegeven!

Veel heb ik niet echt meer te melden. Ook deze laatste dagen blijf ik taxieen. Natuurlijk gun ik ze die laatste momenten met vrienden ed. Maar het lijkt nog wel zwaarder te vallen dan normaal. Ik vind het ook zo gek, dat niemand van de mensen waar ze heen gaan aanbiedt om hen te brengen of halen, zo middenin een verhuizing. Misschien ligt het aan mij, maar wat dat betreft denk ik toch dat dat een beetje de mentaliteit is hier, als je het niet vraagt, zal niemand spontaan aanbieden om te halen of brengen. Klopt dit?

Ik zal nog even een foto van de container maken, en dan gaan we vanmiddag richting hotel Stamford in Epping. Dit is hetzelfde hotel waar we ook 2.5 jaar geleden aankwamen, en verbleven totdat we in ons huis konden. De kinderen hebben daar een zeer goede en speciale herinnering aan, en wilden daar weer heen. Dit is het laatste blogje vanuit St Ives, maar natuurlijk probeer ik ook de komende dagen af en toe wat te schrijven. De laptop gaat natuurlijk in de handbagage!