Familie Feenstra in Engeland

Ze hebben allemaal vakantie!!! Judith heeft alle werkjes mee naar huis, en het is heel leuk om te zien, hoe ze hier in het begin de eerste Engelse woordjes leerde. Ook grappig als ze nu zegt: In Nederland deed ik ook wel eens of ik Engels kon praten dan zei ik gewoon, bla, bla etc . Ook vind ze het leuk om nu de liedjes die je op de radio hoort, te kunnen begrijpen, en ze kan de tekst sneller meezingen. Wauh, wat is die tijd eigenlijk ook wel weer snel gegaan. 12 Augustus, kwamen we hier aan en nu 21 december hebben we kinderen die Engels kunnen praten. Judith moest helaas van 2 vriendinnen afscheid nemen, die gingen naar een andere school. Volgend jaar maar weer afwachten bij wie ze allemaal in de klas komt. Ze gooien hier elk jaar de klassen helemaal weer door elkaar. Ook afwachten wat voor leraar(es) ze krijgt, met mrs Widman had ze het in ieder geval erg getroffen. Ze deed me ook veel aan juf Riet denken. Vandaag was een warme dag, 35 graden, afkoelen was mogelijk of binnen bij de airco, of gewoon een duik in het zwembad. Ja, zelfs ik heb er in gelegen. Het is heerlijk om nu ’s avonds nog buiten te zitten , het is hier heerlijk rustig, leuk om naar het geritsel van de possums te luisteren. Ja , ze komen ook te voorschijn, maar worden door onze logeerhond, Polly snel weer weggejaagd. Overmorgen gaat het 38 graden worden, morgen ook warm, dus strandweer, hopen dat er wat golven zijn, kan Luc zijn plank ook weer eens uitproberen. In de vakantie wil hij een cursus hiervoor gaan volgen, maar daar moet ik nog achteraan.

He, he, de kerst-inkopen zijn gedaan. Goed kijken of iedereen wel ongeveer even veel heeft enzo. We gaan het eerste kerstdag vieren, s avonds leggen we de kadootjes onder de boom, kerst ontbijtje, naar de kerk en dan maar uitpakken. Ik had verder als doel voor de kerst weer op mijn oude gewicht terug te willen zijn, en dat is gelukt!! Ik was zo’n 4 a 5 kilo te zwaar! Tja en als ex- weightwatchers- leidster wil je toch graag op je gewicht blijven. Dat is iets wat je niet meer los laat denk ik. Marieke kwam vandaag met het spontane idee om te gaan joggen. Nu had ik ergens in mijn computer nog een hardloopschema, van een tijd dat ik ook het plan had te gaan joggen, dat erbij gepakt en samen vanavond voor het eerst een half uurtje op pad geweest. 1 minuut joggen 2 minuten wandelen. Het is een schema van 3x per week. en na 17 weken, kan je uur hardlopen. Heel erg leuk om dat samen met je grote dochter te doen. Zij vond zelf dat ze wat aan haar konditie moest doen, dus bij deze …..
Nou nog eens wat anders: Ik ben vandaag een winkel ingestapt waar ze een part-time verkoopster vroegen. Het is een wat chiquere binnenhuis decoratie, sieraden, zijden kleding, luxe bodylotions etc winkel. Ik moest maar even een briefje maken met daarop hoeveel ik wilde werken, en dan zou ik er binnenkort wel van horen. Ze vroeg of ik ervaring had ik de retail, nou nee dus. Ach niet geschoten is altijd mis, en ik moet het allemaal toch nog zien of het wat wordt.

Eindelijk wat rust in dit weekend. Ik (Pieter) was een beetje druk de afgelopen weken.Het begon allemaal eigenlijk al een paar weken geleden, heerlijk onderbroken door dat weekendje New Zealand, waarover jullie hebben kunnen lezen. In de week erna was het weer aanpoten geblazen. Vrijdag 9 december hadden we onze Christmas party van de zaak vlakbij de harbourbridge: Niet slecht. De dag erop ben ik naar Melbourne gevlogen voor nog eens een Christmas party voor onze mensen in Victoria. In totaal waren er zo’n 130 mensen: Een prima opkomst! Zondagmorgen vloog ik weer terug en benvan het vliegveld doorgereden naar de zaak, omdat er maandagmorgen een rapport aan Coca Cola moest worden afgegeven voor een nieuw project. Ben in de middag heel even thuis geweest en weer terug gereden. Uiteindelijk ben ik om een uur of een naar ’s nachts naar huis gereden. Twee collega’s gingen door tot 3 uur en 1 van hen, Mark, heeft het bij de bewaking van Coca Cola afgegeven om half vier ’s ochtends: De beste man dacht minstens dat ergens een steekje los zat bij Mark. Omdat het mooi vroeg was is hij meteen doorgereden naar een ticket office om goede plaatsen voor U2 te kunnen krijgen (treden hier op in maart). Overal zaten al mensen en 1.5 uur na opening was alles uitverkocht. Omdat we afgelopen vrijdag alles moesten presenteren aan Coca Cola stond alles deze week in het licht van de voorbereiding hiervoor. Uiteindelijk kwam ook mijn baas weer invliegen op donderdagavond en zijn we maar weer laat doorgegaan. Henriette belde me slaperig om 2 uur ’s nachts om uit te vinden waar ik was: Op kantoor natuurlijk. Vrijdags hebben we de presentatie gehouden en iedereen leek toch aardig wakker, terwijl er zeker een paar waren die amper tijd hadden gehad te douchen. Vrijdagmiddag nog een vergadering bij Coca Cola, maar toen was het toch echt weekend. Het weekend begon lekker rustig: Luc en Mariek moesten oppassen en Henriette, Judith en ik gingen naar een park in de buurt om naar Christmas Carols te luisteren. Het was heel gezellig met een menigte mensen met kleedjes en stoeltjes en een podium met koortjes, solisten, bands etc. Later in de avond begeleid door veel kaarslicht. Gisteren zijn we met zijn allen naar Hornsby gegaan waar we elk met een afgemeten budget op pad gingen om kerstkadootjes te kopen voor onder de boom (helemaal aangepast: Geen sinterklaas, maar een kerstman). Na een vermoeiende dag winkelen, gingen Luc en Marieke weer oppassen en heeft de rest de kerstboom opgezet. Vandaag relaxt begonnen: Luc en Marieke zijn naar de bioscoop (King Kong) en wij hebben een nieuwe parasol gekocht (andere is kapot gewaaid) en hebben wat in en om het zwembad gehangen. Oh ja: Mocht er iemand ongerust zijn in verband met de “onlusten” in Sydney: Die zijn aan de zuidkant van Sydney en wij wonen aan de rustige noordkant. Behalve dat kranten er vol van staan, merken we er weinig van. Goed: Genoeg weer voor vandaag. Nog een weekje tot Kerst en nog twee weken voordat we op vakantie gaan: Trektocht door onze staat New South Wales.

Dit was een heel kort weekje, omdat ik natuurlijk maandag uit Nieuw Zeeland kwam. Dinsdag had ik gelijk een kerst-lunch van de vrijwilligers van het Ku-ring-gai Neighbourhoodaid Centre KNC. Er was weer een kust en keur aan lekker eten, veel verse salades, fruit, vis, kip ed. Als dessert doet men hier altijd gebak en koekjes. Yummie!! Slecht voor de lijn!!! Vrijdag had ik mijn eerste ritje met een mevrouw die naar de fysiotherapie en nog naar een arts moest. Ik was best op tijd vertrokken, en ik moest me toch zoeken! Ik baalde natuurlijk als een stekker, ze kwam een kwartier te laat op haar afspraak. Waar ik was verdwaald, was een bekende plek, vertelde ze dat gebeurde met de meesten als ze voor de eerste keer kwamen. Ze heeft me uitgelegd hoe ik makkelijker bij haar kan komen. Gelukkig kon ze nog op een ander tijdstip de fysio krijgen.
Vrijdagavond hadden we de Christmasparty van Pieter zijn werk. We gingen met de trein, omdat het werd gehouden in hartje Sydney, in de Rocks met uitzicht op Harbour Bridge en Opera House. Echt prachtig als ’s avonds alles verlicht is. En daar zitten wij gewoon!!!! Op weg daar naar toe voelde ik me wel wat opgelaten, want ik was natuurlijk netjes uitgedost, lekker feestelijk. Maar naar mate we dichter bij de stad kwamen zagen we steeds meer mensen in kerst-outfit lopen. Het is hier nu echt de tijd voor die feestjes. Het werd gehouden in een gelegenheid waar je kon eten en dansen. Er werd lekker Zuid-Amerikaanse muziek gedraaid. Ik heb heerlijk gedansd, ook met een paar echte Zuid -Amerikanen, lekker de salsa enzo. De collega’s van Pieter zijn echt heel erg leuk. Het was dan ook bere-gezellig. Zaterdag had Pieter van de andere site waar mensen van hun werken in Melbourne ook de Christmasparty. Ik mocht toen niet mee, flauw he. Dit was trouwens een veel saaier feest. Ik ben die dag lekker met de kids naar het strand geweest, het was perfekt weer, nog steeds dat vakantie-gevoel wat dan overheerst. Ook de kids zeggen regelmatig zoiets van: “Het is hier wel mooi he, of in Nederland kunnen we helemaal niet zo vaak zwemmen” en dat soort opmerkingen. Het is toch wel leuk dat ze dat toch wel waarderen.
Zaterdag-avond waren er Christmas-carols op school. Ook dit was voor ons natuurlijk een eerste keer. Op de oval, is sportveld, stond een podium waar een bandje met zangeres kerstliederen stond te zingen. Kinderen mochten op een ander podium met de liedjes meezingen. Op het veldje hadden vele families hun picknickkleed en manden meegenomen om hier van te genieten, en af en toe mee te zingen. Iedereen was gezellig aan het babbelen . De kids waren even een balspel aan het doen, dus ik zat toen helemaal alleen. Toen kreeg ik het weer heel moeilijk. Shit ik ken hier echt nog niemand. Als het op de Morgenster was……………We zijn toen naar huis gegaan. Judith begon met mij mee te huilen, en begon al ideeen aan te dragen hoe ik met moeders van haar vriendinnetjes in kontakt kon komen. Echt heel lief. We hebben er over gepraat. Soms is het echt heel leuk hier, maar soms is het toch nog wel heel moeilijk.
Marieke en Luc hadden vandaag de laatste keer van de TC (Teenerclub van de kerk) . Ze hadden een poolparty bij de dominee thuis. Judith had een bowlingparty van een vriendinnetje. Pieter was de hele dag zo’n beetje aan het werk met nog een aantal collega’s, met Coca-cola die offerte moet er geloof ik morgen uit. Ik heb met de kids lekker allerlei vissoorten gegeten. Ze hebben gamba’s, zalm en witte vis geproefd. De gamba’s moesten natuurlijk nog gepeld worden. Dat vonden ze eerst eng, maar daarna leuk. Ze gaan steeds meer dingen eten, toch wel heel leuk. Australie is tenslotte een visland. Het lekkere van vis is, je kan er best veel van eten, zonder dat je erna echt heel vol zit. Smullen dus!!
Oh ja mensen, maak je over mij maar geen zorgen, het hoort er gewoon bij, volgens mij begeef ik me in de tweede fase, lees namelijk het volgende artikel maar eens:
http://www.wereldexpat.nl/nl/vertrek/voorbereiding/expert_hestia_cultuurschok?view=Standard

Een cultuurschok in het nieuwe land
Soms is aanpassen anders dan je had verwacht
door Lydia Herremans
28 november 2005

Je weet al een tijdje dat je met je partner meegaat naar het buitenland. Het bestemmingsland en zijn baan zijn bekend. Wat nu? Er komt een lawine van gedachten en gevoelens op je af. Die gevoelens verschillen per persoon en zijn afhankelijk van de situatie waarin je je bevindt. Voor hoogopgeleide partners zonder kinderen en een fulltime baan is de behoefte om te werken erg groot. Deze partners zien zichzelf niet zonder baan. Expat-partners met kinderen hebben andere prioriteiten. De kinderen eerst, daarna willen zij voor zichzelf een zinnige tijdsinvulling.
Een paar jaar buitenland kan een keerpunt in je leven zijn. Het geeft je de kans om na te denken over wat je wilt met je leven. Is een baan noodzakelijk of kun je de tijd ook anders invullen? Is dit niet hét moment voor een nieuwe studie of een eigen bedrijf? Is het nu de tijd om het roer compleet om te gooien en eindelijk te doen wat je altijd al wilde?
Hooggespannen verwachtingen
Het is lastig om je voor te stellen hoe je leven in het nieuwe land er gaat uitzien. Je verwacht van jezelf dat je je goed kunt aanpassen. De meeste aanstaande expat-partners hebben al veel van de wereld gezien, hebben in andere landen gestudeerd of met een rugzak door exotische landen gereisd. Ze zijn op voorbezoek geweest en hebben daar
veel aardige mensen ontmoet. De verwachtingen zijn hooggespannen. Het gaat ‘leuk’ worden!

Cultuurschok
Door een land reizen of ergens wonen zijn twee verschillende dingen. Als toerist hoef je je maar minimaal aan te passen, maar als nieuwe inwoner van een land kun je te maken krijgen met een ‘culture shock’. Dit aanpassingsproces is in 1954 voor het eerst beschreven door de antropoloog Kalvervo Oberg. De mate waarin de ‘culture shock’ wordt ervaren is afhankelijk van veel factoren en is voor iedereen verschillend.

Aanpassen
Het aanpassingsproces is in vier stadia beschreven. In de eerste fase kan een mild gevoel van euforie de overhand hebben, een vakantiegevoel. Je geniet van je nieuwe omgeving en voelt het als een uitdaging. Je probeert je oude levensstijl weer op te pakken. Contacten blijven beperkt tot andere expats. Een drukke tijd, er moet een huis worden ingericht en je moet je weg weer vinden.
Negatieve gevoelens
In de tweede fase kunnen negatieve gevoelens ten opzicht van de nieuwe cultuur negatiever worden. Alles wat je eerst zo interessant vond, is nu opeens stom: “Waarom rijden die Engelsen niet gewoon rechts? Waarom rochelen en boeren die Chinezen zo afschuwelijk?” De kans bestaat dat je in deze fase blijft steken. Je wilt niets meer van het land en haar bevolking weten en verlangt terug naar Nederland. Je mist de Hollandse ‘gezelligheid’, je familie en je vrienden. Je hebt gebrek aan energie, gaat klagen en daardoor kun je weer problemen krijgen met je man die niet goed begrijpt wat er aan de hand is. Materieel gezien is alles toch goed voor elkaar?
Vluchtgedrag
Onbegrepen gevoelens van onvrede kunnen leiden tot vluchtgedrag. Als je binnen Europa woont, ga je bijvoorbeeld steeds terug naar Nederland. Er zijn voorbeelden te over van vrouwen die ter compensatie veel zijn gaan eten, drinken of gewoon maar kopen. Ben je er niet van op de hoogte dat deze gevoelens een normaal verschijnsel zijn, dan kun je enorm aan jezelf gaan twijfelen. Je vond toch dat je je zo goed kon aanpassen?
Bicultureel
Deze periode gaat voorbij, je gaat wennen en komt in de derde fase. Je voelt je weer energiek en gaat je steeds meer thuis voelen. Je krijgt de taal steeds beter onder de knie en gaat vrienden maken. Je gaat waarderen dat je volop tijd hebt om de nieuwe cultuur te ontdekken. Deze fase gaat naadloos over in de vierde fase. Daarin voel je je helemaal thuis. Je ziet de verschillen tussen jouw cultuur en de nieuwe cultuur niet meer. Je hebt contacten gelegd, begrijpt de mensen van het land en spreekt de taal steeds beter. Je bent voorgoed veranderd, je bent bicultureel geworden. Je blijft altijd Nederlander, maar voelt je thuis in het nieuwe land. Je hebt weer energie en ontdekt verrassende mogelijkheden om jezelf te ontplooien.
Goede voorbereiding
De ‘culture shock’ hoeft niet als een verrassing te komen. Een goede voorbereiding is het halve werk. Inzicht in het verschijnsel ‘culture shock’ is essentieel en helpt negatieve gevoelens te voorkomen. Zo houd je de controle over je leven, je weet wat er zou kunnen gebeuren. Gebruik de eerste maanden om contacten te leggen. Misschien moet je dit voor het eerst van je leven bewust doen. Wij zijn nu eenmaal sociale wezens en hebben elkaar nodig. De taal van het land leren is bijna vanzelfsprekend. Geef jezelf ook de tijd om je aan te passen, wees nieuwsgierig en houd je gevoel voor humor. Kijk vooral naar de leuke dingen van het land en probeer de nieuwe cultuur te begrijpen en niet te veroordelen. Op die manier kan een verblijf in het buitenland een grote verrijking worden, die je leven voorgoed verandert.
*) Hestia Expatriate Consultants is zich zeer bewust van het feit dat expats ook vrouwen kunnen zijn en expat-partners mannen. Alle variaties zijn mogelijk. In het algemeen is de expat een man en de partner een vrouw.

Wat hebben die kerels het toch makkelijk. Terwijl jij je in allerlei bochten wringt om alles wat betreft logeerpartijen van de kids ivm ons weekendje Nieuw Zeeland rond te krijgen, vraagt Pieter gerust, kan Charles langskomen te eten. Charles is zijn baas uit Zwitserland, een fransman van origine, weet wat lekker eten is, of ie effe kan komen eten. Nou nee dus, daar heb ik geen zin in. Wat zou ik moeten klaarmaken? Ik heb niet eens een net servies, wat voor wijn? Nee, hoor ik vind veel leuk, maar laten we maar lekker met hem uit eten gaan. Zo gezegd, zo gedaan, donderdagavond zijn we in Sydney naar Nick’s visrestaurant geweest en hebben een overheerlijke visschotel meester gemaakt. Bij terugkomst in de parkeergarage, bleek de portier al naar huis, het was 23.05 uur (tot 23 uur open) dus we moesten de security bellen om vervolgens 80 bucks te betalen om ons eruit te laten. Toch nog een duur etentje!!
De volgende ochtend alle spullen van de kids afgeleverd op diverse adressen. Heb ik aan alles gedacht, zwarte Pieten kleren, schmink, kadootjes voor de families waar de kinderen logeren, etc etc. Ook was er nog een morning-tea van de class-mumms in het shoppingcentre, helaas heb ik geen moeder gezien, ik had me dan ook aan moeten melden, maar ja, gelukkig kwam ik Margriet met Tom tegen en die is altijd in voor een bakkie.
Om 13 uur was Pieter thuis, ja alles is gepakt, je hoeft alleen in de auto te stappen. Verwen ik hem??? Anders vergeet hij ws het meeste, dus dan toch maar verwennen. Er zijn overigens, ja ze bestaan, mannen die zelf hun koffer inpakken. Pieter heeft andere kwaliteiten!?!? Op het vliegveld stond bij het incheken een enorme rij, doordat de bagagebanden niet werkten. Bij navraag, die rij voorbijgegaan. Het vliegtuig vertrok hierdoor ook later, en het zou maar de vraag zijn of Pieter zijn koffer erbij zat, ik had mijn tas al veiligheidshalve als handbagage mee in het vliegtuig. Jeetje ik ging samen met Pieter vliegen, ik kan me niet meer herinneren wanneer ik dat voor het laatst gedaan heb, ik bedoel samen. Huwelijksreis of zo iets????? Het voelde alsof ik een hele lekkere vakantie tegemoet ging. Gelukkig na 2 1/2 uur vliegen bleek dat zijn koffier wel in het vliegtuig mee gekomen was. Dat scheelt weer een extra rit naar de luchthaven.De eerste nacht sliepen we in een Best Western hotel, niet echt bijzonder, maar het nodige was er. Het ontbijt was bedroefend.
Via een reisagent uit Nieuw Zeeland hadden we een leuke route gekregen zodat we in die paar dagen dat we er waren veel zouden zien. Het landschap van NZ is zeer afwisselend: dan weer veel groene heuvels, dan weer polderlandschappen, bossen , zee ja van alles wat. We keken onze ogen uit naar de vreemde huizen die ze hier hadden . Houten, meestal vrij haveloze huizen, gebouwd op palen, en makkelijk verhuisbaar. Zeer weinig stenen huizen. (Later hoorde ik dat dat buiten Sydney ook het geval is, maar we zijn nog niet ver buiten Sydney geweest.) Als je door een dorpje rijdt, dan voelt het of je in een western speelt: 1 lange rechte winkelstraat met winkelpuien schreeuwend van de reclame en heel rommelig, veel oude rommelwinkeltjes. Ze noemen snel iets antiek, denk ik.
De eerste stop was een zeevogel-centrum in Miranda. We hebben ze op de foto gezet, maar vonden het niet bijster interessant. Onderweg naar de volgende stop kwamen we nog langs de Karanghahake Gorge, een prachtig gebied, waar je schitterend zou kunnen wandelen. We hebben een korte wandeling gemaakt, ivm ons strakke reisschema, en vonden daar nog oude goudmijnen uit 1893. Helaas geen tijd gehad om goud te zoeken.
Toen weer verder,op weg naar Bay of Plenty, bekend om een van de witste stranden. Daar was een berg de Mount Maunganui (ja allemaal Mauori namen) groot, dominant uitstekend boven het landschap in zee staand. Heel apart, soort pukkel in zee. Je kon erom heen lopen, duur 45 minuten. We hebben daar lekker van het mooie weer genoten, schelpen gezocht voor de kids, en kreeftjes bewonderd. Heel lekker relaxed.
We wilden niet te laat komen op ons laatste adresje in Rotorua. Daar had Pieter een romantisch onderkomen geregeld al aan het meer gelegen. Nou, het was heerlijk daar. We werden zeer hartelijk welkom geheten door Heather en John, in een cottage met 4 kamers. Super mooie kamers met alles erop en eraan. We kregen een lekker welkomstwijntje. Ja, mensen die wisten wat verwennen is, echt heel lekker. Toch moesten we al weer vrij vlug naar onze volgende activiteit. Dat was een avondvullend programma van de Mauori’s. Dit was een avond vol met hun muziek, dans, eten. Ze namen ons in het donker nog mee het bos in om ons hun hutjes te laten zien, de glow-worms, en nog veel meer. Het eten wat we er kregen was ook gestoomd op de manier zo als de Mauori’s dat doen. Ze hebben een gat in de grond, daar gaat hout in daar boven op stenen, dan bakken met eten, doeken erover en stomen maar. Weer terug in onze cottage genaamd Nicara Lakeside Lodge (een aanrader!) kregen we weer een drankje en bespraken wat we de volgende dag wilden gaan zien. Ja , we wilden een aktief programma, zo vaak komen we niet in NZ.
De volgende ochtend bij een overheerlijk ontbijt, lag ons plan voor die dag uitgewerkt klaar. We begonnen bij een schapenhouderij, nooit geweten dat er zoveel verschillende soorten schapen waren. We kregen er 19 te zien, ook 2 hollandse soorten, de Texeler, en de Fries. We kregen er uitleg bij, dit alles werd op een hele leuke , komische manier gedaan. Verder zagen we de honden aan het werk om schapen te drijven. We zagen de wolmachines, het was heel erg leuk. Bijzonder is toch wel dat je ook hier overal weer de Chinezen ziet, de meesten geen woord Engels sprekend, foto’s nemend en op naar de volgende bezienswaardigheid. Soms voelden we ons een beetje als die Chinezen, we moesten toch wel wat op ons horloge kijken wilden we het een en ander zien die dag.
Daarna gingen we naar Te Puia. Dat is een plek waar enorm veel werking van de aardkorst is. Je zag daar geisers in werking, veel van die modderpoelen, kokende vijvertjes, heel apart. Ook hebben we daar de Kiwi kunnen bewonderen. Dit is een beschermde nachtvogel, die niet kan vliegen met een enorme snavel. Zijn vijand is de possum, de fret, wilde kat en hond.
Vervolgens was het rond de middag, tijd voor de lunch. Ook daar hadden we weer een tip voor gekregen. Rijdend langs eerst een groen meer, daarna een blauw meer, kwamen we aan bij een enorm mooi meer, heerlijk rustig, uitzicht over het meer met bergen er om heen. We hebben daar lekker geluncht. Vervolgens hebben we uit ons programma nog 2 dingen gepikt, die we nog wilden bekijken. Er stonden er nog veel meer op, maar we wilden ook niet gaan jagen ivm de tijd.
Als eerste een bezoek aan een kerkje van de Mauori’s en vervolgens een bezoek aan de Mount Ngongothaha. We gingen met de gondel 900 meter omhoog, waar we prachtig uitzicht hadden over Rotorua. Daar was ook een leuke cartbaan naar beneden, wat ook erg lachen was. Moe maar voldaan, gingen we om ongeveer vier uur weer richting Auckland , alwaar we nog een laatste nachtje in een hotel bleven.
Pieter bracht me de volgende ochtend naar het vliegveld, hij bleef nog, voor de vergadering met Coca Cola, hij zou dinsdag weer naar Australie komen.
Al met al een heerlijk weekend, veel te kort, ook al leek het wel een week. We hebben enorm veel gezien, maar er is nog veel meer te zien. Het was een leuke kans op het op deze manier even te verkennen. Zeer zeker de moeite waard om nog eens heen te gaan. Maar voor eerst hebben we in Australie ook nog erg veel te verkennen.

Wat kan een mens ineens terug verlangen naar Nederland. Waarom, zullen jullie je nu afvragen. Ik zal het jullie vertellen. Vanavond hadden ze op school de gala-avond. Dat houdt in dat dan alle koren, strijkgroepen (je weet wel viool ed) en bands en dansgroepjes treden dan op. Als eerste trad een enorm koor op. Ook heel wat kinderen van Judith haar klas zongen mee. De tranen schoten me in de ogen, nee niet van ontroering. De kids stonden daar weer strak in uniform, uitgestreken bekkies, keurige liedjes te zingen. Niks mis mee zou je zeggen, nou misschien niet, maar dan verlang ik echt terug naar de vieringen van de Morgenster. Al zijn die misschien niet altijd even zuiver, daar kan je tenminste nog zien dat de kinderen er plezier in hebben. Vervolgens kregen we wat dansgroepjes te zien. Nou Martine, qua choreografie kan jij ze hier nog heel wat leren!!! En vervolgens na de pauze veel muziek, strijkgroepen, schoolbands en nog veel meer. Daar kunnen ze in Nederland ook nog wel wat van leren. Dit instuderen wordt allemaal op school gedaan, voor of na schooltijd. Gelukkig heeft Judith niets van mijn heimwee naar de Morgenster gemerkt, zij genoot met volle teugen, daar stonden toch maar haar vriendinnen bij!! Volgend jaar wil ze ook in het koor, en in een dansgroepje, en een instrument bespelen. Zo zie je maar weer wat een positieve uitwerking zo’n avond kan hebben, maar niet op mij!!

Van de week een weekje gehad met van alles en nog wat , lijkt eigenlijk wel wat op mijn Nederlandse weken. Altijd op pad , zou ma wel zeggen. Maandag eerst weer ons wandelochtend en daarna kopje koffie. Dinsdag had ik een kerst lunch van Het Ku-ring-gai Neighbourhood centre. Ofwel het centrum waar ik vrijwilligerswerk voor ga doen. Het was in een verzorgingshuis, bij binnenkomst kreeg je champagne of jus d’orange en daarna kregen de ouwetjes net een mandje met sandwiches. Tussendoor een enterainment van 5 vrouwen die een aantal Carols zongen. Daarna kreeg men tea diverse lekkere koekjes. Ook waren er een aantal chineze dames die bij het centrum een conversatie cursus Engels hadden gezongen. Zoals ik al eerder heb gemeld, zijn er veel Aziaten in Australie . Toen ik even met een van de dames praatte, vertelde ze ook dat ze hier heen waren gekomen voor het onderwijs. Hier zouden haar kinderen naar de Universiteit kunnen, terwijl in China maar een heel klein gedeelte mag studeren. Voor de Engelse cursus hebben ze ook vrijwilligers nodig. Dit vond ik op zich ook erg leuk om te doen.
Woensdag had ik mijn sportochtend. Hier kwam ik eigenlijk een beetje met een kater vandaag. Ik volg daar nu 3 weken lang de les HI-LO, een vorm van aerobics. De Juffrouw die daar voor de groep staat, spreekt erg plat Australisch, en ook nog eens heel snel en onduidelijk, omdat ze de muziek te hard heeft. Verder zeer ingewikkelde choreografie. Ze heeft totaal geen aandacht voor nieuwelingen, alleen voor de dames die er al 20 jaar komen en inmiddels haar australische gebrabbel kunnen volgen. Het gevolg is dat ik nu, na 3 weken nog sta te stuntelen ( volgens de austr.dames doe ik het very good , you’re learning so quick etc etc) Die komplimentjes blijven ze geven op het overdrevene af, beetje Amerikaans, You’re fantastic!!! Dus ik heb besloten: ik geef het op. Volgende week woensdag ga ik een les volgen waar ik wel heel mijn energie in kwijt kan. Als je alleen maar bezig bent met de pasjes, kan je ook niet je energie kwijt. Gelukkig kon ik mijn ei kwijt bij Sharon waar ik lekker ben gaan lunchen. Ze had heerlijke sushi’s gehaald, en heeft me voorgedaan hoe je met stokjes moet eten. Best ingewikkeld, kwestie van veel oefenen denk ik.
Donderdag had ik een gesprekje met de coordinator van het vrijwilligerscentrum hier. De stof die we bespraken was erg bekend, en ik vertelde haar ook dat ik net als haar ook coordinator was geweest. Gelijk een hint, als ze eens een baantje hebben………..Ik ging samen met haar een mevrouw ophalen die naar de oogarts in Gordon moest, en ondertussen nog wat tips ed gekregen. Teruggekomen bij het centrum komt er een meneer met een winkelwagen binnen die eigenlijk naar huis gebracht zou worden door een vrijwilliger. Diezelfde vrijwilliger hadden wij ook bij de oogarts zien zitten met een client. Ik ben gelijk maar ingesprongen en heb die meneer netjes thuis afgeleverd. De clienten betalen een minimale vergoeding van 5 dollar voor onkosten .
Vrijdag had ik in Mosman een gesprek met de coordinator van de Leukaemia Foundation. Alleen het heenrijden kostte me al een uur, en nog wat misgereden al met al was ik 10 minuten te laat. Goeie beurt!! Ik heb ook gezegd dat ik wilde kijken of het haalbaar is omdat alleen al een uur om de auto van hun op te halen, en dan vervolgens nog de patient naar ziekenhuis ed Kost toch veel tijd, en ik wil het wel binnen de schooluren doen. Je haalt dus eerst de auto op, een Holden Astra met autotelefoon en airco ed. en dan ga je de patient halen, wacht tot ze klaar zijn , of gaat ondertussen wat anders doen. Het kan ook zijn dat je 5 a 6 uur moet wachten en dan kan je misschien ondertussen naar huis. Dit is bij bloedtransfusies en chemo’s. Op zich gaat het kantoor verhuizen in december , wat voor mij handiger is ze zitten dan echt een stukje dichterbij. Ze komen dan met het kantoor in St Leonards. Ze hebben ook een aantal appartementen. Er komen soms mensen uit Nieuw Zeeland voor behandeling hier, en dan kan de familie erbij zijn. Het kan dus ook zijn dat je naar het vliegveld moet om mensen te halen. Ik denk dat het een goede manier is, om Sydney te leren kennen . En volgens de coordinator weten de clienten vaak beter de weg dan de chauffeurs. Heel erg handig lijkt me!! De terugweg ben ik namelijk ook weer erg verkeerd gereden, uiteindelijk kom ik er wel weer uit hoor, maar het is onhandig als er een client bij zou zitten. Ik heb er wel zin in, ik wil beginnen met eens in de 2 weken te gaan rijden. Voor het KNC heb ik as dinsdag al een klantje staan, dus er komt beweging in. Ze waren daar wel heel blij met een jonge chauffeur. Ze hebben er een aantal boven de 80 jaar. Die willen ze eigenlijk ook liever kwijt, maar ze komen nog steeds door de test, die ze moeten afleggen om te mogen rijden. Dus dat ligt een beetje lastig.
Zaterdagochtend kwam er een gezin langs met een Jack Russel Polly. Zij komt 2 weken bij ons logeren in de zomervakantie. Judith heeft vandaag haar eerste kinderfeestje “een sleep-over”. Best wel spannend voor haar. De andere kids gaan weer eens oppassen, dus we hebben het rijk alleen, dus we gaan lekker uit eten en naar de film. Wat is het leven toch slecht!!!
Al met al weer een heel verhaal, ik hoop dat het jullie kan boeien, en anders maar niet!

Het is al weer even geleden dat ik geschreven heb, dus hierbij weer even bijpraten. Zoals jullie in de foto’s kunnen zien zijn zondag 13 november naar de Taronga zoo geweest, een hele mooie dierentuin. Veel Australische, maar ook een heel aantal dieren uit Azie. Het was heel erg warm, om 15 uur had vooral Judith het wel gehad (wij eigenlijk ook wel) , zij wilde gewoon naar huis, zwemmen. Van dat slenteren in de hitte word je ook wel heel moe.
De maandag is sinds enkele weken onze vaste loopochtend geworden. Samen met Margriet, en haar kindje Tom, Eveline met Teun, en Sharon met Dexter proberen we een flink stuk te wandelen. Ook proberen we elkaar onder het genot van een bakkie koffie te motiveren om af te vallen. Waar nodig kan ik als (ex) leidster van de WW natuurlijk tips geven. Het is altijd erg gezellig, en lekker hollands!!!
Afgelopen zaterdag heb ik een cursus massage gedaan. Ik masseer Judith tegenwoordig ’s avonds voor het slapen gaan, omdat ze zo onrustig slaapt. Ik wilde eigenlijk gewoon wat meer techniek. Toen ik thuiskwam stonden er 4 klaar : wij willen wel gemasseerd worden hoor! Allemaal dan maar een onderdeel, Judith rug, Marieke handen, Luc onderbenen . Tja en Pieter……………..
Overdag was ook onze logeerhond aangekomen: Gypsy. Echt een schat van een hondje. Zij is bijna een jaar oud, dus nog lekker speels. Ook daarvan  natuurlijk een foto op onze site.
Luc en Marieke hebben het druk met oppassen bij Nederlandse gezinnen. Het geld stroomt binnen……. Ze doen het heel leuk met de kids. Judith speelt steeds vaker met Australische vriendinnetjes. Taal is geen blokkade meer. Pieter en ik gaan samen een weekend naar Nieuw Zeeland. Pieter heeft daar op maandag een meeting met Coca Cola, foodstaff. De kids uitbesteed bij Evelien en Edith. Geweldig dat dit kan!!!! Ja hier heb je geen opa en oma of andere familie die even in kunnen springen. En de Nederlanders weten precies wat het is om afhankelijk te zijn, dus we helpen elkaar, gelukkig maar.
Morgen ga ik naar een kerstlunch van de vrijwilligers van St Ives. Zij organiseren voor hun clienten, voornamelijk oude van dagen, een lunch. Dit is een leuke manier om even sfeer te proeven. Donderdag heb ik een gesprek met de coordinator van deze organisatie. Ook heb ik deze week een gesprek met de coordinator van de Leukaemia stichting.
Men is hier volop in de kerststemming. Afgelopen zondag is Santa aangekomen in St Ives. Het is heel gek, in Nederland is het volop Sinterklaas natuurlijk wat de klok slaat, maar dat slaan we hier dus min of meer over. Judith gelooft sinds dit jaar ook niet meer in deze Klaas, dus we hebben besloten ons maar aan te sluiten bij de gewoontes van dit land. Wel vieren ze op de Nederlandse school nog Sinterklaas.

We hebben het eerste echte warme weekje erop zitten, dat wil zeggen we hebben 1 dag van rond de 35 graden gehad, en een aantal van ruim in de 20 graden. Tussen 11 en 15 uur is het dan ook echt te warm in de zon, en ook gevaarlijk, vanwege de kracht van de zon hier, maar na 15 uur is het heel lekker, en de kinderen kunnen dan heerlijk afkoelen na een dag school in het zwembad, wat een weldaad, wat een luxe!  In huis zetten we dan ’s middags de airco aan en dan is het prima uit te houden.
Donderdag was Luc jarig, heel apart natuurlijk, geen familie die langs kwam, nou was dat in Geldermalsen ook niet altijd het geval als hij door de week jarig was. Ik had een aantal moeders met hun kinderen uitgenodigd, en dat maakte dat er op een gegeven moment ruim 10 kinderen in het zwembad lagen te spartelen. Luc zijn eerste verjaardag buiten in de lente, met een temperatuur van rond de 30 graden. Heel apart dat is meestal niet het geval als je in Nederland in november jarig bent. Het was een reuze gezellige drukte, en hij is erg verwend, heeft vele leuke kado’s gekregen. De knaller was natuurlijk zijn surfboard, die moeten we dit weekend maar eens uit proberen. ’s Avonds zijn we lekker uit eten geweest bij de pizzeria, zijn favoriete restaurant Papa’s.
Ik heb mijn Australisch rijbewijs! Het ziet er erg mooi uit, ter grootte van een bankpas, heel handig eigenlijk. Ik was erg bang dat ze een gat door mijn Nederlandse rijbewijs zouden doen,(dat had ik namelijk van iemand gehoord)  er zit nu alleen een stempel aan de achterkant op, dat ik ook een NSW rijbewijs heb. Zodoende kan ik als ik in Nederland ben ook nog gewoon blijven rijden. Pieter heeft zijn nieuwe auto. Een grote bak, erg wennen, vooral parkeren in parkeergarage’s is erg spannend, je zit erg hoog, kent nog niet echt de afmetingen, dus vele keren steken om maar vooral geen deuken te rijden. Het schijnt dat hij erg veel brandstof slurpt, dat gaan we nog even bekijken, zoals het nu lijkt 1:4, dat wisten we niet. Veel tanken dus. Hij rijdt overigens heerlijk. Er zitten 7 zitplaatsen in, dus opa en oma kunnen gerust langskomen, hoeven ze niet zelf te rijden, we kunnen er allemaal in. Pieter heeft het erg druk, vele grote projekten die ze binnen willen halen, van de week 2 keer naar Melbourne gevlogen. Maar was gelukkig wel op tijd bij het etentje van Luc. Veel klanten van hem (Coca Cola, Foster’s, dat is wijn, SCA, van toiletpapier en bij incontinente dames van Tena Lady) zitten in Melbourne en dan moet je natuurlijk nogal eens vliegen. Als alle projecten waar hij mee bezig is doorgaan, dan gaat het er de komende jaren goed uit zien, maar het zal wel spannend worden om het ook gedaan te krijgen met de toch kleine organisatie hier.
Oh ja, nog even iets leuks, woensdag avond was ik naar een avond om een gingerbread house te maken van de kerk, kregen de mannen te maken met een hele grote harige spin in huis. Pieter zag hem als eerste: “wat doe ik nu?” , “ik kan natuurlijk wachten tot Henriette thuis is, Luc die heeft ook wel wat met dieren.” Die uit bed getrommeld, “durf jij?”  “Hoe gaan we die vangen?”, vraagt Luc. Pieter inmiddels ook verhalen van collega’s gehoord en sneed een grote melkfles doormidden. Luc zorgde voor het kartonnetje om onze grote vriend te vangen. Jammer dat ik de helden niet bezig heb gezien! Ze hebben zelfs vergeten een foto van hem te maken. Luc was de held, heeft hem gevangen en vrijgelaten een eind van ons huis vandaan. Boeken erop nageslagen het was een huntsmanspider. Afmeting van ca. 8 cm!. We hebben het Judith nog maar niet verteld, die slaapt toch al wat onrustig.  Ja hoe komt zo’n beest in huis? Tja, als je de kieren alleen al van de deur ziet, er zit zeker 2 cm tussen deur en bodem. Vandaar dat ik ook al een paar keer kleine hagedisjes in huis heb moeten vangen, die komen ook onder de deur door naar binnen.

info over huntsman spider:
Venom toxicity - the bite of Huntsman Spiders is of low risk (non toxic) to humans. They are a non-aggressive group of spiders. However, a large individual can give a painful bite. Beware in summer when the female Huntsman Spider is guarding her egg sacs or young.

Habitat - a hunter that prefers to live under the flaking bark of trees, under flat rocks and under eaves or within roof spaces of buildings. The Huntsman Spider often wanders into homes and is found perched on a wall. It is a shy, timid spider that can move sideways at lighting-fast speed when disturbed.

Een lekker weekje gehad, het weer is stukken beter(toch weer-ziek geweest?) Echt van dat weer om lekker in korte broek, rok en hemdje te lopen. Ik heb hier, die tijd dat ik hier nu zit al meer hemdjes gedragen als de afgelopen zomer in Nederland. Maar ik heb van onze hollanders gehoord, dat dat na ons vertrek dik verbeterd is, en ook nu geeft de thermometer op de website 20 graden aan in Nederland. Boffen hoor, zo’n lekkere nazomer. Ik ben van de week bij een bureau voor vrijwilligerswerk geweest hier in St. Ives. Ze hebben verschillende mogelijkheden. Rijden met bejaarden naar winkels, dokters ed. Winkelen met oude mensen. Assisteren met de winkelbus, vrijwilligerswerk op het informatiecentrum, hulp bij Engelse conversatie cursussen, en koffie-ochtend hulp. Verder kreeg ik van het Leukemia centre te horen dat ik een NSW rijbewijs nodig had. Ik al in de stress, nee he, toch niet weer een rij-examen doen. Bij navraag, bleek dat ik mijn Nederlandse rijbewijs moest laten vertalen, en dan met alle legitimatie erbij kreeg ik dit rijbewijs, zonder verdere tests af te hoeven leggen.(ik was al in het Road Users Handbook begonnen te lezen, 131 pagina’s dik) Dat valt dan dus een keer mee. Volgens de mevrouw die achter de balie stond, haar dochter had het in Nederland moeten halen, en was 3000 dollar lichter daardoor, was het in Nederland toch een veel beter rijbewijs!!! Ik krijg echt zin om iets te gaan doen, snel het formulier inleveren, en hopen dat ik snel aan de slag kan. Ook is gisteren de mevrouw van Dogcare langsgeweest. We hebben haar verteld, dat we onze hond erg missen en dat we het leuk zouden vinden snel op een hond te mogen passen. Vandaag al 2 reacties van haar, in november kunnen we op een snoodle passen, kruising schnautzer-poodle, van 1,5 jaar oud, een week. Het baasje komt dan eerst nog bij ons kijken om te zien of het wat is bij ons. En in december krijgen we een jack russell, schijnt ook een zeer leuk beestje te zijn voor 2 weken. We verheugen ons erop. Luc is vandaag voor het eerst bij een jongen uit zijn klas geweest, woont hier ook in St Ives, en is ook al samen met hem naar de club van de kerk geweest. Leuk, de eerste kontakten komen. Marieke stond vanmiddag pannenkoeken te bakken voor de bijbelstudie, ja, overal moet gegeten/gesnoept worden! De nederlandse pancakes gingen er in als zoete broodjes. Verder ben ik reuze trots op Judith, die gaat toch goed met Engels! Als ik met haar aan het boekjes lezen ben, gaat dat al zo goed, en ook het spreken begint te komen. Morgen heeft ze een speel-afspraakje met een Australisch meisje, Madison. Ach mama, we kunnen toch altijd skipping doen, daar hoef je niet veel bij uit te leggen. Madison, is haar touw-spring vriendin in de pauzes op het schoolplein. Nu het zonnetje steeds meer schijnt, wordt er op de school toch wel toegekeken dat de kinderen een pet/hoed dragen. Judith heeft beide, hoed is lastig met gym, valt steeds af, en is niet erg stoer. De pet echter heeft zo’n rare nekflap aan de achterkant, om verbranding te voorkomen van natuurlijk….de nek. Dit staat echter oer-lelijk. Die moest ik er van Judith dan ook afknippen, dat mag volgens haar, dat hebben meer kinderen volgens Judith. Morgen zijn er weer verschillende rommelmarkten en garage-sales, maar sta niet echt te springen om weer, net als vorige week om 8 uur op de fiets te zitten. Wel moeten we nog op zoek naar een vriezer, twee diepvriesladen is toch echt te weinig. Vandaag weer eens naar de kapper geweest, ja zowaar manlief zag het zowaar deze keer!!!! Dat viel zelfs Judith op dat haar vader er wat van zei. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Pieter is echt in zijn noppies met zijn job hier, er loopt veel, veel grote projekten, en heel veel kansen dat het ook doorgaat. Zelf kan hij hier wel eens weer wat over schrijven. Maandag weer lopen met de Nederlandse vrouwen, hoop ik iets verder dan afgelopen week, dit lukte niet zo, ivm blaren, kinderen die niet wilden lopen , dus we kwamen de straat niet echt ver uit. Deze week hoop ik beter! Eveline, neem blarenpleisters mee!!!! Woensdag ga ik met Margriet naar de city, om de vertaling van mijn rijbewijs te regelen. Dit is echt midden in het centrum, dus we gaan lekker met de trein, en maken er gelijk een gezellig dagje stadten van. Zo nu weer een beetje op de hoogte. P.s leest eigenlijk iemand de site, er schrijft namelijk bijna nooit meer iemand in het gastenboek, mag best hoor!!!