Familie Feenstra in Engeland

Wat kan een mens ineens terug verlangen naar Nederland. Waarom, zullen jullie je nu afvragen. Ik zal het jullie vertellen. Vanavond hadden ze op school de gala-avond. Dat houdt in dat dan alle koren, strijkgroepen (je weet wel viool ed) en bands en dansgroepjes treden dan op. Als eerste trad een enorm koor op. Ook heel wat kinderen van Judith haar klas zongen mee. De tranen schoten me in de ogen, nee niet van ontroering. De kids stonden daar weer strak in uniform, uitgestreken bekkies, keurige liedjes te zingen. Niks mis mee zou je zeggen, nou misschien niet, maar dan verlang ik echt terug naar de vieringen van de Morgenster. Al zijn die misschien niet altijd even zuiver, daar kan je tenminste nog zien dat de kinderen er plezier in hebben. Vervolgens kregen we wat dansgroepjes te zien. Nou Martine, qua choreografie kan jij ze hier nog heel wat leren!!! En vervolgens na de pauze veel muziek, strijkgroepen, schoolbands en nog veel meer. Daar kunnen ze in Nederland ook nog wel wat van leren. Dit instuderen wordt allemaal op school gedaan, voor of na schooltijd. Gelukkig heeft Judith niets van mijn heimwee naar de Morgenster gemerkt, zij genoot met volle teugen, daar stonden toch maar haar vriendinnen bij!! Volgend jaar wil ze ook in het koor, en in een dansgroepje, en een instrument bespelen. Zo zie je maar weer wat een positieve uitwerking zo’n avond kan hebben, maar niet op mij!!

Van de week een weekje gehad met van alles en nog wat , lijkt eigenlijk wel wat op mijn Nederlandse weken. Altijd op pad , zou ma wel zeggen. Maandag eerst weer ons wandelochtend en daarna kopje koffie. Dinsdag had ik een kerst lunch van Het Ku-ring-gai Neighbourhood centre. Ofwel het centrum waar ik vrijwilligerswerk voor ga doen. Het was in een verzorgingshuis, bij binnenkomst kreeg je champagne of jus d’orange en daarna kregen de ouwetjes net een mandje met sandwiches. Tussendoor een enterainment van 5 vrouwen die een aantal Carols zongen. Daarna kreeg men tea diverse lekkere koekjes. Ook waren er een aantal chineze dames die bij het centrum een conversatie cursus Engels hadden gezongen. Zoals ik al eerder heb gemeld, zijn er veel Aziaten in Australie . Toen ik even met een van de dames praatte, vertelde ze ook dat ze hier heen waren gekomen voor het onderwijs. Hier zouden haar kinderen naar de Universiteit kunnen, terwijl in China maar een heel klein gedeelte mag studeren. Voor de Engelse cursus hebben ze ook vrijwilligers nodig. Dit vond ik op zich ook erg leuk om te doen.
Woensdag had ik mijn sportochtend. Hier kwam ik eigenlijk een beetje met een kater vandaag. Ik volg daar nu 3 weken lang de les HI-LO, een vorm van aerobics. De Juffrouw die daar voor de groep staat, spreekt erg plat Australisch, en ook nog eens heel snel en onduidelijk, omdat ze de muziek te hard heeft. Verder zeer ingewikkelde choreografie. Ze heeft totaal geen aandacht voor nieuwelingen, alleen voor de dames die er al 20 jaar komen en inmiddels haar australische gebrabbel kunnen volgen. Het gevolg is dat ik nu, na 3 weken nog sta te stuntelen ( volgens de austr.dames doe ik het very good , you’re learning so quick etc etc) Die komplimentjes blijven ze geven op het overdrevene af, beetje Amerikaans, You’re fantastic!!! Dus ik heb besloten: ik geef het op. Volgende week woensdag ga ik een les volgen waar ik wel heel mijn energie in kwijt kan. Als je alleen maar bezig bent met de pasjes, kan je ook niet je energie kwijt. Gelukkig kon ik mijn ei kwijt bij Sharon waar ik lekker ben gaan lunchen. Ze had heerlijke sushi’s gehaald, en heeft me voorgedaan hoe je met stokjes moet eten. Best ingewikkeld, kwestie van veel oefenen denk ik.
Donderdag had ik een gesprekje met de coordinator van het vrijwilligerscentrum hier. De stof die we bespraken was erg bekend, en ik vertelde haar ook dat ik net als haar ook coordinator was geweest. Gelijk een hint, als ze eens een baantje hebben………..Ik ging samen met haar een mevrouw ophalen die naar de oogarts in Gordon moest, en ondertussen nog wat tips ed gekregen. Teruggekomen bij het centrum komt er een meneer met een winkelwagen binnen die eigenlijk naar huis gebracht zou worden door een vrijwilliger. Diezelfde vrijwilliger hadden wij ook bij de oogarts zien zitten met een client. Ik ben gelijk maar ingesprongen en heb die meneer netjes thuis afgeleverd. De clienten betalen een minimale vergoeding van 5 dollar voor onkosten .
Vrijdag had ik in Mosman een gesprek met de coordinator van de Leukaemia Foundation. Alleen het heenrijden kostte me al een uur, en nog wat misgereden al met al was ik 10 minuten te laat. Goeie beurt!! Ik heb ook gezegd dat ik wilde kijken of het haalbaar is omdat alleen al een uur om de auto van hun op te halen, en dan vervolgens nog de patient naar ziekenhuis ed Kost toch veel tijd, en ik wil het wel binnen de schooluren doen. Je haalt dus eerst de auto op, een Holden Astra met autotelefoon en airco ed. en dan ga je de patient halen, wacht tot ze klaar zijn , of gaat ondertussen wat anders doen. Het kan ook zijn dat je 5 a 6 uur moet wachten en dan kan je misschien ondertussen naar huis. Dit is bij bloedtransfusies en chemo’s. Op zich gaat het kantoor verhuizen in december , wat voor mij handiger is ze zitten dan echt een stukje dichterbij. Ze komen dan met het kantoor in St Leonards. Ze hebben ook een aantal appartementen. Er komen soms mensen uit Nieuw Zeeland voor behandeling hier, en dan kan de familie erbij zijn. Het kan dus ook zijn dat je naar het vliegveld moet om mensen te halen. Ik denk dat het een goede manier is, om Sydney te leren kennen . En volgens de coordinator weten de clienten vaak beter de weg dan de chauffeurs. Heel erg handig lijkt me!! De terugweg ben ik namelijk ook weer erg verkeerd gereden, uiteindelijk kom ik er wel weer uit hoor, maar het is onhandig als er een client bij zou zitten. Ik heb er wel zin in, ik wil beginnen met eens in de 2 weken te gaan rijden. Voor het KNC heb ik as dinsdag al een klantje staan, dus er komt beweging in. Ze waren daar wel heel blij met een jonge chauffeur. Ze hebben er een aantal boven de 80 jaar. Die willen ze eigenlijk ook liever kwijt, maar ze komen nog steeds door de test, die ze moeten afleggen om te mogen rijden. Dus dat ligt een beetje lastig.
Zaterdagochtend kwam er een gezin langs met een Jack Russel Polly. Zij komt 2 weken bij ons logeren in de zomervakantie. Judith heeft vandaag haar eerste kinderfeestje “een sleep-over”. Best wel spannend voor haar. De andere kids gaan weer eens oppassen, dus we hebben het rijk alleen, dus we gaan lekker uit eten en naar de film. Wat is het leven toch slecht!!!
Al met al weer een heel verhaal, ik hoop dat het jullie kan boeien, en anders maar niet!

Het is al weer even geleden dat ik geschreven heb, dus hierbij weer even bijpraten. Zoals jullie in de foto’s kunnen zien zijn zondag 13 november naar de Taronga zoo geweest, een hele mooie dierentuin. Veel Australische, maar ook een heel aantal dieren uit Azie. Het was heel erg warm, om 15 uur had vooral Judith het wel gehad (wij eigenlijk ook wel) , zij wilde gewoon naar huis, zwemmen. Van dat slenteren in de hitte word je ook wel heel moe.
De maandag is sinds enkele weken onze vaste loopochtend geworden. Samen met Margriet, en haar kindje Tom, Eveline met Teun, en Sharon met Dexter proberen we een flink stuk te wandelen. Ook proberen we elkaar onder het genot van een bakkie koffie te motiveren om af te vallen. Waar nodig kan ik als (ex) leidster van de WW natuurlijk tips geven. Het is altijd erg gezellig, en lekker hollands!!!
Afgelopen zaterdag heb ik een cursus massage gedaan. Ik masseer Judith tegenwoordig ’s avonds voor het slapen gaan, omdat ze zo onrustig slaapt. Ik wilde eigenlijk gewoon wat meer techniek. Toen ik thuiskwam stonden er 4 klaar : wij willen wel gemasseerd worden hoor! Allemaal dan maar een onderdeel, Judith rug, Marieke handen, Luc onderbenen . Tja en Pieter……………..
Overdag was ook onze logeerhond aangekomen: Gypsy. Echt een schat van een hondje. Zij is bijna een jaar oud, dus nog lekker speels. Ook daarvan  natuurlijk een foto op onze site.
Luc en Marieke hebben het druk met oppassen bij Nederlandse gezinnen. Het geld stroomt binnen……. Ze doen het heel leuk met de kids. Judith speelt steeds vaker met Australische vriendinnetjes. Taal is geen blokkade meer. Pieter en ik gaan samen een weekend naar Nieuw Zeeland. Pieter heeft daar op maandag een meeting met Coca Cola, foodstaff. De kids uitbesteed bij Evelien en Edith. Geweldig dat dit kan!!!! Ja hier heb je geen opa en oma of andere familie die even in kunnen springen. En de Nederlanders weten precies wat het is om afhankelijk te zijn, dus we helpen elkaar, gelukkig maar.
Morgen ga ik naar een kerstlunch van de vrijwilligers van St Ives. Zij organiseren voor hun clienten, voornamelijk oude van dagen, een lunch. Dit is een leuke manier om even sfeer te proeven. Donderdag heb ik een gesprek met de coordinator van deze organisatie. Ook heb ik deze week een gesprek met de coordinator van de Leukaemia stichting.
Men is hier volop in de kerststemming. Afgelopen zondag is Santa aangekomen in St Ives. Het is heel gek, in Nederland is het volop Sinterklaas natuurlijk wat de klok slaat, maar dat slaan we hier dus min of meer over. Judith gelooft sinds dit jaar ook niet meer in deze Klaas, dus we hebben besloten ons maar aan te sluiten bij de gewoontes van dit land. Wel vieren ze op de Nederlandse school nog Sinterklaas.

We hebben het eerste echte warme weekje erop zitten, dat wil zeggen we hebben 1 dag van rond de 35 graden gehad, en een aantal van ruim in de 20 graden. Tussen 11 en 15 uur is het dan ook echt te warm in de zon, en ook gevaarlijk, vanwege de kracht van de zon hier, maar na 15 uur is het heel lekker, en de kinderen kunnen dan heerlijk afkoelen na een dag school in het zwembad, wat een weldaad, wat een luxe!  In huis zetten we dan ’s middags de airco aan en dan is het prima uit te houden.
Donderdag was Luc jarig, heel apart natuurlijk, geen familie die langs kwam, nou was dat in Geldermalsen ook niet altijd het geval als hij door de week jarig was. Ik had een aantal moeders met hun kinderen uitgenodigd, en dat maakte dat er op een gegeven moment ruim 10 kinderen in het zwembad lagen te spartelen. Luc zijn eerste verjaardag buiten in de lente, met een temperatuur van rond de 30 graden. Heel apart dat is meestal niet het geval als je in Nederland in november jarig bent. Het was een reuze gezellige drukte, en hij is erg verwend, heeft vele leuke kado’s gekregen. De knaller was natuurlijk zijn surfboard, die moeten we dit weekend maar eens uit proberen. ’s Avonds zijn we lekker uit eten geweest bij de pizzeria, zijn favoriete restaurant Papa’s.
Ik heb mijn Australisch rijbewijs! Het ziet er erg mooi uit, ter grootte van een bankpas, heel handig eigenlijk. Ik was erg bang dat ze een gat door mijn Nederlandse rijbewijs zouden doen,(dat had ik namelijk van iemand gehoord)  er zit nu alleen een stempel aan de achterkant op, dat ik ook een NSW rijbewijs heb. Zodoende kan ik als ik in Nederland ben ook nog gewoon blijven rijden. Pieter heeft zijn nieuwe auto. Een grote bak, erg wennen, vooral parkeren in parkeergarage’s is erg spannend, je zit erg hoog, kent nog niet echt de afmetingen, dus vele keren steken om maar vooral geen deuken te rijden. Het schijnt dat hij erg veel brandstof slurpt, dat gaan we nog even bekijken, zoals het nu lijkt 1:4, dat wisten we niet. Veel tanken dus. Hij rijdt overigens heerlijk. Er zitten 7 zitplaatsen in, dus opa en oma kunnen gerust langskomen, hoeven ze niet zelf te rijden, we kunnen er allemaal in. Pieter heeft het erg druk, vele grote projekten die ze binnen willen halen, van de week 2 keer naar Melbourne gevlogen. Maar was gelukkig wel op tijd bij het etentje van Luc. Veel klanten van hem (Coca Cola, Foster’s, dat is wijn, SCA, van toiletpapier en bij incontinente dames van Tena Lady) zitten in Melbourne en dan moet je natuurlijk nogal eens vliegen. Als alle projecten waar hij mee bezig is doorgaan, dan gaat het er de komende jaren goed uit zien, maar het zal wel spannend worden om het ook gedaan te krijgen met de toch kleine organisatie hier.
Oh ja, nog even iets leuks, woensdag avond was ik naar een avond om een gingerbread house te maken van de kerk, kregen de mannen te maken met een hele grote harige spin in huis. Pieter zag hem als eerste: “wat doe ik nu?” , “ik kan natuurlijk wachten tot Henriette thuis is, Luc die heeft ook wel wat met dieren.” Die uit bed getrommeld, “durf jij?”  “Hoe gaan we die vangen?”, vraagt Luc. Pieter inmiddels ook verhalen van collega’s gehoord en sneed een grote melkfles doormidden. Luc zorgde voor het kartonnetje om onze grote vriend te vangen. Jammer dat ik de helden niet bezig heb gezien! Ze hebben zelfs vergeten een foto van hem te maken. Luc was de held, heeft hem gevangen en vrijgelaten een eind van ons huis vandaan. Boeken erop nageslagen het was een huntsmanspider. Afmeting van ca. 8 cm!. We hebben het Judith nog maar niet verteld, die slaapt toch al wat onrustig.  Ja hoe komt zo’n beest in huis? Tja, als je de kieren alleen al van de deur ziet, er zit zeker 2 cm tussen deur en bodem. Vandaar dat ik ook al een paar keer kleine hagedisjes in huis heb moeten vangen, die komen ook onder de deur door naar binnen.

info over huntsman spider:
Venom toxicity - the bite of Huntsman Spiders is of low risk (non toxic) to humans. They are a non-aggressive group of spiders. However, a large individual can give a painful bite. Beware in summer when the female Huntsman Spider is guarding her egg sacs or young.

Habitat - a hunter that prefers to live under the flaking bark of trees, under flat rocks and under eaves or within roof spaces of buildings. The Huntsman Spider often wanders into homes and is found perched on a wall. It is a shy, timid spider that can move sideways at lighting-fast speed when disturbed.