Familie Feenstra in Engeland

Ze hebben allemaal vakantie!!! Judith heeft alle werkjes mee naar huis, en het is heel leuk om te zien, hoe ze hier in het begin de eerste Engelse woordjes leerde. Ook grappig als ze nu zegt: In Nederland deed ik ook wel eens of ik Engels kon praten dan zei ik gewoon, bla, bla etc . Ook vind ze het leuk om nu de liedjes die je op de radio hoort, te kunnen begrijpen, en ze kan de tekst sneller meezingen. Wauh, wat is die tijd eigenlijk ook wel weer snel gegaan. 12 Augustus, kwamen we hier aan en nu 21 december hebben we kinderen die Engels kunnen praten. Judith moest helaas van 2 vriendinnen afscheid nemen, die gingen naar een andere school. Volgend jaar maar weer afwachten bij wie ze allemaal in de klas komt. Ze gooien hier elk jaar de klassen helemaal weer door elkaar. Ook afwachten wat voor leraar(es) ze krijgt, met mrs Widman had ze het in ieder geval erg getroffen. Ze deed me ook veel aan juf Riet denken. Vandaag was een warme dag, 35 graden, afkoelen was mogelijk of binnen bij de airco, of gewoon een duik in het zwembad. Ja, zelfs ik heb er in gelegen. Het is heerlijk om nu ’s avonds nog buiten te zitten , het is hier heerlijk rustig, leuk om naar het geritsel van de possums te luisteren. Ja , ze komen ook te voorschijn, maar worden door onze logeerhond, Polly snel weer weggejaagd. Overmorgen gaat het 38 graden worden, morgen ook warm, dus strandweer, hopen dat er wat golven zijn, kan Luc zijn plank ook weer eens uitproberen. In de vakantie wil hij een cursus hiervoor gaan volgen, maar daar moet ik nog achteraan.

He, he, de kerst-inkopen zijn gedaan. Goed kijken of iedereen wel ongeveer even veel heeft enzo. We gaan het eerste kerstdag vieren, s avonds leggen we de kadootjes onder de boom, kerst ontbijtje, naar de kerk en dan maar uitpakken. Ik had verder als doel voor de kerst weer op mijn oude gewicht terug te willen zijn, en dat is gelukt!! Ik was zo’n 4 a 5 kilo te zwaar! Tja en als ex- weightwatchers- leidster wil je toch graag op je gewicht blijven. Dat is iets wat je niet meer los laat denk ik. Marieke kwam vandaag met het spontane idee om te gaan joggen. Nu had ik ergens in mijn computer nog een hardloopschema, van een tijd dat ik ook het plan had te gaan joggen, dat erbij gepakt en samen vanavond voor het eerst een half uurtje op pad geweest. 1 minuut joggen 2 minuten wandelen. Het is een schema van 3x per week. en na 17 weken, kan je uur hardlopen. Heel erg leuk om dat samen met je grote dochter te doen. Zij vond zelf dat ze wat aan haar konditie moest doen, dus bij deze …..
Nou nog eens wat anders: Ik ben vandaag een winkel ingestapt waar ze een part-time verkoopster vroegen. Het is een wat chiquere binnenhuis decoratie, sieraden, zijden kleding, luxe bodylotions etc winkel. Ik moest maar even een briefje maken met daarop hoeveel ik wilde werken, en dan zou ik er binnenkort wel van horen. Ze vroeg of ik ervaring had ik de retail, nou nee dus. Ach niet geschoten is altijd mis, en ik moet het allemaal toch nog zien of het wat wordt.

Eindelijk wat rust in dit weekend. Ik (Pieter) was een beetje druk de afgelopen weken.Het begon allemaal eigenlijk al een paar weken geleden, heerlijk onderbroken door dat weekendje New Zealand, waarover jullie hebben kunnen lezen. In de week erna was het weer aanpoten geblazen. Vrijdag 9 december hadden we onze Christmas party van de zaak vlakbij de harbourbridge: Niet slecht. De dag erop ben ik naar Melbourne gevlogen voor nog eens een Christmas party voor onze mensen in Victoria. In totaal waren er zo’n 130 mensen: Een prima opkomst! Zondagmorgen vloog ik weer terug en benvan het vliegveld doorgereden naar de zaak, omdat er maandagmorgen een rapport aan Coca Cola moest worden afgegeven voor een nieuw project. Ben in de middag heel even thuis geweest en weer terug gereden. Uiteindelijk ben ik om een uur of een naar ’s nachts naar huis gereden. Twee collega’s gingen door tot 3 uur en 1 van hen, Mark, heeft het bij de bewaking van Coca Cola afgegeven om half vier ’s ochtends: De beste man dacht minstens dat ergens een steekje los zat bij Mark. Omdat het mooi vroeg was is hij meteen doorgereden naar een ticket office om goede plaatsen voor U2 te kunnen krijgen (treden hier op in maart). Overal zaten al mensen en 1.5 uur na opening was alles uitverkocht. Omdat we afgelopen vrijdag alles moesten presenteren aan Coca Cola stond alles deze week in het licht van de voorbereiding hiervoor. Uiteindelijk kwam ook mijn baas weer invliegen op donderdagavond en zijn we maar weer laat doorgegaan. Henriette belde me slaperig om 2 uur ’s nachts om uit te vinden waar ik was: Op kantoor natuurlijk. Vrijdags hebben we de presentatie gehouden en iedereen leek toch aardig wakker, terwijl er zeker een paar waren die amper tijd hadden gehad te douchen. Vrijdagmiddag nog een vergadering bij Coca Cola, maar toen was het toch echt weekend. Het weekend begon lekker rustig: Luc en Mariek moesten oppassen en Henriette, Judith en ik gingen naar een park in de buurt om naar Christmas Carols te luisteren. Het was heel gezellig met een menigte mensen met kleedjes en stoeltjes en een podium met koortjes, solisten, bands etc. Later in de avond begeleid door veel kaarslicht. Gisteren zijn we met zijn allen naar Hornsby gegaan waar we elk met een afgemeten budget op pad gingen om kerstkadootjes te kopen voor onder de boom (helemaal aangepast: Geen sinterklaas, maar een kerstman). Na een vermoeiende dag winkelen, gingen Luc en Marieke weer oppassen en heeft de rest de kerstboom opgezet. Vandaag relaxt begonnen: Luc en Marieke zijn naar de bioscoop (King Kong) en wij hebben een nieuwe parasol gekocht (andere is kapot gewaaid) en hebben wat in en om het zwembad gehangen. Oh ja: Mocht er iemand ongerust zijn in verband met de “onlusten” in Sydney: Die zijn aan de zuidkant van Sydney en wij wonen aan de rustige noordkant. Behalve dat kranten er vol van staan, merken we er weinig van. Goed: Genoeg weer voor vandaag. Nog een weekje tot Kerst en nog twee weken voordat we op vakantie gaan: Trektocht door onze staat New South Wales.

Dit was een heel kort weekje, omdat ik natuurlijk maandag uit Nieuw Zeeland kwam. Dinsdag had ik gelijk een kerst-lunch van de vrijwilligers van het Ku-ring-gai Neighbourhoodaid Centre KNC. Er was weer een kust en keur aan lekker eten, veel verse salades, fruit, vis, kip ed. Als dessert doet men hier altijd gebak en koekjes. Yummie!! Slecht voor de lijn!!! Vrijdag had ik mijn eerste ritje met een mevrouw die naar de fysiotherapie en nog naar een arts moest. Ik was best op tijd vertrokken, en ik moest me toch zoeken! Ik baalde natuurlijk als een stekker, ze kwam een kwartier te laat op haar afspraak. Waar ik was verdwaald, was een bekende plek, vertelde ze dat gebeurde met de meesten als ze voor de eerste keer kwamen. Ze heeft me uitgelegd hoe ik makkelijker bij haar kan komen. Gelukkig kon ze nog op een ander tijdstip de fysio krijgen.
Vrijdagavond hadden we de Christmasparty van Pieter zijn werk. We gingen met de trein, omdat het werd gehouden in hartje Sydney, in de Rocks met uitzicht op Harbour Bridge en Opera House. Echt prachtig als ’s avonds alles verlicht is. En daar zitten wij gewoon!!!! Op weg daar naar toe voelde ik me wel wat opgelaten, want ik was natuurlijk netjes uitgedost, lekker feestelijk. Maar naar mate we dichter bij de stad kwamen zagen we steeds meer mensen in kerst-outfit lopen. Het is hier nu echt de tijd voor die feestjes. Het werd gehouden in een gelegenheid waar je kon eten en dansen. Er werd lekker Zuid-Amerikaanse muziek gedraaid. Ik heb heerlijk gedansd, ook met een paar echte Zuid -Amerikanen, lekker de salsa enzo. De collega’s van Pieter zijn echt heel erg leuk. Het was dan ook bere-gezellig. Zaterdag had Pieter van de andere site waar mensen van hun werken in Melbourne ook de Christmasparty. Ik mocht toen niet mee, flauw he. Dit was trouwens een veel saaier feest. Ik ben die dag lekker met de kids naar het strand geweest, het was perfekt weer, nog steeds dat vakantie-gevoel wat dan overheerst. Ook de kids zeggen regelmatig zoiets van: “Het is hier wel mooi he, of in Nederland kunnen we helemaal niet zo vaak zwemmen” en dat soort opmerkingen. Het is toch wel leuk dat ze dat toch wel waarderen.
Zaterdag-avond waren er Christmas-carols op school. Ook dit was voor ons natuurlijk een eerste keer. Op de oval, is sportveld, stond een podium waar een bandje met zangeres kerstliederen stond te zingen. Kinderen mochten op een ander podium met de liedjes meezingen. Op het veldje hadden vele families hun picknickkleed en manden meegenomen om hier van te genieten, en af en toe mee te zingen. Iedereen was gezellig aan het babbelen . De kids waren even een balspel aan het doen, dus ik zat toen helemaal alleen. Toen kreeg ik het weer heel moeilijk. Shit ik ken hier echt nog niemand. Als het op de Morgenster was……………We zijn toen naar huis gegaan. Judith begon met mij mee te huilen, en begon al ideeen aan te dragen hoe ik met moeders van haar vriendinnetjes in kontakt kon komen. Echt heel lief. We hebben er over gepraat. Soms is het echt heel leuk hier, maar soms is het toch nog wel heel moeilijk.
Marieke en Luc hadden vandaag de laatste keer van de TC (Teenerclub van de kerk) . Ze hadden een poolparty bij de dominee thuis. Judith had een bowlingparty van een vriendinnetje. Pieter was de hele dag zo’n beetje aan het werk met nog een aantal collega’s, met Coca-cola die offerte moet er geloof ik morgen uit. Ik heb met de kids lekker allerlei vissoorten gegeten. Ze hebben gamba’s, zalm en witte vis geproefd. De gamba’s moesten natuurlijk nog gepeld worden. Dat vonden ze eerst eng, maar daarna leuk. Ze gaan steeds meer dingen eten, toch wel heel leuk. Australie is tenslotte een visland. Het lekkere van vis is, je kan er best veel van eten, zonder dat je erna echt heel vol zit. Smullen dus!!
Oh ja mensen, maak je over mij maar geen zorgen, het hoort er gewoon bij, volgens mij begeef ik me in de tweede fase, lees namelijk het volgende artikel maar eens:
http://www.wereldexpat.nl/nl/vertrek/voorbereiding/expert_hestia_cultuurschok?view=Standard

Een cultuurschok in het nieuwe land
Soms is aanpassen anders dan je had verwacht
door Lydia Herremans
28 november 2005

Je weet al een tijdje dat je met je partner meegaat naar het buitenland. Het bestemmingsland en zijn baan zijn bekend. Wat nu? Er komt een lawine van gedachten en gevoelens op je af. Die gevoelens verschillen per persoon en zijn afhankelijk van de situatie waarin je je bevindt. Voor hoogopgeleide partners zonder kinderen en een fulltime baan is de behoefte om te werken erg groot. Deze partners zien zichzelf niet zonder baan. Expat-partners met kinderen hebben andere prioriteiten. De kinderen eerst, daarna willen zij voor zichzelf een zinnige tijdsinvulling.
Een paar jaar buitenland kan een keerpunt in je leven zijn. Het geeft je de kans om na te denken over wat je wilt met je leven. Is een baan noodzakelijk of kun je de tijd ook anders invullen? Is dit niet hét moment voor een nieuwe studie of een eigen bedrijf? Is het nu de tijd om het roer compleet om te gooien en eindelijk te doen wat je altijd al wilde?
Hooggespannen verwachtingen
Het is lastig om je voor te stellen hoe je leven in het nieuwe land er gaat uitzien. Je verwacht van jezelf dat je je goed kunt aanpassen. De meeste aanstaande expat-partners hebben al veel van de wereld gezien, hebben in andere landen gestudeerd of met een rugzak door exotische landen gereisd. Ze zijn op voorbezoek geweest en hebben daar
veel aardige mensen ontmoet. De verwachtingen zijn hooggespannen. Het gaat ‘leuk’ worden!

Cultuurschok
Door een land reizen of ergens wonen zijn twee verschillende dingen. Als toerist hoef je je maar minimaal aan te passen, maar als nieuwe inwoner van een land kun je te maken krijgen met een ‘culture shock’. Dit aanpassingsproces is in 1954 voor het eerst beschreven door de antropoloog Kalvervo Oberg. De mate waarin de ‘culture shock’ wordt ervaren is afhankelijk van veel factoren en is voor iedereen verschillend.

Aanpassen
Het aanpassingsproces is in vier stadia beschreven. In de eerste fase kan een mild gevoel van euforie de overhand hebben, een vakantiegevoel. Je geniet van je nieuwe omgeving en voelt het als een uitdaging. Je probeert je oude levensstijl weer op te pakken. Contacten blijven beperkt tot andere expats. Een drukke tijd, er moet een huis worden ingericht en je moet je weg weer vinden.
Negatieve gevoelens
In de tweede fase kunnen negatieve gevoelens ten opzicht van de nieuwe cultuur negatiever worden. Alles wat je eerst zo interessant vond, is nu opeens stom: “Waarom rijden die Engelsen niet gewoon rechts? Waarom rochelen en boeren die Chinezen zo afschuwelijk?” De kans bestaat dat je in deze fase blijft steken. Je wilt niets meer van het land en haar bevolking weten en verlangt terug naar Nederland. Je mist de Hollandse ‘gezelligheid’, je familie en je vrienden. Je hebt gebrek aan energie, gaat klagen en daardoor kun je weer problemen krijgen met je man die niet goed begrijpt wat er aan de hand is. Materieel gezien is alles toch goed voor elkaar?
Vluchtgedrag
Onbegrepen gevoelens van onvrede kunnen leiden tot vluchtgedrag. Als je binnen Europa woont, ga je bijvoorbeeld steeds terug naar Nederland. Er zijn voorbeelden te over van vrouwen die ter compensatie veel zijn gaan eten, drinken of gewoon maar kopen. Ben je er niet van op de hoogte dat deze gevoelens een normaal verschijnsel zijn, dan kun je enorm aan jezelf gaan twijfelen. Je vond toch dat je je zo goed kon aanpassen?
Bicultureel
Deze periode gaat voorbij, je gaat wennen en komt in de derde fase. Je voelt je weer energiek en gaat je steeds meer thuis voelen. Je krijgt de taal steeds beter onder de knie en gaat vrienden maken. Je gaat waarderen dat je volop tijd hebt om de nieuwe cultuur te ontdekken. Deze fase gaat naadloos over in de vierde fase. Daarin voel je je helemaal thuis. Je ziet de verschillen tussen jouw cultuur en de nieuwe cultuur niet meer. Je hebt contacten gelegd, begrijpt de mensen van het land en spreekt de taal steeds beter. Je bent voorgoed veranderd, je bent bicultureel geworden. Je blijft altijd Nederlander, maar voelt je thuis in het nieuwe land. Je hebt weer energie en ontdekt verrassende mogelijkheden om jezelf te ontplooien.
Goede voorbereiding
De ‘culture shock’ hoeft niet als een verrassing te komen. Een goede voorbereiding is het halve werk. Inzicht in het verschijnsel ‘culture shock’ is essentieel en helpt negatieve gevoelens te voorkomen. Zo houd je de controle over je leven, je weet wat er zou kunnen gebeuren. Gebruik de eerste maanden om contacten te leggen. Misschien moet je dit voor het eerst van je leven bewust doen. Wij zijn nu eenmaal sociale wezens en hebben elkaar nodig. De taal van het land leren is bijna vanzelfsprekend. Geef jezelf ook de tijd om je aan te passen, wees nieuwsgierig en houd je gevoel voor humor. Kijk vooral naar de leuke dingen van het land en probeer de nieuwe cultuur te begrijpen en niet te veroordelen. Op die manier kan een verblijf in het buitenland een grote verrijking worden, die je leven voorgoed verandert.
*) Hestia Expatriate Consultants is zich zeer bewust van het feit dat expats ook vrouwen kunnen zijn en expat-partners mannen. Alle variaties zijn mogelijk. In het algemeen is de expat een man en de partner een vrouw.

Wat hebben die kerels het toch makkelijk. Terwijl jij je in allerlei bochten wringt om alles wat betreft logeerpartijen van de kids ivm ons weekendje Nieuw Zeeland rond te krijgen, vraagt Pieter gerust, kan Charles langskomen te eten. Charles is zijn baas uit Zwitserland, een fransman van origine, weet wat lekker eten is, of ie effe kan komen eten. Nou nee dus, daar heb ik geen zin in. Wat zou ik moeten klaarmaken? Ik heb niet eens een net servies, wat voor wijn? Nee, hoor ik vind veel leuk, maar laten we maar lekker met hem uit eten gaan. Zo gezegd, zo gedaan, donderdagavond zijn we in Sydney naar Nick’s visrestaurant geweest en hebben een overheerlijke visschotel meester gemaakt. Bij terugkomst in de parkeergarage, bleek de portier al naar huis, het was 23.05 uur (tot 23 uur open) dus we moesten de security bellen om vervolgens 80 bucks te betalen om ons eruit te laten. Toch nog een duur etentje!!
De volgende ochtend alle spullen van de kids afgeleverd op diverse adressen. Heb ik aan alles gedacht, zwarte Pieten kleren, schmink, kadootjes voor de families waar de kinderen logeren, etc etc. Ook was er nog een morning-tea van de class-mumms in het shoppingcentre, helaas heb ik geen moeder gezien, ik had me dan ook aan moeten melden, maar ja, gelukkig kwam ik Margriet met Tom tegen en die is altijd in voor een bakkie.
Om 13 uur was Pieter thuis, ja alles is gepakt, je hoeft alleen in de auto te stappen. Verwen ik hem??? Anders vergeet hij ws het meeste, dus dan toch maar verwennen. Er zijn overigens, ja ze bestaan, mannen die zelf hun koffer inpakken. Pieter heeft andere kwaliteiten!?!? Op het vliegveld stond bij het incheken een enorme rij, doordat de bagagebanden niet werkten. Bij navraag, die rij voorbijgegaan. Het vliegtuig vertrok hierdoor ook later, en het zou maar de vraag zijn of Pieter zijn koffer erbij zat, ik had mijn tas al veiligheidshalve als handbagage mee in het vliegtuig. Jeetje ik ging samen met Pieter vliegen, ik kan me niet meer herinneren wanneer ik dat voor het laatst gedaan heb, ik bedoel samen. Huwelijksreis of zo iets????? Het voelde alsof ik een hele lekkere vakantie tegemoet ging. Gelukkig na 2 1/2 uur vliegen bleek dat zijn koffier wel in het vliegtuig mee gekomen was. Dat scheelt weer een extra rit naar de luchthaven.De eerste nacht sliepen we in een Best Western hotel, niet echt bijzonder, maar het nodige was er. Het ontbijt was bedroefend.
Via een reisagent uit Nieuw Zeeland hadden we een leuke route gekregen zodat we in die paar dagen dat we er waren veel zouden zien. Het landschap van NZ is zeer afwisselend: dan weer veel groene heuvels, dan weer polderlandschappen, bossen , zee ja van alles wat. We keken onze ogen uit naar de vreemde huizen die ze hier hadden . Houten, meestal vrij haveloze huizen, gebouwd op palen, en makkelijk verhuisbaar. Zeer weinig stenen huizen. (Later hoorde ik dat dat buiten Sydney ook het geval is, maar we zijn nog niet ver buiten Sydney geweest.) Als je door een dorpje rijdt, dan voelt het of je in een western speelt: 1 lange rechte winkelstraat met winkelpuien schreeuwend van de reclame en heel rommelig, veel oude rommelwinkeltjes. Ze noemen snel iets antiek, denk ik.
De eerste stop was een zeevogel-centrum in Miranda. We hebben ze op de foto gezet, maar vonden het niet bijster interessant. Onderweg naar de volgende stop kwamen we nog langs de Karanghahake Gorge, een prachtig gebied, waar je schitterend zou kunnen wandelen. We hebben een korte wandeling gemaakt, ivm ons strakke reisschema, en vonden daar nog oude goudmijnen uit 1893. Helaas geen tijd gehad om goud te zoeken.
Toen weer verder,op weg naar Bay of Plenty, bekend om een van de witste stranden. Daar was een berg de Mount Maunganui (ja allemaal Mauori namen) groot, dominant uitstekend boven het landschap in zee staand. Heel apart, soort pukkel in zee. Je kon erom heen lopen, duur 45 minuten. We hebben daar lekker van het mooie weer genoten, schelpen gezocht voor de kids, en kreeftjes bewonderd. Heel lekker relaxed.
We wilden niet te laat komen op ons laatste adresje in Rotorua. Daar had Pieter een romantisch onderkomen geregeld al aan het meer gelegen. Nou, het was heerlijk daar. We werden zeer hartelijk welkom geheten door Heather en John, in een cottage met 4 kamers. Super mooie kamers met alles erop en eraan. We kregen een lekker welkomstwijntje. Ja, mensen die wisten wat verwennen is, echt heel lekker. Toch moesten we al weer vrij vlug naar onze volgende activiteit. Dat was een avondvullend programma van de Mauori’s. Dit was een avond vol met hun muziek, dans, eten. Ze namen ons in het donker nog mee het bos in om ons hun hutjes te laten zien, de glow-worms, en nog veel meer. Het eten wat we er kregen was ook gestoomd op de manier zo als de Mauori’s dat doen. Ze hebben een gat in de grond, daar gaat hout in daar boven op stenen, dan bakken met eten, doeken erover en stomen maar. Weer terug in onze cottage genaamd Nicara Lakeside Lodge (een aanrader!) kregen we weer een drankje en bespraken wat we de volgende dag wilden gaan zien. Ja , we wilden een aktief programma, zo vaak komen we niet in NZ.
De volgende ochtend bij een overheerlijk ontbijt, lag ons plan voor die dag uitgewerkt klaar. We begonnen bij een schapenhouderij, nooit geweten dat er zoveel verschillende soorten schapen waren. We kregen er 19 te zien, ook 2 hollandse soorten, de Texeler, en de Fries. We kregen er uitleg bij, dit alles werd op een hele leuke , komische manier gedaan. Verder zagen we de honden aan het werk om schapen te drijven. We zagen de wolmachines, het was heel erg leuk. Bijzonder is toch wel dat je ook hier overal weer de Chinezen ziet, de meesten geen woord Engels sprekend, foto’s nemend en op naar de volgende bezienswaardigheid. Soms voelden we ons een beetje als die Chinezen, we moesten toch wel wat op ons horloge kijken wilden we het een en ander zien die dag.
Daarna gingen we naar Te Puia. Dat is een plek waar enorm veel werking van de aardkorst is. Je zag daar geisers in werking, veel van die modderpoelen, kokende vijvertjes, heel apart. Ook hebben we daar de Kiwi kunnen bewonderen. Dit is een beschermde nachtvogel, die niet kan vliegen met een enorme snavel. Zijn vijand is de possum, de fret, wilde kat en hond.
Vervolgens was het rond de middag, tijd voor de lunch. Ook daar hadden we weer een tip voor gekregen. Rijdend langs eerst een groen meer, daarna een blauw meer, kwamen we aan bij een enorm mooi meer, heerlijk rustig, uitzicht over het meer met bergen er om heen. We hebben daar lekker geluncht. Vervolgens hebben we uit ons programma nog 2 dingen gepikt, die we nog wilden bekijken. Er stonden er nog veel meer op, maar we wilden ook niet gaan jagen ivm de tijd.
Als eerste een bezoek aan een kerkje van de Mauori’s en vervolgens een bezoek aan de Mount Ngongothaha. We gingen met de gondel 900 meter omhoog, waar we prachtig uitzicht hadden over Rotorua. Daar was ook een leuke cartbaan naar beneden, wat ook erg lachen was. Moe maar voldaan, gingen we om ongeveer vier uur weer richting Auckland , alwaar we nog een laatste nachtje in een hotel bleven.
Pieter bracht me de volgende ochtend naar het vliegveld, hij bleef nog, voor de vergadering met Coca Cola, hij zou dinsdag weer naar Australie komen.
Al met al een heerlijk weekend, veel te kort, ook al leek het wel een week. We hebben enorm veel gezien, maar er is nog veel meer te zien. Het was een leuke kans op het op deze manier even te verkennen. Zeer zeker de moeite waard om nog eens heen te gaan. Maar voor eerst hebben we in Australie ook nog erg veel te verkennen.