Familie Feenstra in Engeland

Pieter is inmiddels een week thuis, en begint zich al behoorlijk te vervelen. Vandaag heb ik hem dus een paar uurtjes naar de zaak gebracht waar hij vervolgens door de dames in de watten werd gelegd. (”Pieter wil je een capuccino ?”etc) Hij vond het heerlijk om weer even van de bank thuis af te zijn. Op een gegeven moment wist hij ook niet meer hoe hij liggen/ hangen moest. Morgen moet hij voor controle in het ziekenhuis. Ik ben benieuwd wat ze zeggen. Inmiddels thuis redt hij zich met douchen en zo helemaal zelfstandig. Onder de brace die hij draagt zit een lange elastische kous, was eerst wat ingewikkeld om deze aan en uit te krijgen, maar ook daar redt hij zich inmiddels mee. De diepvries ligt inmiddels vol met maaltijden, hij moet zich dus echt zelf proberen te redden. Ik blijf het een enorme teleurstelling vinden dat hij niet mee kan, samen is toch veel gezelliger! Maar goed beter zo, dan helemaal niet gaan. Luc was vrijdagmorgen aangekomen, en opgewacht door oma Uke en de twee opa’s. Hij vond het alleen reizen prima, en werd op Singapore in zo’n soort golfkarretje naar de volgende gate gebracht. Behandeld als een VIP! Hij had zes uur geslapen. Hij heeft inmiddels een bere-gezellig familie weekend achter de rug (van de familie Bouw) en had behoorlijk lopen keten met zijn neven.(ook in de nacht) Thuisgekomen zondagavond voor de buis, voor Nederland-Portugal vervolgens als een blok in slaap gevallen, en niets meer van de wedstrijd gezien. Nederland is niet door, we hebben nog een kans, nu gaan we natuurlijk voor Australie! Dat betekent vannacht weer ons bed uit, nu om 1 uur, maar dan kunnen we erna in ieder geval nog even lekker slapen.

Vandaag had Judith een dansfestival. In eerste instantie zou ze niet meedoen, omdat we dan in Nederland zouden zijn. Nadat ik de juf een briefje had geschreven en de situatie uitgelegd had, mocht ze hier toch nog aan meedoen. Helaas waren er voor de voorstelling, in een echt theater geen kaartjes meer. Dinsdag geeft ze nog een voorstelling op school, dan gaan we natuurlijk kijken.

Judith in haar danskostuum

De wekker stond vanochtend op: 5.00 am !!! Er moest voetbal gekeken worden, ik zei nog tegen Pieter dat ik geen nachtdienst had, maar de patient wilde toch erg graag gaan. Tja en wat doe je dan met zo’n zielepoot? Luc en Judith wilden ook kijken naar de wedstrijd Nederland -Argentinie. Met een potje thee lagen we onder onze dekbedden dus de wedstrijd af te kijken. Het ergste is, ze winnen ook nog niet eens, dus dat nodigt in ieder geval voor mij (niet een echte voetballiefhebber) niet echt uit om nog een keer midden in de nacht mijn bed uit te komen.

Net toen de wedstrijd afgelopen was kwam Marieke haar bed uit zetten. Luc en Pieter doken er weer in, ik hielp de meiden naar school en ging ook weer snel even slapen. We hoefden pas omstreeks 2 pm op het vliegveld te zijn.

Nederland ik kom eraan!!!!!

De knoop is doorgehakt. We willen toch (zonder Pieter helaas) naar Nederland gaan. We hebben ons er natuurlijk zo op verheugd, en niet alleen wij, volgens mij. We hebben het er met z’n allen over gehad. Zullen we dan in de voorjaarsvakantie gaan(dat is hier sept/okt)? Zullen we een week later gaan. Toen kwam Luc met het nobele idee om alleen te gaan en wel gewoon zoals gepland stond. Tja, dat vonden we niet echt eerlijk tegenover de meiden, zij hebben zelf geen paspoort en konden dus niet. Luc was degene die eigenlijk het meeste voor oktober was, omdat hij dan 3 weken kon gaan, en dan toch het winterkamp van de kerk kon meemaken. “Ik wil gewoon nu” zei hij. Hij was erg teleurgesteld in de oplossing om een week later te vertrekken. De meiden hadden zoiets van : beter zo dan helemaal niet. Wij vonden dat als de meisjes het ermee eens waren dat Luc wel zou gaan, in zijn eentje, dat hij dan van ons zou mogen. Opeens later op de avond kwamen de meiden unaniem naar hem toe,” je mag gaan”. Luc sprong ze in de armen en zoende ze plat! Hij was zo blij!!!! Hij had zich ook zo enorm op het familiekamp verheugd! ’s Avonds toen ik Judith op bed bracht zei ze tegen me: mamma, wat fijn dat je iemand zo blij kan maken he! (zo schattig!) Onze tickets konden omgeboekt worden. Luc vertrekt dus donderdag 22 juni om 4.20 pm uit Sydney en komt vrijdag om 7.10 am aan in Amsterdam. Hij wordt met begeleiding van iemand van Singapore Airlines naar Nederland gebracht. Die helpen hem bij het overstappen en brengen hem in handen van opa. Wij hebben onze tickets omgeboekt naar woendag 28 juni in de hoop dat Pieter zich dan inmiddels zich wat beter zelf kan redden. Hij wordt inmiddels al wat handiger met het een en ander. Ik zou vandaag de krukken (okselkrukken) even omruilen voor elleboogkrukken. Nou, dat gaat zomaar niet!!! Stel je voor dat zij die meegeven en hij valt, dan krijgen zij de schadeclaims om de oren!! Nee, daar moet je toch echt een verwijsbrief van de fysiotherapie of arts voor hebben. Dus hebben we het maar weer even zo gelaten. Verder waren we op zoek naar een serveertrollie, want als je op krukken loopt valt het niet mee een kopje koffie of een bord eten mee te nemen. Ook dat hebben we ws weer opgelost, op zijn werk stond nog een of ander tafeltje op wieltjes. Dat wordt morgen langs gebracht en dan gaan we kijken of dat werkt. Ja, je moet wat improviseren. Ik ben hem nu aan het klaarstomen om zich zelfstandig te kunnen redden. Volgens mij gaat het lukken!

De radiostilte is weer over. We waren even verslagen. Zaterdag heeft Pieter als goally zijn knie gebroken. Wat een timing als je weet dat we a.s. donderdag naar Nederland zouden vliegen voor onze vakantie. Hoe is het gebeurd: bij een sprong naar de bal in de lucht , kwam hij in botsing , op de grond belandde de tegenspeler met zijn voetbalschoen(afdruk van noppen nog aanwezig) op de buitenkant van zijn knie. Nadat hij van het veld werd gedragen, eerst gekoeld met ijs, maar bij nader inzien toch maar even langs de EHBO van het ziekenhuis. Nadat er foto’s gemaakt waren bleek al snel dat het om een tibiaplateau fraktuur ging, dit is de kop van je kuitbeen, die aansluit op je dijbeen. Opereren op zaterdag ging niet meer, zondag was de optie. Hij mocht in het ziekenhuis in Hornsby logeren of naar huis en de volgende dag terug komen of naar een prive-kliniek Het Sydney Advanced Hospital en dan thuis slapen. Thuis slapen stond natuurlijk bovenaan. Dus gewapend met krukken (ja de hele ouderwetse okselkrukken) naar huis. ’s Nachts naar omstandigheden nog behoorlijk kunnen slapen (het snurken was iets harder dan normaal omdat hij op zijn rug lag), weinig pijn en een jus d’orange fles als urinaal. Mijn ervaring als wijkverpleegkundige, waar je altijd moet improviseren kwam weer goed van pas. ’s Ochtends toch nog maar even gedouched, , omdat het er na de wedstrijd natuurlijk ook niet van was gekomen,en het de vraag was wanneer hij na de operatie weer zou mogen douchen. Eenmaal op een tuinstoel geinstalleerd, werd het allemaal wel wat zwart voor zijn ogen, maar trok langzaam weer bij. Omstreeks half negen waren we in het ziekenhuis. De oudste kids waren op kamp, Judith had een sleepover bij een vriendinnetje waar ze de hele dag mocht blijven, dus dat kwam goed uit. Eerst werd natuurlijk gecheckt of we wel verzekerd waren, en ja die overseas verzekeringen, die zijn nogal eens moeilijk met uitbetalen, dus eerst maar lappen (a 2370 dollar) en toen mochten we verder. Omstreeks 12 uur ging hij onder het mes. Anderhalf uur later werd ik gebeld, het was gunstig uitgevallen: ze hebben via een scopie(=kijkoperatie) schroeven ingebracht om de breuk op zijn plaats te zetten. Banden en ligamenten waren niet beschadigd, en er hoefde verder geen grote incisie gemaakt te worden. Wat echter wel duidelijk werd hij mocht niet reizen!!!! Groot gevaar voor trombose, ofwel losschieten van een bloedstolsel met alle enge gevolgen van dien. En nu!?!?!?!? Vele tranen zijn er gevloeid, want wat nu. Inmiddels is hij weer thuis, nadat hij de fysiotherapeut had laten zien dat hij met krukken overweg kon. Hij ligt nu geinstalleerd op de bank, met alles om hem heen.

Wat zeker is, dat hij zodra het weer een beetje kan, weer wil gaan werken. Hij mag niet auto rijden, kan ook niet want het is zijn rechter been (linker had beter geweest, met automaat). En ja dan zitten wij hier thuis………… We gaan nog kijken hoe we het gaan regelen, alle lieve vrienden hier om ons heen hebben alle hulp al aangeboden. We zijn nog aan het bedenken hoe wat en wanneer we het allemaal gaan doen, dus wordt vervolgd. Het is eigenlijk net iets te kort dag om daar al een uitspraak over te doen, hij is nog maar een halve dag thuis! Jullie horen het nog wel.

Vandaag hadden Luc en Marieke op school een multicultural day. Tegelijk mochten ze ook in hun eigen kleding naar school, dat heet “mufty-day”. Op die dag wordt er door hen natuurlijk zorgvuldig in de kledingkast gekeken, want zo vaak zien ze je op school niet in je”gewone” kleding. Ze kwamen met grote verhalen thuis, het was erg geslaagd, er zijn 57 landen vertegenwoordigd op de school!!!! In vele lokalen werd een land uitgebeeld door middel van eten, zang, muziek of iets anders. Vanavond gingen ze op kamp met de godsdienst groep van school. Door onze kerk wordt er ook godsdienst op school gegeven in de lunchpauzes. Nu hebben ze daarvan samen met andere highschools een kamp. Luc ging samen met Divan en Jacques. Ik heb niet gehoord of er ook een van Marieke vriendinnen mee gingen, maar die doet daar niet moeilijk over, maakt toch erg makkelijk vrienden. Ik bracht het spul om 7 pm weg, ze waren enorm uitgelaten!

Jacques,Divan en Luc

Vanochtend ben ik ook bij Judith in de klas foto’s wezen maken, die kan ze straks op de Nederlandse school laten zien.

Dit is Judith met haar juf Ms Mc Millan en 2 vriendinnen

Ook ben ik nog even bij Judith haar sport wezen kijken.Op vrijdag hebben ze de hele dag sport. Ze mogen op school kiezen of ze gewoon gym doen, of mee willen doen met een andere sport, zoals soccer, netball in de winter. In de zomer kunnen ze kiezen tussen cricket of modball. Judith zit in het netball team. Ze gaan dan met de bus naar de netball-courts en spelen dan tegen een andere school. Toen ik kwam kijken waren ze al bezig en scoorde ze net een punt. Judith is goal-attack (GA).

Ook ben ik nog even bij de eigenaresse van ons komende huis geweest. Ze wilde me nog het een en ander uit leggen. Het is een erg leuke vrouw, ik ken haar inmiddels ook van school. Haar zoontje zit bij Judith in de klas. Zij gaan met het gezin(3 kinderen) naar Shanghai. Ook voor hen is het de eerste grote verhuizing naar het buitenland, en ze hebben nu dezelfde voorbereidingen als wij vorig jaar hebben gehad. Wat gaan we opslaan, wat nemen we mee, etc etc. Ze hebben ook een enorm leuke hond, en willen die nog niet gelijk mee nemen, eerst willen ze het daar allemaal even bekijken, en ze gaan eerst nog op vakantie. Eigenlijk zitten ze een beetje met hetzelfde struikelblok als wij toendertijd zaten. Aan de ene kant wil je de hond gewoon niet kwijt. Praktisch gezien is het gewoon te gek om een hond mee te nemen: 6 maanden quarantaine en de enorme kosten die dit met zich meebrengt. Ze zijn er nog niet helemaal over uit, willen hem of eerst tot maart bij ons achterlaten (als we dit natuurlijk willen) en anders gaat hij naar familie. We zijn er nog niet helemaal over uit of we dit gaan doen, aan de ene kant willen we zelf een hond, en aan de andere kant zie ik er ook wel een beetje tegen op om een pub op te voeden en is dit natuurlijk een leuke kans. Maar aan de andere kant is het dan voor ons straks misschien weer moeilijk om afstand van hem te doen. Verder laat ze ook heel veel potplanten achter, dus dat staat gelijk gezellig. Als ik zoals vandaag weer in” mijn huis” ben geweest, krijg ik er des te meer zin in!

5 meter zijde om haar heen gewikkeld!

Vandaag was mijn laatste les Engels, aangezien we volgende week al op vakantie gaan. We gingen vandaag lunchen in ons lokaal met traditioneel eten van het land waar men vandaan komt.. Zo hebben we gesmuld van Butterchicken met gekruide rijst(Indisch), noodles(Korea), sushi en kip teryaki (Korea en Japan), ratatouille(Russich), rijst met gerecht uit Iran, en hollandse appeltaart. Het was verrukkelijk, en ook erg gezellig. We hadden een erg leuke groep en zijn ook van plan om hierna elkaar te blijven ontmoeten om zo door te blijven gaan met Engelse conversatie. Asha afkomstig uit India had ook traditionele kleding aan, echt prachtig.

Hier een leuk plaatje van mijn mandarijnenboompje, dat lukt me in Nederland niet he! Hier was het een kunst om hem in de zomer geen dag te vergeten met water te geven. Hij ziet er niet heel fleurig uit(dus toch wel enige dagen vergeten), maar er hangen wel een paar echte mandarijnen aan!!!

Na mijn opruimwoede gisteravond ben ik vanochtend verder gegaan, inmiddels heel wat zakken klaar staan voor het Leger des Heils. In mijn hoofd voelt het als lente, na de regen van de laatste week. Het is nu heerlijk zonnig, en dat nodigt uit tot opruimen. Ma, zou er dan toch iets van die voorjaars-schoonmaak van jou zijn blijven hangen? Het heeft er denk ik ook weer mee te maken dat je hier toch andere kleding draagt dan in Nederland, en met het oog op de komende verhuizing, toch maar weer meer weggegooid, wat ik het laatste jaar echt niet aan heb gehad!

Vanochtend zouden we weer lekker uitslapen. Luc had vroeg afgesproken met vrienden om naar Hornsby te gaan, naar de film en rondkijken cq hangen. Gisteren was er heel wat heen en weer gebeld, hoe laat, waar, wie etc. Hij zou zich zelf wel redden, met bus en trein om er te komen. Ware het niet zo dat omstreeks 8.45 uur de telefoon gaat: “Pa er gaat maar 1 keer per 2 uur een bus op feestdagen……..” Je begrijpt het wel, of Pieter hem even kon brengen…. .wel @#!$!? .Marieke en ik vertrokken om 11.30 uur richting de stad, we hadden natuurlijk (altijd toch?!) nog wat nodig. Pieter vond het niet erg om thuis te blijven ( houdt niet echt van winkelen) ,om Judith en Luc weer op te vangen als ze weer thuis zouden komen. We hebben ons prima vermaakt, de nodige inkopen gedaan, een lekker meidendagje!

Vanavond de kledingkast van onze slaapkamer ontruimd. Ik kwam er van het weekend achter, nadat ik een paar laarzen uit de kast haalde waar ontzettend “het weer” in zat, dat de kast zeiknat is. Ook al in een heel aantal kleding zat “het weer “. Er stonden al twee vochtvreters in, maar die konden de hoeveelheid vocht waarschijnlijk niet aan. De plinten in de kast zijn gewoon helemaal krom getrokken!! Kleding nu dus verhuisd naar een andere kast, en morgen de real estate maar even waarschuwen. Ach we gaan bijna verhuizen…………….nog even volhouden!