Familie Feenstra in Engeland

Luc is al twee weken aan het kwakkelen met bijholte ontstekingen. Iedere keer gaat hij weer naar school om het te proberen, maar blijft nog hoofdpijn houden. Hij is nu aan zijn tweede antibiotica kuur bezig gecombineerd met pillen om zijn slijmvliezen te laten slinken en neusspray. Hij wordt het al goed zat.

Morgen gaat Judith weer op excursie, dit keer naar het Old Govermentshouse en naar de Sydney City farm. Ze gaat de dag beginnen samen met Pieter met een vaderdagontbijt op school. Het is namelijk as zondag vaderdag, ook dat is anders dan in Nederland. Ze moeten er al om 7.30 uur zijn!!! Ook zijn de klassen dan open om de werkjes te bekijken en natuurlijk een werkje voor vaderdag!!! (Dit weet jij nog niet Pieter!). Misschien morgen wat meer hierover, misschien met foto’s.

Zomaar weer eens wat wetenswaardigheden over Australie en wel over discipline, politie en veiligheid. De aanleiding is eigenlijk het feit dat ik (Pieter) afgelopen week voor de derde keer in 1 jaar tijd een alcohol controle heb gehad. Ik geloof dat ik in meer dan 20 jaar Nederland een keer ben gecontroleerd en hier nu al drie keer. Bij de tweede keer vonden ze mijn nederlandse rijbewijs niet meer goed genoeg: “Meneer, u kunt me van alles laten zien, maar ik kan dit niet lezen”. Dus heb ik het officieel laten vertalen (met stempel en al) en heb vorige week dus mijn rijbewijs EN vertaling laten zien: Alles prima.
De reden dat ik, anders dan Henriette, nog geen Australisch rijbewijs heb geregeld is het feit dat ze hier een puntenrijbewijs hebben. Je krijgt 12 punten en als je die verliest ben je (voor enige tijd) je rijbewijs kwijt. Nu ben ik geloof ik al 6 of 9 punten kwijt (door snelheidsovertredingen), maar mij kunnen ze niets maken, want ze gaan niet over het Nederlandse rijbewijs. Het kan zijn dat ze na enige tijd gaan eisen dat ik een australisch rijbewijs regel, maar zolang dat niet het geval is, houd ik vast aan mijn NL papiertje.

Een ander onderwerp in dezelfde categorie (discipline, controle etc.) is de hondenpoep: Zoals jullie hebben kunnen lezen hebben we sinds kort een hond en ook ik laat die regelmatig uit. Natuurlijk loop ik langs plaatsen waar veel honden langs lopen. In Nederland betekent dat kaplaarzen aan of het gras vermijden. In Australie echter is dat niet het geval. Iedereen (maar dan ook iedereen) loopt trouw met een houdertje met plastic zakken en na de “poep” wordt dit keurig opgeruimd, dus kom je regelmatig mensen tegen met een hondenriem in 1 hand en een gevuld zakje in de andere. Ik moet zeggen: Dit is wel veel frisser!

Nog iets anders: Als de kinderen ziek zijn (of “spijbelen”), dan wordt er ongeveer om 10 uur in de ochtend een SMS gestuurd naar beide ouders met het verzoek om te melden waarom het kind afwezig is en voor hoe lang. Vergeet je terug te SMS’en, dan wordt er naar de huistelefoon gebeld. Natuurlijk is sowieso veel meer discipline op de scholen waar onze kinderen naar toe gaan en dan heb ik het niet over de uniformen en zo, maar over het gedrag in de klas en daarbuiten.

Dan de laatste maar in deze categorie: Peuken op straat. Dit werd toch ook wel een beetje een probleem in de stad en daar wordt nu stevig op gecontroleerd. Het deponeren van een peuk op straat wordt beboet met ca 75 dollar. Nu hebben ze ook geregeld dat overal op straat prullenbakken staan met een asbak er bovenop. Het lijkt te helpen.

Ondanks al deze discipline en controles, is ook hier de criminaliteit echt wel aanwezig: Zo waren we laatst in ons lokale winkelcentrum en zaten op een bankje toen we zagen dat er allemaal tape rond ons bankje zat. Vervolgens zagen we een gat in de vloer en remsporen. Wat bleek: Er was een auto dwars door de glazen deur van het winkelcentrum gereden en had de geldautomaat van zijn sokkel gereden. Deze automaat was zoek natuurlijk en dat blijkt de afgelopen weken regelmatig te zijn gebeurd rond Sydney.
Verder werd ik zaterdag gebeld door een collega die op de zaak kwam en vaststelde dat er laptops leken te ontbreken. We hebben een gebouw met allemaal electronische sleutels en codes en ons kantoor kom je binnen met een code EN een vingerafdruk. Toch zijn ze binnen gekomen en hebben laptops gestolen.
De politie kwam wel meteen en zijn vandaag om 7 uur vanochtend weer langs geweest om vingerafdrukken te nemen en dergelijke.  Het wordt serieus genomen en nu staat er vannacht zelfs een bewaker voor de deur, omdat morgen de veiligheidsmaatregelen (deuren etc.) verder wordt opgevoerd.

Zo zie je maar: Meer controle, wat meer discipline, maar toch ook te maken met criminaliteit!

Pieter was het gezeur van mij over mijn auto meer dan zat. Ik was van de week al op vooronderzoek uitgeweest en had al wat moois gevonden. Het is een Hyundai Getz geworden van 2004. De kids wilden liever een grote auto, want alle moeders rijden hier een grote auto. Aangezien ik ook al diezelfde vrouwen zie klungelen in de parkeergarages ga ik toch weer voor klein, maar fijn. Ook gaan de benzineprijzen hier erg omhoog, en er wordt verwacht dat de prijzen hier ook richting $2 zullen gaan. Dan kan ik straks lachen en de madames met de grote bakken staan te huilen aan de pomp.

Is tie niet blits?

Judith en haar klas waren de hele week al in de ban van de Sydney Swans. De juf haar vader is een belangrijke sponsor van het Telstra Stadium en kon zodoende gratis kaarten voor de wedstrijd Sydney Swans - Brisbane Lions krijgen. Het lied van de Swans werd geleerd, posters werden gemaakt, de hele klas was er vol van!!! Natuurlijk moesten ze uitgedost worden in de clubkleuren: rood-wit. Hier het resultaat:

Het clublied van de Sydney Swans:

Cheer, cheer the red and the white,
Honour the name by day and by night,
Lift that noble banner high,
Shake down the thunder from the sky
Whether the odds be great or small,
Swans will go in and win overall
While her loyal sons are marching
Onwards to victory.

Pieter is vanmiddag even bij zijn voetbalteam aan het kijken. Ze spelen de laatste wedstrijd van dit seizoen. Alle Nederlanders (3)zijn uitgeschakeld wegens blessures. Wat zou dat toch zijn????

Vandaag ging mijn Ford Ka weer eens naar de garage. Hij maakt momenteel wel erg veel kabaal, zo erg zelfs dat ik door een mevrouw bij het winkelcentrum even aangehouden werd, of ik wel wist dat mijn auto bij het sturen zo veel herrie maakte. Nou ja, we gaan weer eens een keertje met hem naar de garage. Inmiddels zijn ze bij de garage ook een beetje wanhopig, ze krijgen de geluiden die wij er graag uit willen hebben er niet uit. Dit is dus een gerenomeerde Ford garage, die als goed bekend staat. Hij is hier inmiddels voor de derde keer, hun advies luidde vandaag tegen Pieter: “Meneer u kunt de auto beter verkopen” Dus we gaan voor de derde keer in een jaar tijd maar weer op onderzoek uit.

Vanmiddag ben ik met de meiden voor een interview met een modellenbureau in Alexandria geweest. Dit ligt tegen Sydney aan, aan de zuidkant. We moesten er om half vier zijn, en we stonden om tien over half vier weer buiten. Niks geen interview, alleen werd er wat verteld, wat vervolgens ook meegegeven werd in een pakketje papieren. Dit alles had mijns inziens ook gewoon opgestuurd kunnen worden. De terugweg even door hartje Sydney getourd (niet mijn favoriete bezigheid) Maar gelukkig had ik de auto van Pieter mee, en met behulp van de GPS werden we uiteindelijk (gelukkig!) toch weer naar de Harbour Bridge geleid. Wat betreft dat modellengedoe: Het is een bemiddelingsbureau, zij maken een fotoshoot, zij verzorgen cursussen om de meiden te leren hoe zich te presenteren, en zij bieden de foto’s aan aan bladen, en tv programma’s. Het is de vraag dus of je ooit gevraagd wordt, en het kost een behoorlijke som geld. Marieke en Judith hopen nog steeds dat we er aan toe gaan geven, maar we hebben toch maar besloten het niet te doen. Er zijn grenzen. Best een teleurstelling, maar dan gaan we wel een keer met alle kids naar een goede fotograaf om mooie foto’s te laten maken. Is ook best heel leuk lijkt me.

We sliepen allemaal lekker uit vandaag. Rond elf uur vertrokken we naar de Central Coast, waar Ingrid, Nick en Emily en Tom wonen. Ook een Nederlands gezin, die we kennen via de Nederlandse school. Die wonen naar mijn idee echt in Australie! Ze hebben een prachtig landhuis op 2,5 acre. Kijk en dat noem ik Australie: ruimte!!! Waar wij wonen is gewoon de stad, niet wat ik me van Australie had voorgesteld. Maar goed, we hebben nu ook een fijn plekje, en praktisch gezien wel zo handig. Die plekjes op het platteland zijn er natuurlijk genoeg, maar dan zou Pieter zo ver moeten rijden naar zijn werk. Ook Sam ging mee in de auto, want bij Ingrid hebben ze ook een hond, een labradorpup van 5 maanden oud.

We hebben heerlijk, zittend op de veranda bij hun gelunched. Judith en Emily hebben hun eerste duik dit voorjaar genomen in het zwembad, brrrrrrrrrrrr wat koud, maar wel heel moedig. Daarna nog even met de honden naar het strand, en lekker wat gebald en gewandeld. Een heerlijk zondagje aan de Central Coast.

Om zeven uur stonden we allemaal op, en dat was voor Luc en Marieke voorlopig even de laatste slaap voor de komende 40 uur. Luc had met nog 4 vrienden afgesproken, en ze zouden de nacht hier doorbrengen. Eerst gingen ze naar de ijsbaan van 7 pm tot 9 pm. Toen deden ze boodschappen, allerlei chips, snoep en frisdrank werd ingeslagen, om die lange nacht maar door te kunnen komen. Marieke dacht dat ze het met een aantal meiden van de kerk zou doen. Het liep allemaal wat op een teleurstelling uit. Het was daar niet goed georganiseerd. Ze moesten het zelf maar doen, maar ik denk dat je zoiets echt “en groupe” moet doen. Dat maakt het tenslotte leuk! Van de meiden bleef er ook niemand wakker. Tijdens de biblestudy werd nog even heel veel gesnoept, om daarna voor 40 uur alleen op drinken door te gaan.

Gelukkig vonden de jongens het geen punt en mocht Marieke gewoon gezellig bij hun zijn. Er waren films gehaald, af en toe naar buiten om op de trampoline een frisse neus te halen. Ze hebben het allemaal goed gedaan. Misschien af en toe een oogje dicht, maar nooit voor lang, want dan werd degene wel weer wakker gemaakt door een ander. Marieke at ook niet, 40 uur lang, wat vooral tijdens het lekkere ontbijt met broodjes, en ei etc wel heel erg moeilijk was. Overdag zijn ze gaan sporten, tennissen, fietsen en nog allerlei andere leuke dingen. Om 23 uur die dag mochten ze eindelijk naar bed!!!!! Nog nooit vonden ze op bed gaan zo lekker.

Pieter had zaterdag karten met de zaak. Het was erg gezellig, en daarna natuurlijk een barbeque. Onderstaand enkele zoekplaatjes.:

Morgen gaan Luc en Marieke meedoen met “40 hours famine” voor World Vision. Ze moesten 40 uur iets niet doen waaraan ze echt belang hechten. Bijvoorbeeld 40 uur zonder eten, technologie, meubels, of slaap. Ze mochten zelf iets uitkiezen. Luc gaat samen met 3 vrienden 40 uur zonder slaap. Marieke gaat met een aantal meiden van de kerk 40 uur zonder eten en slaap. Ze moeten hiervoor sponsorgelden ophalen. Voor $ 40 kunnen 8 hongerige kinderen 1 maand lang eten. De aktie is dit jaar toegespitst op Oost Timor. Zie ook www.worldvision.com.au/40hourfamine. Als je dit leest en je wilt hen nog steeds sponsoren kan dit natuurlijk altijd!!! Geef het gewoon even door op feenstra@optusnet.com.au. Morgen meer over de aktie.

Vandaag had Judith eerst met haar netballteam samen eten bij de pizzaria en daarna was de “presentation” door de club. Dit houdt in dat alle teams op komen draven en dan een medaille of een ander aandenken krijgen van dat jaar. Ook werden er weer enorm veel awards uitgereikt voor allerhande dingen. Ik vind dit een slaapverwekkend gebeuren, maar Judith zag zich over een paar jaar ook al wel aktief als scheidsrechter of buddy of wat dan ook. Ze zei het zo:”ik ga volgend jaar weer netballen, en dat jaar daarna en daarna en daarna. En als ik dan 16 ben of zo dan kan ik ook scheidsrechter worden, dan krijg ik ook misschien wel een award.” Daaruit blijkt dus wel dat de kinderen wel belang hechten aan awards. Ik zei haar vervolgens, maar in Nederland hebben ze geen netball hoor! Nee, maar als we hier toch blijven. Wil je dan niet terug naar Nederland? Nou dat hoefde wat haar betreft niet zo nodig, maar wel steeds daarheen op vakantie hoor! Fijn dat ze het zo naar haar zin heeft, en netball vindt ze het einde.

Laat ik (Pieter) vandaag weer eens een poging wagen een stukje te schrijven. Zoals jullie hebben kunnen lezen, ben ik verlost van mijn brace en mijn krukken en het gaat aardig goed moet ik zeggen. In de avond voel ik het wel wat (ik laat ’s avonds laat de hond nog uit, maar dat zijn dus nog geen kilometers), maar verder gaat het prima. Voorlopig nog wel 3 x per week 1.5 uur fysio.

Afgelopen woensdagavond zijn Henriette en ik naar de St Ives High School geweest. Luc gaat volgend jaar naar Year 9 (zeg maar klas 3 middelbare school) en dan moeten er bepaalde vakken gekozen worden.
Een aantal vakken zijn verplicht voor iedereen: Engels, wiskunde, een soort combinatie van natuurkunde/scheikunde/biologie, geschiedenis, aardrijkskunde, sport en gezondheid. Daarnaast kun je er nog 3 vakken bij kiezen en dat kan van alles zijn (voeding, houtbewerking, economie, fotografie, muziek, industrieel ontwerpen, vreemde talen etcetc).
Wij kregen daar voorlichting over en inmiddels heeft Luc zijn keuze gemaakt: Houtbewerking, Informatica en Economie.
Wat ook heel anders is dan in Nederland is dat er geen VMBO, Havo en VWO zijn. Iedereen zit op “de” high school. Wel is er vanaf Year 9 een splitsing in de klassen wiskunde naar 3 niveaus. Op dit moment is die splitsing in Year 8 er eigenlijk ook al en Luc zit op het hoogste niveau, dus dat is mooi.

Verder zijn we deze week gebeld door een modellenbureau, ja je leest het goed. Met Pasen waren Henriette en de kids naar een show geweest en daar zijn foto’s van Marieke en Judith genomen. Na een aantal maanden hebben de foto’s blijkbaar toch indruk gemaakt en nu zijn beide meiden uitgenodigd voor een interview en wellicht een professionele fotoshoot, waarna ze (als ze geschikt zijn, als er interesse is, als wij het goed vinden) ingehuurd kunnen worden voor bv modefoto’s of zo. Meer volgt na het interview op 22 augustus.

Vandaag werd ik om 10 voor 4 gebeld door Henriette die boos was: “We moeten om 4 uur bij de tandarts zijn en nu zijn de kinderen nog niet thuis!”. Ik kon tenslotte Marieke bereiken en die had toch wel een goed excuus: Ze was (op de fiets terug van school) aangereden door een auto, komend vanuit een andere school. Gelukkig had ze zelf, behalve een blauwe plek, niets, maar het voorwiel van de fiets lag in een hoepel. De vrouw die haar had aangereden was helemaal in paniek (reed te hard, had haar niet gezien). Niet echt verrassend, want ze zijn hier totaal geen fietsen gewend en letten daar dus niet echt op. Marieke liet haar fiets achter bij de Masada school (joodse school met veel bewaking) en dus kon het hele spul toch nog naar de tandarts. Bijna allemaal hadden ze gaatjes en ze mogen nog eens terug komen.
Luc en ik hebben vanavond de fiets weer opgehaald (bewaking was nog aanwezig) en die school neemt het hoog op: Ze hebben de veiligheidscommissie gewaarschuwd voor een extra vergadering en ook de directeur was ingeschakeld etc. Veiligheid staat hoog op de agenda in Australie.
Wellicht nemen ze nu allemaal extra maatregelen, maar ja als we nu besluiten dat ze voortaan met de bus gaan, komt er helemaal geen fiets meer langs (nu zijn het ongeveer alleen onze twee kinderen die daar langs komen).

Verder ben ik gisteren ook nog voor een tweede behandeling bij de tandarts geweest (wortelkanaal-behandeling) en ik mag nog voor een derde keer terug komen. Ik ben duidelijk de grenzen van onze ziektekostenverzekering aan het uitproberen.

Je ziet het: We maken nog steeds het een en ander mee!

Gisteren was Marieke jarig. Liesbeth en Eelco met de 2 kinderen zijn langs geweest, en verder heeft ze bij de kerk bloemen en kadootjes van vriendinnen gekregen. Ze wil ook nog een feestje houden voor vrienden en vriendinnen, dat komt binnenkort nog wel.

Hier volgen nog wat foto’s van de tuin.

 Ons mooie zonneterras

Hier gaan we ongetwijfeld erg van genieten!