Familie Feenstra in Engeland

Ook Judith wilde halloween lopen. Ik vind het eigenlijk niet veel aan, of ze weten niet echt hoe het werkt. In ieder geval bellen ze aan, ze vragen dan trick or treat, en krijgen dan snoep en that’s it! Ik vond 11 november, ofwel St Maarten dan nog wat meer hebben. Ze maakten een mooie lampion, of kochten er een, en zongen in ieder geval een liedje. Doen ze in ieder geval nog wat voor het snoep. Judith liep met haar vriendin van school, Kimberley en buurmeisje Georgia. Marieke ging mee als begeleiding ( en scoorde zodoende ook nog wat snoep).

vlnr: Georgia, Marieke, Kimberley en Judith 

Pieter had Sammy Hediger uitgenodigd om te komen bbq-en. We hebben heerlijk de hele avond buiten gezeten en heerlijk gegeten. Sammy is een ex-collega uit Zwitserland.

Verder ben ik vandaag weer naar de mozaikcursus geweest. Het is erg leuk, ben nu met een tafelblad bezig. Ook voor Eveline de benodigdheden meegenomen, en we gaan vanaf volgende week een lekker knutselavondje inlassen.

Vanochtend gelijk de Real Estate agency gebeld, en al snel kwam de onderhoudsman langs. Na wat plafondplaten te hebben verwijderd, kwam inderdaad de possum (of wat er nog van over was) te voorschijn. Nu nog even flink luchten en dan zijn we weer van die stank af.

En met deze foto, Judith goed in beeld en een heel leuk artikel vonden we op het Royalbog:

Prins en prinses: tot volgende keer

  Het afscheid van Sydney en Australië werd er een met een lach en een traan. De belangstelling van de Nederlandse gemeenschap in Australië’s grootste stad was zaterdagmorgen buitengewoon hartelijk en warm. ‘Ónze prins’ gold hier als nergens anders. De herinneringen aan het verblijf van Willem-Alexander in deze stad tijdens de zomerspelen van 2000 zijn nog vers. ,,Dat was een bijzondere tijd,” erkende ook hij in zijn dankwoord. Maar hij moest in het bijzijn van Máxima ook wat recht zetten.  

De consul-generaal herinnerde in haar warme afscheidstoespraak tot het paar (foto) aan de ‘wilde avonden in het Heineken House’, waarbij ze suggereerde dat Willem-Alexander zich - ‘toen nog vrijgezel’ - niet onbetuigd had gelaten. Maar vrijdag had de prins in het gesprek met de pers al gezegd dat hij in 2000 geen vrijgezel meer was. ,,De telefoonrekeningen waren enorm. Ik moest aan Máxima iedere dag uitleggen wat er ’s avonds had plaatsgevonden,” zei Willem-Alexander, die het in zijn dankwoord had over de nu ‘onthulde geheimen van Sydney’. Máxima keek hem ondertussen aan met een blik die zei ‘jij hebt straks wat uit te leggen Alexander’.

De toespraken tekenden de ontspannen sfeer bij de ontmoeting met de Nederlandse gemeenschap in het parlementsgebouw van de deelstaat New South Wales. De consul-generaal prees Máxima voor haar sportieve prestatie op het schip Duyfken een dag eerder, toen ze ondanks haar hoge hakken moeiteloos en gracieus overeind bleef op de achterplecht van het deinende scheepje. Bij de receptie was, aldus de diplomate, het wereldrecord handenschudden verbeterd. De rij van in Australië wonende Nederlanders was inderdaad lang; Máxima ging daarom tussendoor af en toe zitten.

Er waren bezoekers die de visite van prins Bernhard begin jaren zeventig nog hadden meegemaakt. ,,Dat was ook zo ontspannen,” zei een uit Leeuwarden afkomstige gast. In 1988 bij het staatsbezoek van koningin Beatrix en prins Claus was dat anders. ,,Veel meer beveiliging en veel meer protocol.” En ook veel meer aandacht en interesse van de Australische media. Die hebben het bezoek vrijwel doodgezwegen.

De collega van Australian Associated Press was - heel tekenend - vrijdag ook alleen maar geïnteresseerd in commentaar van Willem-Alexander en Máxima op de zwangerschap van prinses Mary. Zijn belangrijkste vraag was echter: ,,Heeft de prins nog broers of zussen die met een Aussie kunnen trouwen?” Voor Willem-Alexander en Máxima maakte het niet uit. ,,We hebben in zes dagen zo’n beetje alles besproken. We hebben een marathon gedaan door Australië die hier in Sydney eindigt. We kijken met ontzettend veel plezier terug op deze reis en kijken uit naar een volgend bezoek.” ©GPD

naschrift: afkomstig van Royalblog

Permanente link

Sinds enkele dagen stinkt het in het halletje. Eerst heb ik alle schoenen en tassen besnuffeld, waarbij ik een schooltas met beschimmeld brood tegen kwam, maar de stank bleef. Vervolgens het hele halletje leeggehaald, de stank bleef. Opmerking van Luc: “Mam, misschien moet je eens schoonmaken!” Zou je hem niet! Toch even het halletje met chloor gedweild, maar de stank bleef. Toen op het zoldertje erboven gekeken, op zoek naar dode ratten of iets dergelijks. We, Sam zocht ook mee, konden niets vinden. Vanmiddag kwam een mevrouw Judith thuisbrengen, ik verontschuldigde me voor de stank, zij dacht dat het waarschijnlijk een possum was die lag te rotten……Morgen ga ik de real estate maar even bellen. Waarschijnlijk ligt het beest tussen de plafonds in. Ik hoop snel van die stank af te zijn, je ruikt het door het hele huis inmiddels. Het is hier ook zo lastig, je kan niet even het halletje afsluiten met deuren, die zitten er niet in namelijk……

Nog een mooie foto. Judith in haar mooie jurk, helaas mooie nieuwe schoenen niet op de foto.

Oh, hier zie je wel haar schoenen. Mijn schoenen waren ook nieuw, helaas liepen ze voor geen meter, de blaren eraan over gehouden, maar snel weer “gewone ” schoenen aan gedaan. Tja, wie mooi wil zijn moet pijn lijden he!

Na een fantastische avond met Mart Smeets (waarover Henriette hieronder meer heeft vermeld) was dan eindelijk de dag aangebroken waarop we onze koninklijke familie zouden ontmoeten. Vanochtend dus weer vroeg op, want voor dit gezelschap wil je natuurlijk niet te laat komen. Jet in haar “middag japon”, ik in mijn donkerblauwe pak met strop met oranje tulpen en met de auto naar de stad. Judith hoeft er pas later te zijn, dus die wordt door Rico en Evelien gebracht.

Parkeerruimte (uiteindelijk) gevonden en nu sluiten we ons aan bij al een grote groep Hollanders die staan te wachten. Gelukkig zien we snel weer wat bekenden en praten wat na over gisteravond. Dan mogen we naar binnen, de vrouwen door een detectie poortje en de heren worden met een mobiel apparaat gecontroleerd. Daarna: Weer wachten want Alex en Maxima hebben eerst vanochtend nog een boottocht met directeuren en een bezoek aan een museum. Uiteindelijk zijn ze er dan en wordt er een lange rij gevormd van handenschudders (honderden!). Wij staan behoorlijk vooraan en na het opnoemen van onze namen staan we dan eindelijk oog in oog met het paar. Wat zijn ze groot, wat is ze mooi, etc. We geven ze een hand, zeggen goedendag en dan ….. is het weer over. Nu hebben we eindelijk onze 6 seconden en dan weet je natuurlijk niets gevats te vermelden. Victor (zat naast ons bij de TV opnames gisteren) is meer gevat: Hij duwt Maxima zijn visite kaartje in haar handen: “Als je in de buurt bent, kom gerust even bij ons eten”.

Een tijdje later (wij zitten inmiddels aan koffie met gebak etc.) geven ze blijkbaar (na een wereld record gevestigd te hebben) het handenschudden voortijdig op, omdat anders het programma uitloopt. Alex en Maxima komen nu in de zaal. Maxima gaat bij wat groepen mensen zitten praten aan tafeltjes (zo georganiseerd) en Alex loopt gewoon rond en maakt hier en daar een babbeltje. Daar wordt ruim (een uur of zo) de tijd voor genomen. Eerst staan we een tijdje bij Maxima te luisteren (we staan direct achter haar, naast een nederlandese security guy die we complimenteren met zijn mooie kangoeroe das). Daarna “sluipen” we (Victor en zijn vrouw Toni en Jet en ik) heel “onopvallend” richting Alex en sluiten ons aan bij zo’n groepje waar Alex mee staat te praten. Hij doet dat heel goed en ontspannen. Jet en ik luisteren met name, maar Victor gooit toch wat opmerkingen in de groep en loopt gewoon met hem mee als hij de groep verlaat en vraagt hem of ze tegen de kinderen twee talen gebruiken en Alex zegt dat hij nederlands met ze spreekt en Maxima spaans. Maxima wordt het echter niet makkelijk gemaakt, want ze (Amalia) spreekt dan toch weer Nederlands terug. Victor staat zo perplex van HET GESPREK en weet natuurlijk geen flitsende tweede vraag en dus is ook dat moment weer voorbij.

Het blijft gezellig tot Alex en Maxima afscheid gaan nemen. De consul haalt nog wat herinneringen op aan Alex’ laatste bezoek (Olympische spelen en jolige bezoeken in het Heineken huis) waarvan Maxima natuurlijk meer wil weten, maar Alex vindt het wel genoeg. Ze verlaten na een dankwoordje het podium en dan komt het moment van Henriette. Die baalt dat ze tijdens het handenschudden niet tot een gesprek is gekomen en heeft lang nagedacht over een korte opmerking. Als Alex langs haar loopt zegt ze gevat: “He en nu weer fijn naar de kids?!”. Alex kijkt haar aan en zegt “Nee we gaan eerst nog naar Nieuw Zeeland”. Iets wat alom bekend was/is en zelfs nog werd aangehaald. Gelukkig was Alex snel doorgelopen dus het rode hoofd is hem niet opgevallen. Maar toch: Henriette had de moed en kreeg haar moment.

Daarna liepen we snel naar de plaats waar Judith en haar medeleerlingen inmiddels een geanimeerd gesprek met het tweetal was begonnen. Ze mochten om de beurt wat vragen stellen terwijl Alex en Maxima er op hun hurken bij zaten. Judith zal zelf nog wel gaan schrijven hoe dat ging. Uiteindelijk gaven ze het schilderij en kregen ze allemaal nog een handdruk.

En dan gaan ze weer, wij staan nog binnen, maar dankzij Eveline toch nog een foto van hen, want wij hopen binnenkort via de hoffotograaf een foto op onze website te zetten,waarbij wij hen de hand schudden. 

Wat een toppertje toch weer: Je moet blijkbaar naar Australie om dit soort hollandse ervaringen op te doen.

 Gistermiddag gelijk uit school heb ik Judith naar Eveline gebracht, die mocht daar een nachtje logeren. Pieter was al om half vier thuis, want we wilden de trein om vier uur naar Sydney nemen. Door wat vergeten tassen van de meiden, werd alles een half uurtje later. Vanaf 4.45 zou het beginnen.

 Daar aangekomen was het een heel informeel gebeuren. Er stonden her en der wat tafeltjes en stoeltjes, mensen stonden gezellig met elkaar te praten, ook kinderen waren welkom. Er was gezorgd voor Heineken bier en lekkere hapjes. Op een gegeven moment moesten we van iemand van de leiding een plaatsje zoeken. We kwamen, geheel toevallig dichtbij de plek terecht waar alles zich afspeelde. We zaten samen met Toni en Victor, die we gisteren hebben leren kennen. Victor, zo zagen we tijdens het uitzenden zat volop in beeld. Wij vonden het wat vervelend worden dat hij steeds in beeld was, dus hij stond vervolgens zijn stoel af aan Toni. Als jullie goed gekeken hebben zagen jullie daarna mij en daarna Pieter op die plek zitten. We zaten net achter de schouder van Mart Smeets! Het was een hele leuke uitzending met mensen die al lang vanuit Nederland hier wonen, mensen die net geemigreerd waren(4 weken geleden) verder met Carla Zijlstra, Kees Brusse, Harry Vanda(van de Berg) en zo nog een aantal. Harry Vanda is dus zeer bekend, heeft teksten geschreven voor ACDC, David Bowie, John Paul Young etc . Heerlijke muziek! Hij was daar met zijn band de Easybeats. Ook John Paul Young was daar. Het leuke van deze hele opname was dat het allemaal heel gemoedelijk was. Het speelde zich buiten af, een prachtig stekje met Opera House op de achtergrond. En daar zaten wij zo ineens middenin!

Carla Zijlstra(niet heel duidelijk)

 Mart Smeets

Toni, Mart en Victor 

Na de opnamen was er ook gewoon ruimte om met Kees Brusse te praten en foto’s te nemen, en Mart Smeets(helaas heb ik die foto per ongeluk gewist). Carla Zijlstra was helaas al weg. De sfeer van die avond was zo goed, zo gezellig. Weer twee leuke nieuwe mensen leren kennen, die we zeker nog vaker gaan zien. Bedankt voor het gezelschap Toni en Victor. Alles was zo rond half acht afgelopen, we zijn toen nog een hapje gaan eten in de stad. We hadden geen haast om thuis te komen. Nog snel even de familie ingelicht waar ze op moesten letten(achter de schouder van Mart!). Ma had inmiddels ook alle familie en kennissen ingelicht, dus de kijkdichtheid was groot die avond. En nu maar hopen dat we de DVD nog te pakken krijgen, zodat we het zelf ook nog eens kunnen bekijken.

Even een hele snelle reaktie op onze avond, want het is inmiddels half 12. Het was hartstikke leuk om mee te maken. Het was een heel klein gezelschap, heel persoonlijk. Mooie lokatie, onderaan de Harbour Bridge. Morgen ga ik er meer over schrijven.

Harry Vanda, van de vroegere Easybeats, Friday on my mind

En hier Kees Brusse , helaas niet op zijn charmantst

Als je een website schrijft, schrijf je het voor iemand. In mijn geval voor mijn familie, vrienden en kennissen die we achter hebben gelaten in Nederland. Wat nou zo vreemd is dat er de op site bijna nooit reakties komen. Misschien was het op de oude website niet zo duidelijk, maar op deze nieuwe, kan je onder elk bericht een reaktie achterlaten. Via via horen we dan ja die en die houden jullie website altijd bij, soms weten verre familieleden, of kennissen nog eerder wat we meemaken dan naaste familie (die met minder regelmaat lezen). Wij willen ook wel eens weten wie er allemaal lezen!!! En vinden het ook erg leuk om iets te horen van iemand die misschien iets verder weg van ons staat, dan naaste familie. Is het eng om te laten weten dat je het leest, durf je niet een reaktie achter te laten, bang dat iemand anders daar weer op reageert? Ik weet in ieder geval niet wat het is, als het tijdgebrek is vind ik dat een zeer slecht excuus, het is een veel snellere manier om even wat van je te laten horen dan telefoon (en goedkoper!). Als jullie het niet via de wesite durven, kan het ook gewoon via ons email adres. Dat kan je vinden helemaal rechtsonder in de pagina: “mail ons” Nou als ik nu geen reakties krijg, dan weet ik het ook niet meer! En niet eenmalig hoor!

Soms heb je van die perioden dat je alles overdenkt, vandaar ook al de twee vorige stukjes vandaag. Het borrelt al een paar dagen, wat onrustig, wat humeurig, ja wat nog meer eigenlijk. Dat heeft overigens niks met Australie te maken hoor, dat had ik in Nederland ook. In Nederland was het ook steeds dan weer een baan, dan weer genieten van geen baan. Nu dus weer die onrust. Een aantal maanden geleden had ik al hier geinformeerd om weer als verpleegkundige te gaan werken. Best ingewikkeld, ze vroegen een taaltest, vertalingen van diploma’s, heel veel referenties, hoeveel uren welk vak etc etc. Dat allemaal om geregistreerd te worden in Australie.  Toen ik dat dikke pakket van vragen en eisen zag, gooide ik het al weer aan de kant, wat een gedoe! Vandaag dus toch weer dat pakket te voorschijn gehaald en weer eens door gaan lezen. Toen ben ik eens op de site van het SAN hospital gaan snuffelen. Daar leiden ze verpleegkundigen op, doen opfriscursussen, enz enz. Ook stond erbij dat Internationaal verpleegkundigen niet via de emigratiedienst moeten gaan informeren, maar rechtstreeks kontakt op moeten nemen met personeelszaken. Ik heb dus vandaag een mail gestuurd waarin in duidelijk heb gemaakt dat ik weer aan het werk wil, dat ik een opfriscursus wil gaan doen, en gevraagd wat ik verder nog moet doen om hier aan het werk te kunnen. Spannend hoor, maar eigenlijk ook wel een opluchting. Ik wil gewoon weer collega’s en leuk werk. De verpleging blijft natuurlijk altijd wel trekken, en het is overal en altijd nodig. Nu dus niet in de wijkverpleging, zoals ik 8 jaar gedaan heb,want dan ben je nog alleen aan het werk, maar ik wil weer in het ziekenhuis.  Goh, wat spannend allemaal, jullie horen er nog meer van.

Ook ben ik al een tijd lang ontevreden over onze kerk. Niet voor de kids, die krijg ik er niet meer weg! Maar voor ons is de kerk toch wel erg conservatief. De dienst niet echt op de aktualiteiten gericht, het is erg veel bidden, en Bijbeltekst-uitleg. En dat elke week precies hetzelfde. Pieter en ik (en Judith) gaan aanstaande zondag toch maar weer eens bij de Uniting church kijken. Volgens internet sluit dit wat meer bij onze denkbeelden aan. Ik had het idee dat Pieter het bij deze kerk wel ok vond, maar ik had al langer zoiets van hier houd ik het niet vol! Ik mis Geldermalsen-kerk en mede-kerkmensen. Toen ik hem zei dat ik as zondag graag bij een andere kerk wilde kijken, was hij het er gelijk mee eens. Hij had alleen zoiets van we blijven omdat de kids er zitten. Maar ach, die redden zich zelf inmiddels prima!