Familie Feenstra in Engeland

Na wat inkopen te hebben gedaan, nog wat schoolspullen voor Judith, hebben we gelunched in het winkelcentrum in St Ives. Thuis gekomen heeft ma nog een tukje gedaan, en daarna gingen we Judith van school halen. Judith liet trots haar klas zien en we maakten kennis met de nieuwe juf van Judith Mrs T. ofwel Thornton. Ook heeft ze twee dagen in de week een meester Mr. Jones. Ze vindt de juf erg aardig, (wel een stukkie ouder dan haar vorige) en is ook erg blij met de meester, die is nogal populair, en geeft ook sport op school.

Iedereen was vandaag weer naar school, dus toen ze allemaal thuis waren werd er volop over verteld. Het is toch altijd weer afwachten in welke klas ze komen, en met welke leerlingen. Marieke had vandaag geen les gehad, maar was runner. Dit doe je 2 keer per jaar of zo, samen met nog iemand, en dan breng je briefjes naar klaslokalen en allemaal klusjes voor de administratie. Ze had het er erg druk mee, moest ook veel nieuwe mensen de weg wijzen op school, dus ze had heel wat “afgerund”. Ze kwam echter strompelend thuis. Ze had namelijk nieuwe schoolschoenen, en had inmiddels door het vele geloop een stuk of 5 blaren!!! Au, au!

We aten vroeg, want om 6 uur pm gingen we richting Sydney naar het Operahouse. We gingen naar een concert van de Sydney Symphony. Het heette Symphonie at the movies. Prachtige populaire filmmuziek! Bijv. uit Gone with the wind, Out of Africa, Bridge on the river Kwai etc. Dit past heel goed bij ons, want we zijn niet echt opgegroeid met opera, of ballet(cultuurbarbaren) en dit past meer in ons straatje. Het orkest(zo’n 100 man sterk) gaf nog 3 of 4 toegiften, het was echt prachtig. We hadden een plaats achter het orkest, dus zagen ze op de rug, maar eigenlijk was dit een heel goede plaats. Je zag alles zo dichtbij, en je kon ook heel goed het gezicht van de dirigent(Brett Weymark) zien, die heel enthousiast dirigeerde. Ook zaten we ongeveer bovenop de slagwerkgroep. Zo hoorde je heel goed welk instrument gebruikt werd. Ook was er een koor bij, zo zuiver, je kreeg bekant kippenvel op je armen. Het geheel werd aan elkaar gepraat door Michael Parkinson.  Een bekende Engelse presentator, journalist en schrijver. Hij had veel Engelse humor, helaas konden we hem niet al te best volgen.

Om half 11 was het afgelopen, maar het duurde nog een uur voor we uit de parkeergarage waren. Een volgende keer kunnen we beter eerst ergens lekker een borrel drinken, en dan pas na een uur weg gaan. Maar ja weet je alles van tevoren……

Al met al een zeer geslaagde avond. Een hele leuke manier om het Opera house van de binnenkant te zien. Helaas was het niet toegestaan om binnen te fotograferen, maar toch stiekem een plaatje geschoten.

Vannacht om half twaalf waren we thuis. Snel de was uit de tassen en de eerste wasmachine aan. Met 7 personen kan je heel wat was produceren. Judith was wat nerveus denk ik vannacht, was een paar keer wakker en stuurde opa weg, die snurkte te hard. Judith naar school gebracht, de rest lag nog te slapen. Pieter was ook weer naar zijn werk. Gelijk doorgegaan naar de winkel om inkopen te doen, ik had natuurlijk niets in huis. Vandaag verder niet veel gedaan als wassen, strijken(oma) en opruimen. Pa had het druk met blad vegen. We hebben ontzettend veel bomen in de tuin, en het leek wel herfst, zoveel blad er overal lag. Ook heeft hij nog wat klusjes opgeknapt, er waren heel wat lattenbodems doorgezakt, niet alleen die van ma.

Vandaag waren we wel van slag na het bericht van het overlijden van Otto. Ik had een lang telefoongesprek met Hendrina vandaag. Het klinkt misschien vreemd, maar ik was blij dat ik haar even zelf aan de lijn had. Het voelt toch al zo raar om met zulke droeve zaken ver weg te zitten. Toch voelt het goed dat ik haar gesproken heb, want ook als we in Nederland hadden gezeten hadden we meegeleefd, meegehuild. En verdriet en van slag, dat hoort erbij. Anders heb je soms het idee dat alles bij je langs gaat, doordat je zo ver weg zit. We zijn in gedachten bij jullie allemaal bij Hendrina, Danny en Eva en natuurlijk iedereen die heel veel verdriet heeft om Otto.

Waarom ik dit opschrijf? Is het te persoonlijk? Ik denk dat jullie niet alleen hoeven te weten dat we het hier leuk hebben. Ik schrijf hier ook omdat jullie kunnen lezen dat het soms ook moeilijk is om zo ver weg te zitten. Dat we niet alleen over vakanties schrijven, over alle uitjes, etc. We schrijven ook wat ons bezighoudt.

Vandaag is onze laatste dag in Tasmanie. Het weer begon al goed vanochtend, we konden lekker buiten ontbijten. Daarna gingen we door naar Seahorse-world. Hier worden zeepaardjes gekweekt, en kregen we een rondleiding door een erg enthousiaste jongen. Daarna gingen we daar op een terras koffie drinken. We zaten daar erg lekker in het zonnetje, en bleven dus wat langer dan gepland.
Onze volgende stop was bij een historische mijn in Beaconsfield. Deze plaats en zijn mijn staan ook bekend omdat er vorig jaar een paar weken lang 2 mijnwerkers vastzaten toen de mijn was ingestort. Het museum was erg leuk, er waren niet alleen dingen over de mijnen, maar allerlei dingen van vroeger. Er waren overal plaatsen waar je aktiviteiten kon doen. Bijvoorbeeld een hele oude telefoon uitproberen, met een inktpen schrijven, grote tandwielen aandrijven, dus ook voor de kids erg leuk.

We hadden bij een bakker belegde broodjes gekocht en zouden die wel op een picknickplaats op gaan eten. Tja, als je er een zoekt, kun je er natuurlijk niet een vinden! We hebben veel gezien, maar geen geschikte plaats voor onze picknick, we waren inmiddels vreselijk hongerig. Uiteindelijk namen we genoegen met een parkeerplaats bij een supermarkt, broodje etend in de auto. Het was namelijk inmiddels weer erg gaan waaien, en de wind was nogal fris.

Daarna reden we door naar Lauceston, daar gingen we naar de Cataract Gorge. We konden in een stoeltjeslift omhoog, dan wat wandelen. Daar kwamen we niet aan toe, want er moest weer koffie met wat erbij genuttigd worden. Terug in de auto vond oma dit wel een heel erg geslaagde dag: niet veel lopen, genieten van de zon (als hij er was) regelmatig wat te eten, en af en toe een lekkere bak koffie. Meer het idee van een bejaardenreisje, daar is ze inmiddels haast aan toe.
We waren vrij vroeg op het vliegveld, maar ook daar moesten we nog weer wat eten, en nog een beetje klaverjassen. Om 8.45 uur pm vertrokken we na een geslaagde week Tasmanie weer in het vliegtuig vanuit Lanceston naar Sydney. Nog een weekje te gaan! Morgen begint voor Judith weer het schoolleven en voor Luc en Marieke begint dit woensdag weer.

Vandaag gaan we naar onze laatste bestemming: Beauty Point, in het noorden. Het was zo’n 130 km rijden. We waren (min of meer) blij dat we konden vluchten voor het slechte weer. Het weer leek echter wel wat beter te worden, het zonnetje scheen tenminste al weer toen we vanochtend vertrokken vanuit de Cradle Mountains. Toen we weggingen was de temperatuur 7 graden, hoe verder we naar het noorden reden hoe meer de temperatuur opliep. We werden optimistisch, zouden we dan toch nog wat zon krijgen de laatste paar dagen in Tasmanie? We stopten in Devonsport, waar ook de ferry vanuit Melbourne aankomt, voor koffie. De temperatuur was inmiddels 19graden! Op het terrasje zaten we zwaar te genieten van de zon, die we enkele dagen gemist hadden. We hadden daar een plek waar wireless was, dus kon de website even snel bijgewerkt worden. Onderweg hadden we weer heel gevarieerd landschap, van bergen, heuvels tot akkerbouw en veeteelt. Ook reden we nog een stuk over gravelroads door bos, en heuvels (de Tamar Valley). De benzinemeter stond inmiddels bijna in het rood, wat ook weer voor veel hilariteit zorgde. Wie gooien we er het eerste uit? Aangekomen in Beautypoint eerst maar even de tank volgegooid (er hoefde toch niemand uit de auto te worden gegooid, we hadden het toch maar weer gered). Daarna onze blokhutten geinspekteerd en toen richting strand gelopen.

We zijn een heel stuk over het strand gelopen terug naar het dorpje, om daar te gaan lunchen. Het was heerlijk weer, zo’n 20 graden, wat hadden we dit gemist! De terugweg zijn Marieke en Henriette dezelfde weg over het strand terug gelopen, terwijl de rest over de weg terugging.

Wij hebben nog mooie schelpjes verzameld, de rest zat al weer te klaverjassen. Verveelt dat nou nooit????? Nou tot nu toe dus nog niet! Oma zat nog even opgesloten in haar eigen huisje (ze wordt wat ouder….) en werd bevrijd door Judith. Dit zorgde weer voor veel hilariteit: Oma zwaaiend voor een klein raampje, roepend MEEP, MEEP. Ik kan er niet uit!! ’s Avonds had niemand honger, maar toen er Chinees werd gehaald, werd toch alles opgegeten. Morgen alweer naar huis, maar we hebben de hele dag nog morgen, want we vliegen pas om 20:45 terug.

het is nu half 1 s nachts, morgen wordt de website bijgewerkt!

-Nu ook foto’s bij 26 Januari- 

Gisteravond kregen de dames nog even de schrik van hun leven. Na het kaarten zouden opa en oma naar hun eigen huisje gaan. Op de drempel stak oma nog even een sigaartje op. Opa, oma en Jet stonden op het terrasje, maar toen vlogen de dames al gillend weer naar binnen. Boven hun hoofd zaten twee heel grote possums, die waarschijnlijk nog meer schrokken en er van door gingen.

Oma hoopte nog eens haar nieuwe badpak aan te trekken, maar toen we vanochtend wakker werden om 9 uur, sneeuwde het !! Zomer in Tasmanie?! Daar hadden we natuurlijk geen rekening mee gehouden.  Toen we uit Sydney vertrokken, was het ruim 30 graden en nu 3 graden!! Maar snel weer even het bed ingekropen in de hoop dat als we later wakker werden het stralend mooi weer zou zijn. Helaas bleef het de hele dag buiig. Heel af en toe brak de zon weer even door en was de lucht blauw, maar een kwartier later kon het zo weer sneeuwen. We zijn nog even naar het Dove Lake gereden.  De bedoeling was om daar om heen te wandelen (6.6 km), maar gezien het weer zijn we er maar niet aan begonnen.

Opa en Luc konden zich uitleven met de houtkachel zodat we het binnen lekker warm hadden. Verder hebben we veel gekaart. ’s Middags zijn we nog naar een foto expositie over Tasmanie geweest. Dit was erg mooi. Oma heeft daar nog een mooie poster gekocht. Om half negen gingen we met een Ranger nachtdieren spotten. Oma zag dit niet zitten en bleef lekker thuis. Thuis hadden we allemaal vele kleding over elkaar aangetrokken: Twee broeken, drie paar sokken, drie T-shirts, vest, regenjas etc. De wind was ijskoud. We hebben heel veel wombats gezien. Een ervan was op reikafstand en stond heerlijk te grazen. Je zou hem zo kunnen aanraken. De tocht zou vijf kwartier duren, maar na een half uur gaf ook de Ranger het op, waarschijnlijk ook vanwege de kou.

Terug bij het huisje gingen we op oma’s bed op de elektrische deken in bed liggen om weer lekker warm te worden. Na een kop thee of koffie, kwamen we weer een beetje bij. Morgen op naar hopelijk iets warmere oorden: Beauty Point. Dit ligt iets ten noorden van Launceston.

Kou lijden bij het Dove Lake

Foto expositie

Weer warm worden op de elektrische deken van oma.

Vandaag schrijf ik (Marieke) er een keer in. De vakantie is tot nu nog leuk. Het regent dat het giet. Dus wat kan je doen? Niet veel…

Gisteravond gingen Papa, Mama en ik naar een toneelstuk na de cruise. Het was buiten maar overdekt en er waren kachels en ze gaven ook dekens uit. Het ging over dat Sarah Island waar we met de cruise geweest waren. Als je het vorige verhaaltje had gelezen dan las je dat toen ze het eiland sloten, dat er tien mensen naar Chili vluchtten met een boot die ze zelf hadden gebouwd. Het ging dus over die tien mensen. Er waren 2 mannen die het toneelstuk deden. Ze waren erg grappig. Het leuke was dat terwijl ze speelden, ze allemaal dingen uitklapten en dat het uiteindelijk een boot werd. Ze plukten er ook steeds mensen uit om mee te spelen. Heel erg leuk gedaan. Ik moest ook meespelen. Ik werd David Hoy, de boten maker. Ik moest een hoed op en zij vertelden mij wat ik moest doen. Was heel erg leuk en toen we thuis kwamen gingen we uit eten.

Vanochtend om 10 uur weer uit het huisje, de auto inpakke en weer op weg. Weer zo’n bochten weggetje. Nou ik zou ze tellen, maar ben bij 72 gestopt. We stopten even snel bij het strand, maar het waaide heel hard, dus maar weer terug in de auto.

We stopten bij een stadje genaamd ‘Zeehan’, maar het is een heel erg uitgestorven plaatsje, waar de kerst versiering nog hing. Het was echt zo’n verlaten cowboy stadje. Het stadje was het een-na-grootste stad van Tasmanie toen er nog zilvermijnen waren. Kan je nu niks meer van zien. WE gingen dus maar naar een ander dorp. Waar we gingen kofie drinken en even inkopen doen. En Oma had Eindelijk sigaren gevonden wat ze verkopen ze niet overal.

Toen reden we naar onze blokhutten in de Cradle mountains. Opa en Oma hebben samen een huisje en wij met z’n allen ook in eentje. Net toen we alles in onze eigen huisjes hadden gezet, zagen we een wallaby (kleine kangaroe) buiten in onze tuin zitten. Echt schattig! Toen weer een potje kaarten. Na het kaarten gingen we (zonder Oma want die wou een dutje doen) naar het visitor centre. We zagen in ongeveer alle foldertjes het woord ‘Pademelon’ staan en wist maar niet wat het was, maar ja. In dat visitor centre keken we of er nog leuke wandeltochten of activiteiten te doen waren. We deden nog een korte wandeling, maar het was pokkenweer, dus het was niet echt iets om van te genieten. Daarna nog even iets drinken en weer naar huis, naar oma om weer te kaarten.

Na het eten om half 9 ’savonds, gingen we naar een ‘Tasmanian Devil’ park. Een Tasmanian Devil is een bedreigd dier en lijkt op een everzwijn, maar is een vleesetende buideldier. Het was heel interessant. Je mocht hem aaien en zag daarna hoe ze vlees aten. Toen we weer terug kwamen, was het helemaal donker en dus stond oma perongeluk bij een ander huisje aan deur.

We vinden het heel erg leuk om reacties te krijgen, dus met namen de vele reacties van Annemarie wordt erg op prijs gesteld!

Het Dorpje Zeehan, ooit de 2e grootste stad van Tasmanie geweest.

’s middags een potje klaverjassen.

Judith met een Tasmanische Duivel (Tasmanian Devil)

Ook vandaag moesten we weer vroeg uit de veren. Gelukkig hebben we ’s avonds niet echt veel drank op, en liggen we er ook redelijk vroeg in, anders was ons dit niet gelukt. Op zich viel het nog mee, we wilden om 8 uur ontbijten om om half 9 bij ons cruise schip te zijn, dat om 9 uur vertrok.
We hadden niet echt een zonnige dag, ofwel behoorlijk bewolkt, met af en toen wat motregen. We zaten echter toch binnen, dus wat dat betreft hadden we er niet echt veel last van.
We voeren in de Macquarie Harbour, een haven die drie keer zo groot is als de haven van Sydney. Eerst voeren we naar de Macquarie Heads, de nauwe ingang naar zee. Als je daar doorvaart naar het westen is het eerste land wat je tegenkomt Chili in Zuid Amerika.
Daarna keerden we weer om de haven in en gingen we kijken bij een zalm en troutkwekerij. De vissen werden op dat moment net gevoerd. Dit doen ze door middel van water in de kweekbakken te spuiten waarin mineralen zitten met voedsel. In die bakken zaten 120.000 vissen per bak.
Daarna gingen we naar Sarah Island. Dit eiland daar is erg veel gebeurd. We hadden een razend enthousiaste gids mee, die heel mooi kon verhalen. Dit eiland werd gebruikt voor het opsluiten van gevangenen van 1822-1833 voordat Port Arthur geopend werd. Op dit eiland kwam een scheepsbouwer, David Hoy, die mensen nodig had om schepen te bouwen. Hij mocht daar gevangenen voor gebruiken. Deze man vond dat zijn mensen beter behandeld moesten worden, en gaf ze beter eten, af en toe een uitstapje over zee, een slaapplaats, alles veel comfortabeler dan de overige gevangenen. Gouverneur Arthur vond dit maar niets en besloot het eiland te sluiten, en toen gingen de gevangenen dus naar Port Arthur. De laatste tien gevangenen zijn uiteindelijk met hun eigen gebouwde boot gevlucht en zijn in Chili terechtgekomen, waar ze getrouwd zijn en verder zijn gegaan in de scheepsbouw. De gids vertelde verder dat de laatste 5 jaar hij regelmatig mensen uit Chili kreeg die wilden weten waar hun bloedverwanten vandaan kwamen.
Terug op de boot voeren we de Gordon river in. Hier kregen we een enorm lekkere lunch aan boord en voeren we door naar een plek waar we aan land konden gaan. Hier gingen we voor een korte wandeling(Heritage Landing) door een stukje regenwoud. Zoals op de bordjes in dat woud vermeld stond regende het hier vaak. Nu dus ook. Als je even een vergelijking maakt: In Strahan regende het 1500 mm per jaar, op die plek regende het 3500 mm per jaar. In dat regenwoud lag een omgevallen Huon Pine boom, die 2500 jaar oud was. Die bomen groeien erg langzaam, 1 mm per jaar. Deze boom was dus wel heel dik, en het was erg bijzonder dat deze daar nog was. Dikke bomen werden namelijk vroeger door de gevangenen gekapt en het hout werd gebruikt voor oa de boten. Deze boom was enkele jaren geleden omver gewaaid. Het was ook bijzonder omdat dit stukje regenwoud nog nooit afgebrand was. In dit stukje woud was 6000 jaar geleden voor het laatst brand geweest. Een stukje woud kan er zo uitzien als er 400 jaar geen brand is geweest en er moet regelmatig regen vallen. Het behoort ook niet voor niets tot de World Heritage, dat betekent dat het een bijzondere betekenis heeft door zijn historie.
Strahan staat bekend om zijn Pine bomen, het toerisme drijft daar op. Je ruikt de oliegeur van de bomen in het dorpje. Dat hout was belangrijk voor de scheepsbouw, het rot namelijk niet door zijn grote hoeveelheid olie wat het in zich heeft.

Het was op zich een hele relaxte dag, niet veel lopen en toch ontzettend veel informatie over de geschiedenis van Tasmanie. Tussendoor zelfs wat tijd om af en toe een kaartje te leggen. We hebben er allemaal enorm van genoten, maar we zijn er ook enorm van onder de indruk, over hoe slecht de gevangenen, die vaak niet eens zo heel veel op hun kerfstok hadden, behandeld werden!
We waren rond half 3 terug, nog even bij een houtzagerij gekeken(van Pine bomen), en toen na een lekker kopje koffie terug naar ons huisje. Tijd om kaarten te schrijven, een tukkie te doen, of gewoon even met de bal te spelen.

Vanochtend weer om 8 uur op. Na het douchen weer een heerlijk ontbijt (broodjes gehaald bij de warme bakker) en daarna het huis poetsen, want we gaan op weg naar de volgende bestemming. Na een uur/anderhalf gereden te hebben was de stop voor een bakje koffie in Hamilton een heel oud dorpje tussen Hobart en Strahan. Dat was een heel goede keuze met een prachtig cafe (gebouwd door gevangenen in 1840 en omringd door een bekroonde tuin), heerlijke koffie en zelfgemaakte appelgebak.
Dan maar weer door want we moesten een nog een heel eind. De volgende stop was gepland bij Nelsons Falls. Daar hebben we eerst even onze meegebrachte lunch gegeten, want er werden wat mensen misselijk en we dachten dat dat door de honger kon komen, maar achteraf was het waarschijnlijk meer door de honderden bochten in de weg die we al hadden gehad. We hadden een korte wandeltocht naar de waterval en die waterval was de wandeling waard. Vervolgens het laatste stuk van de 300 km reis.
De reis leverde heel veel prachtige landschappen op. We hebben veel schapen gezien, veel koeien en stieren, hier was echt veel landelijke omgeving, we voelden ons bijna thuis. Tasmanie is echt fantastisch mooi, maar na 300 km kon Akke “geen boom meer zien” en dus waren we blij de kust en het water weer te zien en onze huisjes (twee deze keer) in te kunnen trekken.
Ma was blij de wc te kunnen bezoeken, klaagde daarna dat het slot niet werkte, en probeerde dat na wc gebruik nogmaals vanaf de buitenkant. De wc zat op slot, maar ma stond buiten, en kreeg de wc niet meer open! Gelukkig zat ze er niet in. Toen gelijk maar de beheerster gewaarschuwd door Pieter. Volgens haar was het beter om je schoonmoeder in de wc opgesloten te laten zitten. Het zorgde in ieder geval weer voor erg veel slap gelach. Inmiddels is het acht uur, zitten onze kinderen te klaverjassen met oma en is Henriette spaghetti aan het koken. Ik denk dat de rest van de avond wordt gekaart. Morgen gaan we op een cruise voor de hele dag. Wel nog een kleine ramp gebeurd, mijn fototoestel is gevallen en doet het vervolgens niet meer!!! Gelukkig heeft Pa ook nog een digitale, maar toch………

Het Gelukkige paar in het regenwoud

De Waterval.

Vandaag konden we gelukkig iets langer slapen. Ik (Pieter) had een volle planning voor vandaag in gedachten, maar ik geloof dat ik de ambities maar op een iets lager pitje moet zetten, dus vantevoren had ik de helft al weer geschrapt. We spraken dus af om 9 uur te ontbijten en om 10 uur te vertrekken. Om 9 uur zaten we dus heerlijk buiten (met dat fantastische uitzicht op zee) van ons ontbijtje met spek en eieren te genieten. Om 10 uur (werd natuurlijk iets later) dan met de auto op weg naar Port Arthur op een schiereiland niet ver van Hobart. We hebben de toeristische route er naar toe genomen met veel onverharde wegen, maar prachtig: langs hemelsblauwe baaien en veel, heel veel schapen op glooiende groene (niet geel zoals bij Sydney vaak) hellingen. Onderweg aan een van die baaien een kopje koffie genuttigd en dan door naar de eindbestemming: De historische plaats Port Arthur. Hier werden van 1830 tot 1877 de zwaarste criminelen heen gestuurd van Engeland en Australie. Veel van de gebouwen zijn er nog en het was enorm indrukwekkend om te zien. We kregen een rondleiding van een gids (wel wat te lang van stof volgens Akke) en ook een cruise over het water hoorde er bij (ook een saaie gids volgens Akke, maar “gelukkig kun je hier tenminste even zitten, want we lopen hier wat af”). Wellicht hebben jullie van Port Arthur gehoord, want 10 jaar geleden heeft een gestoorde met een geweer hier 35 mensen vermoord. Na de cruise gingen we weer naar huis en halverwege stopten we even om bij (weer een prachtige) baai te kijken. Er waren bijna geen mensen (4), maar wel honderden beesten die rond onze voeten omhoog kwamen uit het natte zand. Judith ging al gillend op de vlucht. Wij wisten ook niet wat het waren (leken wel hele grote spinnen), maar later hoorden we dat het zandkrabbetjes waren. We waren ca half zes weer thuis en meteen kwamen de kaarten weer op tafel voor weer een boompje. Heerlijk buiten zitten met het zonnetje erbij! Niemand had zin om te koken en dus gingen we naar Sorell en daar hebben we heerlijk Italiaans gegeten. Daarna weer een boompje en nu zakt iedereen weer in (half elf), dus maar op bed. Morgen eerst poetsen en dan gaan we met de auto naar de andere kant van het eiland: Zo’n 300 km rijden door ruw terrein en regenwoud.
Een oud dorp gebouwd door de gevangenen