Nee, hoor helemaal niet ernstig, maar 1 dag. Luc kwam vrijdag uit bed met barstende koppijn en bleef een dag thuis. Zondag kwam ik met hoofdpijn uit bed, maar ja het leven van een moeder gaat gewoon door…. En vandaag kwam er een telefoontje van Marieke haar school, ze was niet fit. En inderdaad dezelfde hoofdpijn, ze zag lijkbleek en was van haar stoel getuimeld. Waarschijnlijk was het de combinatie van hoofdpijn en de brandlucht in de naastliggende lokalen, waar afgelopen week een prullebak in brand had gestaan. Het wachten is op Judith, maar volgens haar krijgt ze het niet, want ze is noooooooit ziek. (zeg nooit nooit)

Vandaag ben ik weer begonnen met sporten, na een maand toch wel genoten te hebben van het niet-sporten. Maar ja, wil je fit blijven, en in vorm dan toch maar weer gaan. En ik weet als ik weer ben geweest is het weer lekker. Vandaag deed ik pilatus, heftig!!! Vandaag hebben we mn de zadeltassen en billen aangepakt. Laat ik dat nou net nodig hebben!

In de woonkeuken staat al sinds een week een enorme playmobiel, trein speelplaats uitgestald. Luc en Judith zijn hier vele uren zoet mee. Eerst stond de playmobiel in de kamer waar ook de tv staat. Maar herken je dit, als je ’s avonds uitgeteld op de bank zit, wil je eigenlijk geen rommel meer om je heen zien, dus ook geen speelgoed. De playmobiel staat nu dus bij de bank in de keuken, en ach daar zitten we bijna niet, dus vooruit dan maar, ze spelen er zo leuk mee. Ik hoop alleen dat het er niet het hele jaar blijft staan. Het is net als met de kerstboom, op een gegeven moment wil je het weer leeg hebben.

Vanochtend werd ik om kwart voor 7 wakker door de wekker, en het klonk of er iemand in het zwembad aan het zwemmen was. Het was echter de regen die in grote hoeveelheden naar beneden kwam. Toen ik op de website van de netball ging kijken naar het telefoonnummer van de wet weatherline, stond er op vermeld dat in ieder geval de eerste twee wedstrijden gecanceld waren. Na iedereen van het team afgebeld te hebben, ben ik lekker nog anderhalf uur mijn bed weer in gedoken.

Om 9 uur had ik een muziek workshop van de kerk. Alle bands (3) waren uitgenodigd. Rond de twaalf man/vrouw waren er. Er was iemand uitgenodigd die op dat gebied gespecialiseerd is. Hij kende velen, omdat hij zelf ook 10 jaar bij deze kerk is geweest. Eerst kregen we een stukje uitleg, over hoe en wat er in de Bijbel staat over muziek in de kerk. Heel verhelderend. De dominee die deze workshop georganiseerd had, wil zelf ook vernieuwing in de kerk, dat is een goed teken. Hier is eigenlijk elke dienst hetzelfde. ALTIJD 4 liedjes, altijd zelfde structuur. Wat dat betreft qua muziek, dus de band in de kerk zijn ze verder, maar de rest is erg conservatief. Daarna gingen we na een goede morningtea, zelf aan het werk. Hoe leer je een nieuw lied aan etc. We hebben een paar mooie nieuwe liederen geleerd.

Ikzelf zing samen met een songleader voorin de kerk, 1 maand per 3 maanden, de songleader is een man, hij leidt ook de gemeente, legt uit etc. Helaas waren van alle drie de bands de songleaders niet aanwezig, wel de dames die meezingen met de leader. We oefenen voorafgaand aan die maand dat we moeten zingen, twee maal anderhalf uur, maar dat is vaak kort, omdat de band al snel de muziek kent, en dan moet de rest het ook maar weten. Nu kregen de zangeressen volop de tijd om het lied te oefenen, veel beter! Ik stelde voor, dat als we nieuwe liederen willen inbrengen in de kerk we misschien 1 ochtend per kwartaal met zn allen moeten oefenen. Een heel aantal was daar enthousiast over, dus dat gaat vervolg krijgen. Ja, ja Jetje heeft al invloed in de kerk!

Ik ben heel blij dat ik geweest ben, gaf toch een goed gevoel, bij een kerk waar ik me nog steeds niet helemaal thuisvoel. Het heeft zijn tijd nodig!

http://www.christchurch.com.au/

Danny, de vader van Eva, stuurde deze mail naar Luc:

Luc Feenstra,

Nu mijn bezit weer heelhuids is teruggekeerd en alle ledematen na controle nog steeds aanwezig zijn ben ik de gelegenheid te reageren op uw provocerende foto van mijn dochter. U begrijpt dat ikdit niet over mijn kant kan laten gaan. Op dit moment zwemt een 20 feet lange gemotoriseerde witte haai richting Sydney. Zie bijlage. Ik zal jullie website regelmatig in de gaten houden en via de webcam de haai instrueren op welke plek je je in het water bevind.

D.P. Geerken

Vanochtend moesten we toch echt weer in het gewone schoolritme zien te komen. Het lag nog zo lekker in bed. Gelukkig was het weer droog, na 3 dagen regen in St Ives. De kids konden zodoende op de fiets, geen excuses.

Om tien uur had ik een soort tupperware party bij mij thuis maar dan van huidverzorgingsprodukten van Nutrimetics. Er waren nog 4 Nederlandse dames om de relaxation mee te doen. Het ging ook om spa produkten. (spa = special personal attention). Het was erg gezellig. Ik had dan ook geen tijd om me alleen te voelen of zo. Rond 1 uur was iedereen vertrokken. Het was inmiddels lekker zonnig, ben met mijn nieuwe Margriet en lunch lekker buiten in het zonnetje gaan zitten, totdat Luc, als eerste weer thuiskwam. Gisteravond hadden de kids hun kamer al weer op orde gebracht, bedden aan de kant en rommel opgeruimd, dus ik had het gewoon even lekker rustig.

op de foto vlnr: Els, Patty, Ingrid, Eveline en Jenny de verkoopster

Vanavond heb ik Biblestudy bij mijn nieuwe groep, ik ga zo waar zonder Pieter. Dat had ik bij de andere groep niet gedaan. Dus de avond ook al weer bezet. Morgen mijn keramiekklas, geen tijd om te treuren!

Pieter heeft inmiddels ook gebeld, was ook goed aangekomen in Denver. Net al weer met Hendrina en Eva en Loes geskypt, waren gebroken van de vlucht, hadden wel geslapen, maar het is gewoon een takken-eind! Ik hoop dat ze snel over de vermoeidheid heen zijn en nog goede herinneringen aan hun weekjes hier in Oz zullen overhouden.

Vanochtend nog een keer lekker vers gebakken brood, samen ontbijten. Om half 10 vertrok Pieter naar het vliegveld. Hij is inmiddels onderweg naar Denver(Amerika), dan door naar Engeland, dan naar Nederland, om een dagje bij zijn ouders door te brengen, en dan door naar Zwitserland. Als alles naar wens gaat komt hij volgende week zondag weer thuis.

Wij vertrokken om kwart voor een. Het regende voor de verandering weer eens, ach hoort ook bij afscheid nemen. Ze gingen om kwart voor vier hier de lucht in, en zullen morgen (donderdag omstreeks 7 uur op Schiphol landen. We hebben er allemaal erg van genoten, en wat zal het de komende week stil zijn in huis. Als dank voor de gastvrijheid hebben we een prachtige vaas gekregen (veel te gek natuurlijk!). Hij is gemaakt door Richard Lamprecht, een glasblazer uit Australie en gekocht in de Rocks. Hij heeft natuurlijk een mooi plaatsje in ons huis gekregen.

Nooit gaat dat wennen, afscheid nemen. Er waren van beide kanten dan ook wel wat traantjes. Het was ook zo ontzettend gezellig! Wat zullen we de knuffels van Eva missen, het gezellige zingen van Eva, het lekkere eten van Hendrina en de lekkere koffie van Loes. De gezelligheid, het samen dingen doen, gezellig samen kletsen etc etc. Dat zijn ook momenten dat je denkt, woonde ik maar wat dichter bij! Toch ook wel heel erg leuk om te laten zien hoe wij het hier hebben, je kunt dan beter je ervaringen delen. Zij begrijpen dan ook weer beter dat het toch ook heel erg veel leuke kanten heeft om hier tijdelijk te wonen.  Maar ja die afstand, een dag vliegen is ook zo ver!

info over:

Richard Lamprecht

Born in Austria in 1956, Richard started his artistic career as an Interior Designer. Light and shadow always fascinated him. He came to Australia in 1974 and after time started producing wax lampshades and wax paintings in the business he helped develop, Maleny Moodlights. Working with hot fluids and primarily with light, glass was a natural progression.

For five years he worked alongside some of Australia’s foremost glassblowers and their influence can be seen in the work he produces today.

Richard built his own glass studio at Maleny, Queensland in 1996. He has developed his own distinctive range of decorative and functional glass and is constantly extending the boundaries and possibilities that this medium presents. His work is represented in selected galleries in Australia.

Richard’s warm and open enthusiasm for life is reflected in the colourful, flowing creations he produces.

Vandaag was de laatste komplete dag. Eerst gingen we ’s ochtends, zonder mijn kinderen,die waren naar school, naar mijn keramiek atelier. Ik moest wat dingen weg brengen, en vond het leuk om hen te laten zien waar en hoe ik daar de cursus deed. Daar kreeg ik te horen dat het atelier ging sluiten! Er heerste ook een soort grafstemming. Iedereen baalde natuurlijk, maar de lease van het pand liep af, en ze hadden een ander kunnen krijgen, die ws veel meer zou betalen. Wat is dat balen. Een cursist wil gaan proberen om de cursus bij haar thuis te houden. Ook de grote ovens moeten er dan natuurlijk heen. Ik ben benieuwd hoe dit af gaat lopen.

Daarna reden we door naar Hornsby, er moest nog een extra koffer gekocht worden. Er was zoveel gewinkeld, dat het niet meer ging passen. Eenmaal in de shoppingmall werd er nog van alles gekocht, dat kon gelijk mooi in de koffer, da’s makkelijk! Ze hadden de smaak van het sieraden maken ook te pakken ,dus nog vele kralen en benodigdheden gekocht. Daar nog gelunched en toen naar huis om de koffers in te pakken.

Bij het bekijken van alle foto’s kwamen we erachter dat we nooit met z’n allen op de foto staan, dus nog snel even een maken, voordat ze weer weg zijn!

’s Avonds trakteerden ze ons op een lekker etentje in Cafe Sydney. (zie www.cafesydney.com) Wat een goed restaurant en wat een geweldig eten en goede wijnen! Echt een aanrader! Ook het uitzicht wat zeer mooi over de Circular Quay. We zagen de Harbour Bridge en het Opera House. We genoten van een laatste avondje samen, snik!

De was was weggewerkt, dus we hadden tijd om nog een uitstapje te maken. Aangezien er nog geen foto’s en ervaringen waren met kangaroes en koala’s besloten we naar het Featherdale wildlife park te gaan. In St Ives regende het toen we weggingen, maar we reden naar het licht toe, en we hadden het de hele dag droog. Perfekt weer voor een dagje dierentuin. Eva en Judith hebben zich volop uit kunnen leven in het knuffelen en eten geven van de kangaroes, echt zo leuk, Eva werd steeds vrijer en de kangaroes waren ook zo lief.  Wat is het trouwens enorm moeilijk om een kind van 3 en een kangaroe tegelijk goed en leuk op een foto te zetten. We hebben er echter enorm veel gemaakt, hier een selektie:

Het was echt een topdag! We vonden het een erg leuk park, veel australische dieren, vogels en reptielen gezien. Daarna nog de laatste austr. souveniers gekocht en toen weer naar huis gereden. In St Ives had het de hele dag geregend, goed dat we gevlucht waren!

’s Avonds maakte Hendrina heerlijke noodles met kip cashew, smullen hoor! Vooral ook zo lekker als het VOOR je gekookt wordt!

Toen alle kinderen op bed lagen, vroeg dit keer, want mijn kids moesten de volgende dag weer naar school, zijn we sieraden gaan maken. Tja en als je eenmaal bezig bent, dan vliegt de tijd. Pieter was inmiddels al lang naar bed, wij zochten het bed om 1 uur op!

Woensdag 18 april: Vertrek naar Fraser Island
 
Om half 5 ‘s ochtends ging de wekker af. Gisteravond hadden we Sam de hond al naar zijn vaste logeeradresje gebracht, waar hij met heel veel enthousiasme heen ging, om weer met zijn vriendje Toffee te spelen. We waren echter vergeten iets voor de twee cavia’s te regelen, maar ook dat werd om half 11 ’s avonds nog opgelost doordat onze overburen gelukkig nog wakker waren en wel wilden cavia-sitten.
We waren keurig op tijd weg, in een volgepropte auto, maar het paste precies. Bij het inchecken schrokken we nog even, omdat ik geen paspoort bij me had. Gelukkig had ik zelf mijn Australische rijbewijs bij me, en voor de kinderen, die inmiddels niet meer op Pieter zijn nieuwe paspoort staan, namen ze genoegen met de medicare card. Oef, was toch wel weer even spannend.

Met een bakkie koffie worden we langzaamaan wat wakker.

We landden rond 10 uur bij Hervey Bay, waar een busje ons op stond te wachten om ons naar de ferry te brengen. Daar aangekomen, moesten we tot twaalf uur wachten. Wat een straf! We vulden de tijd in met op een terrasje lekker koffie met iets lekkers erbij te nuttigen, en er waren volop mogelijkheden om te shoppen. Duur tijdverdrijf, aldus de mannen.
Eenmaal op de boot, viel Eva als een blok in slaap. Wij genoten volop van het prachtige uitzicht, felblauw water, prachtige eilanden met witte zandstranden. Na drie kwartier waren we op Fraser Island.

Ook daar stond weer een busje te wachten om ons naar ons resort te brengen. We voelden ons wel wat decadent. We hebben al die tijd niet een keer onze koffers hoeven tillen! Op het resort kregen we kort een uitleg hoe het er allemaal aan toe ging, en werden we vervolgens weer door een busje naar onze villa’s gebracht.(wel 100 meter verderop!)  Onze koffers stonden inmiddels al in onze villa. We deden snel onze zwemkleding aan, en doken in het verwarmde zwembad. We voelden ons als een koning zo rijk. Heerlijk relaxen bij een prachtig zwembad, omringd door palmbomen, lekkere ligbedden, stralende zon, wat wil je nog meer?
Ook de lunch werd ons gebracht, behalve die van Luc. Helaas, vergeten, nog iets langer wachten voor hem. (gelukkig had hij helemaaaaaal geen honger, haha)
Eva vond het water ook heerlijk, ze liet zich helemaal gaan met Luc en Marieke, echt zo leuk om dat te zien.
Aan het eind van de middag werd er nog een potje gepokerd. Op de terugweg, het was inmiddels schemerig,  Marieke liep alleen, wilde Marieke een “hond” aaien, oeps het was een dingo! Inmiddels ook door de rangers gesignaleerd en werd later snel weer verwijderd van het resort. Op de tv hoorden we dat er die middag op een strand op Fraser island een 4 jarig meisje aangevallen was door een dingo. We waren toch wel even geschrokken van dit nieuws.
’s Avonds aten we in een grill/ bistro. De dingo zijn we gelukkig niet meer tegengekomen. ’s Avonds lagen we zeer vroeg op bed. Rond half 10 vielen onze oogjes toch echt dicht.
 
Donderdag 19 april 2007
 
Na een lekker ontbijtje, gehaald door Hendrina, die inmiddels ook een 4 wheeldrive had gereserveerd, ging Pieter een half uur durende video bekijken, “hoe op Fraser Island een 4 wheel drive rijden”. Ondertussen maakten de dames een picknick klaar en ruimden het ontbijt op, hoe rol bevestigend ook weer!

Rond half 11 vertrokken we in een 9 persoons Toyota landcruiser. Wat ons ook opviel dat de bestuurders van al die auto’s voornamelijk stoere mannen in blote borst achter het stuur zaten. Helaas kregen we Pieter niet zo ver (bang dat zijn borstharen weg zouden waaien of zo)
Wat een ervaring!!!! Ploegen door diep zand. Het was net of je door diepe sneeuw rijdt. En een gehobbel en gebobbel!

Onze junior-ranger.

 Maar wat een prachtige omgeving. Eindelijk kwamen we na ongeveer een uur aan de oostkust aan. Daar konden we op het prachtig brede strand rijden. Een heel stuk beter dan al die hobbels door het bos. Wauh wat een ervaring weer, prachtig weer, stralend blauwe lucht, mooie witte golven, breed strand, tja erg moeilijk te beschrijven.

 Na enige tijd kwamen we langs een resort waar we een kopje koffie konden nemen, en de kids een ijsje. Na weer een stukje rijden, kwamen we bij een zoetwater creek uit. Daar kon je zwemmen, doorheen waden. Heerlijk om daar even lekker af te koelen. Het water in die creek stroomde behoorlijk, lekker om je daar in mee te laten drijven. Op die plek hebben we ook de lunch genuttigd.

 Toen weer verder rijden, het was inmiddels na tweeen. Op een gegeven moment kregen we de schrik. De benzinemeter stond in het rood! Dat kan toch niet? We hadden nog maar 50 km gereden?! Toch maar terug naar die plek waar we koffie hadden gedronken, daar was een benzinepomp. Weer zo’n 5 a 7 km terug, zouden we dat redden? Dat ging lukken, maar hoe kon het? Was de tank lek, door iemand leeggehaald? Bij het tanken bleek dat er maar 11 liter in ging, dus de benzinemeter werkte niet, toch handig om dat te weten. Maar wel een geruststelling. We konden weer verder. Daarna kwamen we bij een schipwrak aan, aangespoeld na de Tweede Wereldoorlog. Het was eerst gebouwd als een luxe passagiersschip en in de oorlog gebruikt als hospitaalschip.

 Toen nog een stuk naar het noorden doorgereden om de Pinnacles te bekijken. Dat zijn enorme zandduinen met allemaal kleuren zand. De legende (van de aboriginals) erachter is dat er een meisje was die met een oudere man moest gaan trouwen, maar ze was verliefd op een jongen die Regenboog heette. Toen zij en Regenboog op het strand waren heeft de oudere man ze gesnapt. Hij wilde haar toen omleggen met een boemerang, maar Regenboog sprong ertussen en werd geraakt en zijn dood heeft alle kleuren van het zand veroorzaakt.

Toen snel naar huis, want we moesten de auto om 6 uur terug brengen, dus met 80 over het strand. O nee, toch nog even stoppen want we reden vlak langs een dingo. Een foto vanuit de auto, wel zo veilig, en maar weer door.

Uiteindelijk om exact 6 uur, het was inmiddels donker en alle kuilen waren minder goed te zien, waren we weer bij de verhuur. Auto ingeleverd, maar meteen weer gereserveerd voor zaterdag omdat we nog meer willen zien.
Vanavond bij “het duurdere restaurant” hier gegeten. Ook hier kreeg iedereen te eten en zat er 1 iemand zonder bordje: Weer was Luc vergeten. Hij kreeg verontschuldigingen EN een gratis dessert. Daarna nog wat activiteiten gereserveerd voor morgen.

Allemaal keurig voor het diner aangekleed.
 
 
Vrijdag 20 april 2007
 
Vandaag geen auto gehuurd, want we wilden wat andere dingen gaan doen. Zo hadden we ons voor een aantal activiteiten ingeschreven. Dat begon vanochtend met kanoen. De drie generaties Boltjes/Geerken leek dat iets te actief en dus begaven zij zich richting zwembad en capuccino.  

de mangroves

Wij gingen met nog een aantal mensen kanoen en wel eerst een stuk langs de kust en dan stroomopwaarts een beek op tussen allemaal bomen en planten door (Mangroves). Een prachtig gezicht en veel gemanouvreer. Luc en Marieke zaten samen en Pieter, Henriette en Judith zaten samen in een canadese kano. Toen we terugkwamen gingen we bij het zwembad langs om de dames op te halen, maar die waren niet te vinden (terwijl al hun spullen er nog wel lagen). Na daar een half uur gewacht te hebben, zijn we maar naar het huisje gegaan. Daar werden pizza’s van eergisteren opgewarmd en pannenkoeken gebakken. Nog steeds waren Loes, Hendrina en Eva niet opgedoken en Luc was weer aan het zoeken. Uiteindelijk kwamen ze om ongeveer kwart over een aanzetten. Ze waren helemaal opgegaan in het shoppen (zo’n 1.5 uur) en dan te bedenken dat dit eiland alleen een “general store” heeft!!
Na de middag ging Judith eerst op pad met de junior eco-rangers. Zij ging twee uur het bos in en heeft leren balanceren en over touwen lopen(low rope challenge). Henriette en ik (Pieter) zouden een begeleide wandeling gaan doen, maar de rangers waren “op”. Er waren een heel aantal rangers naar slangen (brown snakes) op zoek die op het terrein zouden zijn.

Op verzoek van Hendrina en Marieke moest er natuurlijk ook geshopt worden. Vanochtend werd er eerst door iedereen gepoetst, ik ging nog even naar de kapper, en kwam toen in een keurig gepoetst huis terug. Ook Marieke was mee naar de kapper en kwam met een ontzettend leuke nieuwe coupe terug. Momenteel zit ik met de haarverf in, door Loes aangebracht. Erg handig hoor een paar extra vrouwen in huis!

Rond 11 uur vertrokken we naar het winkelcentrum in Hornsby. Dit is een supergrote mall, met honderden winkels. De gekochte buggy van Eva kwam goed van pas om alle tassen aan te hangen. Eva’s dag werd helemaal goed gemaakt doordat Dora ook in het winkelcentrum rondliep. Ook Luc was mee, die ging mee omdat hij een pokerset ging kopen. Het shoppen met de dames moest hij op de koop toe nemen. De lunch werd genuttigd op de foodcourt, waar iedereen kon kiezen wat hij/zij wilde. De een at sushi, de ander noodlesoep, wraps of gewoon Mc Donalds. Half vier vertrokken we weer richting huis, Marieke had prive zangles, voor de musical voor de school.

’s Avonds kookte Hendrina, lamchops, kip en gegrilde groente, verrukkelijk! Verder hebben we allemaal de tassen ingepakt, want morgen omstreeks half 6 (’s ochtends) vertrekken we naar Fraser Island. We weten niet of we daar internet verbinding hebben, dus het kan zijn dat we de komende dagen niets melden op onze website. Zondag gaan we weer terug.

Natuurlijk moest ook vanavond nog even de nieuwe pokerset, inclusief kaartschud machine uitgeprobeerd worden!

O ja, deze foto moet er ook nog even op, gisteravond hebben we tot 12 uur gepuzzeld, erg verslavend, helaas we kregen hem niet af!

….nog even wakker worden hoor!

Vanochtend was weer iedereen lekker laat wakker. De start was lekker relaxed, met wederom buiten ontbijten, wat wasjes draaien, wat spelletjes en zo voort. Rond de middag gingen we gewapend met een volle picknicktas naar een mooi park genaamd Bobbin Head. In dat park is een erg leuke speeltuin, waar Eva en Judith heerlijk hebben gespeeld.

Dit is Loes die niet een voetbal trapt!

Wij (Hendrina, Loes en ik) hadden wat leesvoer bij ons. We hadden lekkere broodjes, gezond dipje, en een fris wit wijntje mee! Het leven is zo slecht nog niet!

Judith en Eva speelden nog doktertje. Pepermuntjes werden pilletjes en allerlei dingen uit de tassen waren hulpmiddelen voor de dokter.

 Rond een uur of drie werd het wat frisser. Gelukkig konden Hendrina en ik ons in het picknickkleed hullen. Na een ijsje en een cappucino vertrokken we weer naar huis.

Toen moest toch eindelijk eens het zwembad uit geprobeerd worden. Het is helaas nu toch frisser dan de zee. Maar Loes, Judith en Eva waren bikkels!!! Ze hielden het niet heel lang uit, maar toch!

Na een potje klaverjassen, wat de Boltjes toch wel erg zwaar verloren, werd de was door de dames op gevouwen en kon ik het eten koken.

Ook na het eten moesten er weer patienten beter gemaakt worden. Hendrina en Luc hadden het druk met een nieuwe puzzel van 1000 stukjes.