Familie Feenstra in Engeland

Aha al nieuwsgierig? Ach het valt ook wel weer mee, maar het is iets waar ik al veel langer over aan het broeden ben. Na weer een weekend broeden, en dipjes, toch de knoop doorgehakt. Ik schreef al eens dat het misschien met de leeftijd te maken heeft, 40 jaar, je leven overzien, en dan bedenken wat je nog wilt?!?

Van het weekend dacht ik dus na over de (bijna) afgelopen twee jaar in Australie. Op een punt ben ik toch nog niet echt tevreden, en dat is het kontakt met de Aussies. Als je er een korte tijd moet verblijven, bv om vakantie te houden, dan komen ze heel joviaal over. Wat mij opvalt, na bijna twee jaar, is dat het kontakt toch oppervlakkig blijft. Hier wil ik dus iets mee. Vorig jaar in December wilde ik dus gaan proberen om me allereerst te gaan registreren als verpleegkundige met als doel daarna een bijscholingscursus te gaan doen en dan weer aan het werk te gaan. Dat is dus niet heel eenvoudig gebleken, en na wat kontakten in Nederland, die ook niet echt soepeltjes verliepen, heb ik het weer laten liggen. Ik hoop namelijk door te gaan werken, en collega’s te leren kennen, misschien wat meer tussen de plaatstelijke bevolking te komen.

Gisteravond weer een avond lang op internet lopen neuzen, informatie gevonden over een te volgen cursus Medische terminologie in het Engels natuurlijk, en eens op wat banensites gaan kijken. Ik heb inmiddels begrepen dat als je nog niet geregistreerd bent als verpleegkundige, je al wel als assistent in nursing aan de slag zou kunnen gaan. Het nadeel is natuurlijk dat het minder betaald, maar daar is het me niet om te doen. Uiteindelijk vond ik een vacature in Killara, een suburb naast St Ives waar we wonen. Ze vroegen daar een “assistant in nursing” voor 2 dagen per week in een woonvorm voor bejaarden. Het is een prive-instelling en ziet er erg luxe uit. Gelijk de stoute schoenen aangetrokken en een sollicitatiemail gestuurd.

Gisteravond in bed, toch wel een beetje opgewonden van deze stap, er nog even over nageboomd. Maar ja, Aussies kennende, het kan maar zo zijn dat je nooit weer wat van je brief hoort. Ik heb namelijk in deze twee jaar al eens eerder gesolliciteerd (een keer in een winkel en een keer bij een ziekenhuis), waarbij ik nooit een reaktie op mijn brief kreeg. Hoe “niet netjes” (daar zijn ook andere niet nette woorden voor).

Wat schetst mijn verbazing! Toen ik vanavond rond half zeven van de Nederlandse School terug kwam, had de instelling al gebeld, of ik morgen terug wilde bellen voor een gesprek! Oh wat spannend! Ik krijg ook weer zo’n zin om weer eens echt iets te doen! Ik rijd natuurlijk gemiddeld een keer per week met een bejaarde naar een dokter of iets dergelijks, maar dat blijft toch ook altijd bij een zeer korte kennismaking, je bouwt niets op! Laat ik maar niet te hard van stapel lopen, want misschien wordt het allemaal wel helemaal niets, maar toch! Er is beweging. Niet alleen bij de instelling, maar ook bij mij. Ik heb ook voor de cursus gebeld, en daar kan ik in het tweede semester mee beginnen. Het is een korte cursus van 16 weken.

Ik houd jullie natuurlijk op de hoogte hoe dit verder gaat verlopen!

Judith hield vandaag op de Nederlandse school een spreekbeurt. Ze mocht zelf het onderwerp kiezen. Hoe anders gaat dat toe op de Australische school, waar ze uit heel ingewikkelde onderwerpen moeten kiezen, zoals “learning from others” of “the Australian Flag”. Ze hield de spreekbeurt over honden. Ze had allerlei attributen mee van onze eigen hond en ik kwam met Sam naar school. Sam zag er op zijn best uit, want hij was net vandaag door de hondenkapper onderhanden genomen. De spreekbeurt ging heel goed, en Sam gedroeg zich keurig in de klas.

5 klasgenootjes luisteren naar haar spreekbeurt

Ja, alweer achtien jaar getrouwd. Nadat ik vanochtend vroeg van netball terug kwam, kwam Pieter inmiddels ook thuis. Die had Luc naar de EHBO cursus gebracht. Hij bracht een prachtig bos bloemen mee.

Judith vermaakte zich prima met de 3 buurjongetjes, de oudste is 4 jaar en dan nog 2 er onder. Zij gaat daar regelmatig heen, speelt dan wat met de kindjes, geeft ze eten en vermaakt hen. Ik kan me voorstellen dat dat voor hun moeder heel erg lekker is.

Pieter ging na het middageten met Judith naar de golfbaan, ik had lekker de tijd om door te gaan met mijn plakboeken.’s Middags ging Marieke met een aantal vrienden en vriendinnen naar de tennisbaan. Niet onder het mom van we gaan een stevig potje tennissen, maar meer onder het mom van , het kost weinig, leuke plek om toch als je wilt wat te doen. Ze namen wel rackets en ballen mee. Ze ging op slippers weg. Mijn vraag van of ze dan geen gymschoenen aan moest, ach misschien ga ik wel niet tennissen, en anders doe ik het wel op mijn blote voeten, zei genoeg. Tegen half zes kwamen ze pas weer terug, waarna ze eigenlijk na een anderhalf uur weer weg moest om bij vrienden een gezellig avondje door te brengen. Aangezien wij op het punt stonden om weg te gaan naar de city, kon de jeugd gelukkig toch nog een andere lift regelen. Wij trakteerden hen op pizza en chocolate mudcake, en rond zeven uur gingen ze weg. Luc was weer opgehaald door Pieter met zijn EHBO diploma op zak!

Wij waren rond kwart over zes in Sydney, alwaar we eerst heerlijk gingen eten, en daarna, om acht uur naar de musical: Priscilla, Queen of the desert, gingen. Het was prachtig, echt wat je van theater mag verwachten: kleurrijk, bruisend, heerlijke muziek! We genoten! Onderwijl via msn kontakt gehouden met dochterlief, om te kijken of ze ook weer een lift terug kon krijgen. Gelukkig lukte dat en was ze om tien uur weer thuis!.

In het kader van de week van het onderwijs hield de school ook een soort open ochtend. Voor schooltijd spelen er ook altijd al tal van zaken af, waar je bij kon gaan kijken en verder kon je een kijkje in de klas nemen. Omdat het behoorlijk regende vanochtend ging Judith vanochtend niet naar tennisles, anders was ik daar ook eens gaan kijken.

Toen ik thuiskwam, heb ik een lekkere pot thee gezet, kachel aan en ben ik mijn Australie boeken gaan bijwerken. Ik print de teksten van mijn website uit, plak er foto’s en allerlei andere dingen bij. Ik ben nu tot 6 maart. Nog een hoop werk te doen, want dat zijn juist de maanden waarin we tot twee keer toe bezoek hadden en vele uitstapjes hebben gemaakt. Er liggen nog vele foto’s te wachten.

Om twee uur ging ik naar de school van Marieke en Luc omdat Marieke met haar groep van Godspell meedeed in de talentenjacht op school. Het was erg leuk om daar even te kijken. Wat opvalt is dat er erg veel jongens electrische gitaar spelen, en dan in een band met nog een aantal jongens een hoop herrie kunnen maken. Word ik oud?!?

Er werkt weer het een en ander niet, en dat is dus het plaatsen van de foto’s. Heb ik toch weer Luc nodig, mijn IT-er. Ik zal hem vanavond vragen, vanochtend heeft hij er snel even naar gekeken, maar kwam er nog niet achter wat het was. Nu is hij aan het werk, zal nog even geduld moeten hebben.

Van de week helemaal vergeten te noemen: dinsdag avond hadden we class diner. Een paar keer per jaar proberen de klasse ouders (waarvan ik er ook een ben) een avond, of ochtend te organiseren, zodat je elkaar als ouder dan wat beter leert kennen. We hadden het de vorige term ook al geprobeerd, maar toen was er maar 1 positieve reaktie, we hebben het toen afgeblazen. Deze keer dus het class diner. We waren met z’n 15-en, niet slecht. Er zitten 27 kinderen in Judith haar klas. Ook de twee leerkrachten waren aanwezig. We aten in the Old School Trattoria. Dit was vroeger een school en is nu omgebouwd tot Italiaans restaurant. We hebben erg lekker gegeten. Dit is overigens geen Italiaan waar je Pizza kan eten volgens mij, maar dat zie je hier wel meer.

Pieter is vanaf woensdag tot vrijdag in Brisbane, hij heeft daar een conferentie met lui uit de voedingsmiddelen industrie. Het doel hiervan is nieuwe kontakten leggen, maar verder ook veel lekker eten, en veel lullen volgens mij.

Vanochtend heb ik op school geholpen de aula om te bouwen tot gallerie. Er werd vanmiddag een tentoonstelling gehouden. Alle kinderen van school hadden een zelfportret gemaakt en deze werden verkocht. Gelukkig was die van Judith nog niet verkocht (haha) en kon ik hem vanmiddag zelf kopen. Wat mij opviel is dat vooral een portret erg moeilijk is om te schilderen. Als je kijkt naar de kleuters en bv year 6 (de oudsten) zie je niet eens zo heel veel verschil. Het blijft moeilijk om een mond, ogen en neus te tekenen. Dan doen die kleuters het helemaal niet gek! Morgen krijg ik het kunstwerk mee naar huis. Ik zal er dan nog een foto van maken, ik was mijn camera vergeten!

Leuk al die reaktie op de site, vooral op die van de bon, rijd ik vanavond weer naar oefenen, voor zang in kerk, bedenk ik me dat ik weer mijn rijbewijs niet bij me heb. Je zou toch zeggen, daar leert ze van?!? Ik denk dat ik een papiertje op mijn voorruit moet plakken, straks word ik weer aangehouden…..

Vanmiddag was ik wat aan het vegen buiten (weer bladeren natuurlijk) stond Sam en de hond van de buren enorm te blaffen. Nou blaft Sam alleen als er iemand komt en verder eigenlijk nooit. Hij bleef maar blaffen. Totdat ik op een gegeven moment iets groots en zwarts zag vliegen. Ik liep verder de tuin in, en jawel hoor, toen had ik de onrust van de honden door. Er zat een grote “bushturkey”(bos kalkoen) in de boom. Ik denk dat hij een beetje verdwaald was. We wonen vrij dicht tegen een bos aan, dus daar zal hij wel vandaan gekomen zijn. Hieronder staat hij op de foto. Ik heb hem natuurlijk ingezoemd, maar hij is denk ik een stukkie groter dan een fazant.

Oke het is denk ik te laat, ik weet ineens niet meer hoe ik er een foto bij moet zetten. De snelkoppeling die ik bij mijn favorieten had staan doet het niet meer. Tijd om op bed te gaan. Oeps het is al weer half 12, dat heb je ervan als mannetjelief niet thuis is.

Moest even! Woensdag is de dag dat alle kinderen trainen hebben. Dat is dus een enorm heen en weer gerijd. Ik begin om half 5, blijf bij Judith haar trainen tot half 6 en dan vanaf kwart over zes rij ik vervolgens Luc naar rugby, Marieke naar voetbal en dan heb ik net een half uurtje thuis om vervolgens Luc weer op te halen, en daarna Marieke weer op te halen. Ja en als je dus zo’n 20 keer in en uit de auto stapt, vergeet je wel eens je tas in de auto te gooien. Op weg om Marieke op te halen was er dus een alcoholcontrole. Even tellen in het apparaat, geen alcohol. Rijbewijs: ja vergeten! Komt u maar even uit de auto. Gegevens opgenomen en ja: 77 dollar aan de broek. Shit! Dat is hier dus een heel erg verkeerd woord. Maar het moest toch even! Het erge is nog wel, op de terugweg, stonden ze er niet meer, waarschijnlijk hadden ze na mij de buit binnen!