Familie Feenstra in Engeland

Vandaag zou Marieke haar derde optreden (van de zes) hebben. Ook wij zouden weer gaan met z’n allen. Het was weer hap-snap eten, taxien, Nederlandse school. Heen en weer naar de High school, etc. Om half acht zaten we weer in de aula. Het optreden werd afgelast. Jezus, de hoofdpersoon was geveld door de griep. Hij zakte van zwakte door zijn benen, dus tweeenhalf uur op het podium staan en je helemaal geven zat er niet in voor hem. De spelers waren zeer aangedaan. Jammer hoor!

Er heerst op dit moment enorm veel griep hier, en als je zoals de spelers, zoveel uren, zo ingespannen hebt gewerkt, je helemaal hebt gegeven, eigenlijk helemaal “op ” bent, dan hoeft er natuurlijk maar iets te gebeuren, dan trekken ze het niet meer. Marieke kwam dus redelijk op tijd thuis vanavond, die ging (op ons advies) toch ook maar vroeg slapen, was ook bekaf. Meer zieke hoofdrolspelers kan toch echt niet!

De voorstelling is verplaatst naar zaterdagavond. Morgen zouden ze eigenlijk nog een schoolvoorstelling geven voor year 7 en year 8 om hen ook lekker te maken om volgend jaar mee te doen met de musical. Ook deze voorstelling is gecancelled. Als de Jezus vrijdag niet beter is, willen ze iemand in laten vallen, die een heel aantal jaren geleden ook dezelfde musical heeft gedaan als de Jezus persoon.

Jacques, vriend van Luc, die speelt in de band zei: “We hadden een goed optreden, we speelden geen ene valse noot”. Tja zo kan je het ook bezien. Als je niet speelt, ook geen valse noten.

Op het moment werk ik de maandag en dinsdag, en dat bevalt me eigenlijk heel goed. Woensdag heb ik mijn ceramics, donderdag mijn wekelijkse boodschappenronde, vrijdag sport -en poetsdag.

Maar ja, in de instelling waar ik werk, hebben ze inmiddels door dat ze te maken hebben met een “goede kracht” (klinkt eigenwijs) die bovendien ook nog “goed” engels spreekt, dus ze willen me!! Eerst al de vraag of ik echt niet meer als twee dagen wilde werken, en nu komen ze dan met uitbreiding van mijn taken. Ze weten dat ik officieel verpleegkundige ben. Het hoofd van de afdeling wil me dan wel minimaal 3 dagen hebben, en evt schoolvakanties vrij. Ik geloof dat ze me echt willen hebben, haha.

Waarom in dubio? Wel echt verpleegkundige zijn, is dus 8 jaar geleden, ik zou eigenlijk een bijscholingcursus willen gaan doen, voordat ik hier ging werken, maar ook daar moet je dus eerst voor geregistreerd worden. Ten tweede gebruiken ze hier natuurlijk weer heel andere dingen dan in Nederland. Medicatie is ook al zo lang geleden. Maar goed, alles is natuurlijk bespreekbaar: Dan wil ik eerst een training wondverzorging, en goed ingewerkt worden hierin. Ik moet natuurlijk oppassen met de liability, ofwel aansprakelijkheid, vooral hier in Australie. Hoe zit dat dan, als je niet echt geregistreerd staat en wel de taken doet?

Ik heb nu dus twee weken om er over na te denken. Ik moet zeggen, ik vind het wel weer heerlijk om te werken, je wereld wordt weer wat ruimer! En het half zes op staan is nog steeds niet leuk, en ’s avonds om acht uur voor de buis inkakken hoort er dan bij. Ik ga erover nadenken.

Eindelijk was het dan zover. Na 5 maanden heel intensief oefenen, waarin weken met 4 repetities per week, mochten ze het dan eindelijk opvoeren.

Het is een uitvoering met een Jezus figuur. Het vertelt niet het verhaal van Jezus. Het bestaat uit een aantal stukken uit het Mattheus evangelie. Het is geen religieus spel, verre van dat, maar meer over de spelers die het verhaal uitbeelden. Het is zo leuk omdat de spelers poppen zijn, zoals in een kinderkamer. De essentie van Godspell is de relaties tussen de spelers. De spelers zijn voortdurend op het podium, 3 uur lang.

Voor deze eerste voorstelling, die om 11 uur begon had de High School verschillende basisscholen uitgenodigd. Zo zat dus ook Judith in de zaal. De hele zaal zat vol en de familieleden mochten op de eerste rijen! We hebben genoten, gelachen en gehuild. Het was een prachtig stuk, met een heel emotioneel laatste stuk, waarin de kruisiging van Jezus. Velen zaten  met de tranen in de ogen. Het was voor de spelers natuurlijk zenuwslopend: een hoofdspeler was haar stem kwijt, Marieke nam spontaan haar deel van de song over, waar iedereen haar enorm dankbaar voor was. Het meisje was in tranen. Nog een ander lied van haar werd uit het stuk gehouden, zo jammer. De hoofdrolspelers, elf totaal, waren stuk voor stuk heel erg goed. Wij als trotse ouders zaten natuurlijk ook te glimmen van trots op de eerste rij. Ze hebben nog 4 uitvoeringen te gaan. Ik had verder nog kaartjes voor het laatste optreden gekocht, maar wil eigenlijk elke avond gaan, dus morgen ga ik weer! Hieronder wat foto’s van het optreden.

Het openingslied

Marieke haar solo

Kruisiging van Jezus

Jezus wordt door zijn vrienden afgevoerd (tranen met tuiten!) Op de achtergrond werd op dat moment een prachtig lied gezongen, heel emotioneel.

En dan is het afgelopen, hier bekijkt ze het programmaboekje, wat ze nog niet gezien had.

Achter de knoppen wordt ook zeer hard gewerkt!

ps: Als je hem nog wilt zien, (stap dan snel in het vliegtuig, zo jammer dat de opa’s en oma’s dit niet kunnen zien!) ze spelen nog op:

morgen om 19.30 uur

zaterdag om 19.30 uur

dinsdag om 19.30 uur

vrijdag om 19.30 uur 

Die kinderen van ons die zijn onmisbaar, tenminste dat denken ze zelf. Ze vinden alles wat er gebeurt omtrent de musical bijzonder interessant. Luc zit dus in de background, maar heeft ook veel te maken met alles wat er op dit moment aan de gang is met de lichten. Eigenlijk zou hij het zelf moeten omschrijven, want het is mij niet helemaal duidelijk. Ik heb begrepen dat ze al de hele week wachten op iemand die de verlichting moet programmeren. Per scene is het de bedoeling dat je alleen op een bepaalde knop hoeft te drukken en dan de bijbehorende verlichting aangaat. Hij heeft ook geholpen met de opbouw van dit geheel. Van hem begrijpen we dat het niet allemaal vlekkeloos verloopt. Toen ik vanavond rond zes uur kwam werkte de wireless voor de verlichting nog niet?????? Vraag mij niet hoe of wat, ik snap er niet veel van. Natuurlijk moet er op het laatste moment nog heel erg veel gebeuren. Vanmiddag kreeg ik een telefoontje dat het wel middernacht kon worden. Ze wilden graag wat snaaierijen hebben (Mr. Nodley houdt erg van chocolade), een andere moeder bracht avondeten. Ze moeten het vandaag afkrijgen, want morgen kunnen ze de aula niet gebruiken, omdat er een wiskundetest afgenomen wordt. Dit is een test die de hele staat moet afleggen, voor year 9. En dan is het donderdag, om elf uur ’s ochtends is de grote eerste uitvoering!

Marieke en nog 1 of 2 meiden blijven daar ook zolang, want ze moeten natuurlijk wat podiumvulling hebben. Ook hierbij hebben ze waarschijnlijk gevraagd wie dit zou willen doen, en ja onze Marieke is de beroerdste niet!

Het is te hopen dat ze vanavond alles rond krijgen, en dat ze morgenavond wel vroeg naar bed kunnen gaan, anders wordt die opvoering natuurlijk niets! Gelukkig worden ze door de leerkracht (regisseur) thuisgebracht. Ik weet niet of we dan nog wakker zijn.

Natuurlijk is het hartstikke leuk om zulke enthousiaste betrokken kinderen te hebben, we zijn ook wel trots op ze hoor!

De kinderen hebben hun eerste week school er al weer op zitten. Judith begon maandag met een atletiek sportdag, terwijl Luc en Marieke eigenlijk nog vrij hadden, maar toch de hele dag op school door brachten. Ze waren volop bezig met de musical. Luc zit in de geluidsgroep en Marieke is natuurlijk volop aan het repeteren. Ze hebben beiden de hele week geen les gehad, terwijl de andere kinderen die niets met de musical van doen hebben gewoon les hebben.

We hebben weer records gehaald voor wat betreft de kou. Een ochtend stond de thermometer op -2 graden! Ik, lieve moeder heb ze maar met de auto gebracht, want straks wordt ik nog door anderen aangeklaagd!! haha.

Vrijdagochtend had ik met Anne afgesproken om te gaan wandelen. Anne woont sinds een paar maanden in St Ives en komt uit Belgie. Ze moet natuurlijk nog erg wennen, (en volgens mij went het nooit) maar het is lekker om even samen stoom af te blazen. Haar drie kinderen zitten op dezelfde school als Judith.

Vrijdagmiddag kwamen Liesbeth, Iris en Tom bij ons op visite. Ze missen Australie toch wel, vooral de easy way of living! We hebben lekker bijgekletst, de kids hebben hun cavia’s weer even kunnen knuffelen. We zaten lekker om de houtkachel. Het hout vliegt er op dit moment door heen, we houden goede kontakten met onze bushman, want we willen misschien binnenkort nog wel een vrachtje. Rond half  zeven was ook Eelco er, we hebben gezellig samen gegeten. Rond tien uur vertrokken ze weer. Donderdag vertrekken ze naar Port Douglas, op naar de warmte.

Zaterdag stonden we om kwart voor acht weer op het netbalveld. Ze speelden een goede wedstrijd en wonnen weer! Dit keer met 11-5! Verder heb ik nog een rok voor Marieke genaaid, die heeft natuurlijk nooit genoeg kleding.

Vandaag was Pieter al heel vroeg op(half zeven), hij had een familiedag van de ploeg die in Melbourne zit. Ze hielden het in een soort pretpark, de kids hadden graag met hem mee gegaan. Wij hebben deze familiedag in augustus. Luc moest al weer om 9 uur op school zijn voor het geluid en Marieke om elf uur. Toen kon ik ook Judith ophalen van een slaapfeestje. We zijn toen gelijk doorgereden met Sam in de auto naar Bay View, het hondenstrandje. Daarna hebben we in Dee Why gelunched. De andere twee kwamen pas weer om 19 uur thuis. Ik denk dat ze straks blij zijn als dat hele musical gebeuren afgelopen is. Wat houden ze dan weer een tijd over! Rond kwart over negen was Pieter weer thuis.

Aanstaande donderdag is de eerste uitvoering, we zullen gaan kijken. Het is dan een uitvoering met basisschoolkinderen(ook van Judith haar school) als publiek, maar wij gaan natuurlijk ook naar deze eerste keer. Ook gaan we naar de laatste uitvoering, ze moeten het in totaal 5 keer opvoeren. De spanning stijgt ten top!

Natuurlijk gaat dit stukje niet over de 4 daagse in Australie. Ik kreeg foto’s van pa toegestuurd, en die waren zo leuk dat ik ze gewoon op onze site zet. Mijn kids en ik hebben ook verschillende keren de fiets4daagse in Drenthe meegedaan, in Meppel, en in Diever. Dit keer dus zonder ons. Ma deed ook mee, andere jaren fietste ze meestal niet alle dagen, maar dit jaar zo waar heeft ze alle 4 dagen meegefietst! De kinderen vinden het altijd erg leuk om mee te doen, en bovendien 4 hele dagen met opa en oma op pad en verwend worden is natuurlijk ook reuze gezellig!

En daar zitten ze dan met de felbegeerde medaille, voor Gerald al de 15e keer!

Nu is dan weer de Nijmeegse 4 daagse van start gegaan. Ook daar heb ik (maar) 1 keer aan meegedaan, al weer 2 jaar geleden. Mijn wandelkluppie, waar we dat jaar dan mee oefenden voor de 4 daagse had vorig jaar ook weer meegedaan met een aantal, maar toen werd het helaas door de hitte afgelast. Daar gaan dan je wandeluren!!! Trouwens de fiets4daagse was toen ook afgelast! Ze hebben nu een groepje van 6 die meeloopt! Ik lees nog steeds hun verhalen mee over de mail, en mis dat toch nog wel steeds! Het is een heel gezellig kluppie mensen. Ik kan me nu niet voorstellen om ook die 4 dagen mee te lopen, wat dat betreft zijn al die vele kilometers die je voor de 4 daagse maakt niet voor niets. En nogmaals ik vond 1 keer al een hele prestatie!

Ik duim voor hen dat het ze allemaal gaat lukken, toi, toi, toi!

De wekker stond op zeven uur. We moesten vandaag Marieke van kamp ophalen, want die moest om twaalf uur weer op school zijn. Ik had thuis het adres opgeschreven, en het was zo’n uur rijden op de weg naar huis. Toen we daar aankwamen vonden we een leeg kampterrein. Volgens een man, die we aanspraken, waren de laatste kinderen vrijdag weggegaan?!?!?!? Hier klopte iets niet……

Gelukkig had ik ook nog het telefoonnummer opgeschreven van de jeugddominee, en wat bleek……. ik had het kampadres van Luc zijn kamp opgeschreven!!!!! Marieke haar kamp was anderhalf uur terug, een half uur rijden van onze bed en breakfast!!!!! Tja niemand op wie ik boos kon worden, het was echt mijn eigen stomme fout. Tja ik had drie van die kampformuliertjes, gewoon de verkeerde genomen!!! Affijn weer terug dus. Rond kwart over elf waren we bij Marieke haar kamp, en je begrijpt natuurlijk wel, twaalf uur gingen we nooit meer redden. Marieke heeft de terugweg heerlijk liggen slapen, was verder helemaal niet moe hoor!!!!

Marieke bij haar kampgebouw in Nowra

Het was weer enorm druk op de weg, wat al die mensen toch allemaal doen te rijden!!!! Ondertussen kwamen we ook te laat voor Judith, daar moesten we om twee uur zijn, omdat ze ons nog allerlei geleerde dingen zouden tonen. Marieke om tien over twee bij school uit de auto gegooid, en door gecrost naar Judith haar kamp (vlak bij de Bahai tempel) Wij zaten inmiddels bijna zes uur in de auto, we waren het rijden spuugzat!!!!!

Om 14.20 uur waren we bij Judith en konden nog net wat meemaken. Judith was nogal emotioneel, want ze had haar leiders verteld dat ze niet meer naar de zondagsschool zou komen, omdat we een andere kerk zouden zoeken. Ook de leiders vonden het heel verdrietig. Ze gaat nog wel vrijdag naar de Bijbelclub van de kerk, zodat ze toch nog iedereen kan zien.

Judith haar kamp in Ingleside

Ondertussen hielden we kontakt met Luc die ’s ochtend nog een rugbywedstrijd had (0-40 gewonnen) Eenmaal thuis alle tassen weer uitgepakt, de eerste wasmachine aangezet, en tijd om even verslag te maken.

We hebben enorm genoten van het weekendje met z’n tweeen, het rijden vandaag was iets minder, maar ach, daar moet je als bewoner van Australie eigenlijk helemaal niet moeilijk over doen! 

De volgende ochtend stond er een mand met ontbijtspullen voor onze deur. Hij was gevuld met vers brood, eieren, spek, champions en tomaten. In de koelkast stond melk, sap en yoghurt.

Pieter aan zijn heerlijke (zelf gemaakte) ontbijtje.

Pieter zorgde voor de scrambled eggs, en nadat we gedouched hadden zijn we het dorpje Kangaroo Valley in gegaan. Het is een erg leuk (natuurlijk wel op toeristen ingesteld) dorpje. Na daar wat rond gelopen te hebben en koffie te hebben gedronken, zijn we naar het Pioneer Farm Museum gegaan. http://www.country-accommodation.com.au/kangaroo-valley-tourism/museum.html Daar hoorden we het verhaal van het gezin dat daar woonde en hoe men leefde rond 1800. Ook was daar een wandeling langs de creek, deze duurde zo ongeveer anderhalf uur. Ik was dit weekend erg bang voor kou, ik had vele dikke truien gekocht. Echter tijdens de wandeling was het schitterend weer, eerst ging de sjaal, toen de jas en daarna de trui uit, zodat ik alleen in een tshirt kon wandelen. Het was echt een heerlijke dag! Toen we terugkwamen van de wandeling, rond half 3 hadden we echt trek en gingen lekker lunchen.

De Hampden Bridge (1897) en de stamboom van fam Rendall vanaf 1833 tot nu.

Daarna reden we door naar de Fitzroy watervallen. Ook daar hebben we weer lekker gewandeld, en genoten van de prachtige omgeving.

 De Fitzroy Falls

Terug in Kangaroo Valley besloten we in de plaatselijke pub een cappucino te drinken. In de pub stonden allerlei tv’s aan, oa voor de paardensport (er wordt veel gegokt in Australie), een andere tv konden we de Rugby (union) volgen en weer een andere de Rugby Leage wedstrijd. Tja en iedereen flink aan het bier, dus wij ook maar aan een iets zwaarder drankje dan koffie. We hebben niet de hele wedstijd afgekeken, maar zijn na de eerste helft richting onze cottage gegaan, de tweepersoons spa moest natuurlijk ook nog uitgeprobeerd worden! Om acht uur gingen we weer in het dorp eten.  

Voordat je een weekendje weggaat is er natuurlijk het nodige te organiseren. Judith haar kamp begon pas om 19.30 uur, dus ik heb haar naar een vriendinnetje gebracht die ook naar hetzelfde kamp ging. Luc ging naar een vriend, Jacques, maar die moest thuis wachten totdat Sam door zijn vaste logeerouders opgehaald werd.

Het eerste ritje bestond dus uit Luc zijn bagage afleveren, dvd’s nog even wegbrengen, Judith en bagage wegbrengen, en erachter komen dat Sam zijn tas met spullen ook in de auto stond, die dus eigenlijk gewoon thuis had moeten blijven, dus weer terug naar huis om de tas weer af te droppen.

Uiteindelijk om kwart over vier vrijdagmiddag gingen we dan op weg. Midden in de spits, en vele mensen op weg naar de Snowy Mountains voor een weekendje skien. We besloten uiteindelijk na veel filerijden toch maar de andere snelweg te nemen naar het zuiden, en dat reed iets beter door. Al met al waren we toch drie uur onder weg.

Ons uitzicht.

Rond zevenen dus ,kwamen we aan bij ons Bed en Breakfast adres. Even rondgekeken, en toen Kangaroo Valley in op zoek naar een adresje om lekker uit eten te gaan. Dat trof, Restaurant Bella, had een hele goede kokkin, die eerst kokkin was op de Sydney Warf.

Cafe restaurant Bella, een erg leuk restaurant met veel kunst van plaatselijke artiesten.

Soms denk je dat je als Europeaan wel gewend moet zijn aan kou, maar ik weet niet wat het is maar we hebben het de laatste weken voortdurend koud. Ja inderdaad ik denk dat we al verwend zijn. Ook is het probleem de huizen: ze zijn niet gebouwd op kou, enkelglas, overal kieren, weinig deuren in huis, niet geisoleerd etc. Ik sprak er vanmiddag ook even over met de moeder van Judith haar vriendinnetje en vroeg haar of het nu echt kouder was dit jaar, omdat we dat vorig jaar toch niet zo ervaren hebben. Zij zijn omstreeks dezelfde tijd uit Engeland gekomen. Ze bevestigde ook dat deze winter echt kouder is dan de voorgaande. Zo lezen we ook over koude records in het Noorden (Queensland) Ook daar zakte de afgelopen week de temperatuur onder de tien graden ’s nachts. Op dit moment is het 13 graden, de gaskachel staat lekker aan, ik moet echt mijn pantoffels gaan zoeken want ik heb het koud! Ook echt lekker warme truien (leuke) zijn hier bijna niet te krijgen. Het is allemaal gemaakt van synthetisch materiaal, en heel dun. En ach fleecetruien kunnen best in huis, maar echt charmant zijn ze natuurlijk niet. Zo zag ik vandaag een mooie, vrouwelijke, wollen trui uit Nieuw Zeeland, tja en dan bekijk je het prijskaartje: $330, (afgeprijsd!) Dan toch maar weer de fleece aan.

Pieter en ik gaan morgen een weekendje naar de Kangaroo Valley. Marieke is op kamp, Judith gaat morgen op kamp en Luc moet weg, (gaat naar een vriend). We gaan in een romantische cottage. Pieter heeft wel even geinformeerd naar de kachel, ofwel haardvuur. Er was een open haard, en de eigenaar zou zorgen dat het haardvuur zou branden als we aankwamen. Dan moeten we er wel voor zorgen dat het blijft branden natuurlijk!

http://www.talltreesbandb.com.au

Zondagochtend nemen we Marieke, die daar in de buurt zit weer mee naar huis want die heeft dan weer oefenen voor de musical, en dat mocht ze niet verzuimen.

Ik kreeg nog een smsje van Aart en Aleid, die waren gisteren en vannacht in de Blue Mountains, ze hadden vanochtend de ijspegels aan de camper hangen!