Familie Feenstra in Engeland

Wanneer begin je met aftellen? Nou dit weekend waren we ons daar toch wel zeer van bewust. We spraken over dingen die de kinderen nog wilden doen, voordat we vertrekken naar Engeland. De laatste 8 weken gaan nu in.

Judith wilde nog naar het Olympic park om te zwemmen of naar Jamberoo, waterpretpark(er zijn moeilijkere wensen te vervullen), Marieke ook en Luc wilde naar het Lunapark, waar hij nog niet geweest is. Verder spraken we over farewellparties. Judith wilde nog een slaapfeestje met haar beste vriendinnen (dit heeft ze natuurlijk van de Luc en Marieke gezien). Marieke wilde nog een party met vrienden van de kerk( zo’n 20 man) en nog met vrienden van school (die houden we gewoon thuis in de tuin). Deze twee groepen kunnen eigenlijk niet samen, past niet zo bij elkaar. Luc wil nog een verjaardagsfeestje houden met z’n 4 beste vrienden en wil gaan lasergamen. Dus kalenders erbij en vol boeken maar. Aangezien er al drie weekenden afvallen ivm met ons bezoek aan Melbourne en Engeland, bleven er nog 3 weekenden over! Drukke tijden dus nog. Gisteravond had Marieke ook nog een bijeenkomst met haar vrienden van de kerk, er komen dan zo’n 10 man/vrouw bij elkaar gezellig kletsen, dvd’s kijken, trampoline springen(hangen), etc. Het is dan wel erg lekker dat je zo’n ruim huis hebt, en een grote tuin.

Ook ik heb nog een dinertje met de Nederlandse dames bij mij thuis. Ik hoef dit keer niet te koken, alleen mijn huis beschikbaar te hebben, een makkie dus!  Dat valt in de voorlaatste week, en beschouwen we ook maar als een afscheidje. Voor wat betreft de Australische kennissen, weet ik nog niet of ik daar nog iets mee wil gaan doen. Wat verschilt met Nederland, waar je zelf de afscheidsfeestjes organiseert, wil men hier dus vaak voor jou iets organiseren. Zo hoorde ik dat de dominee van de kerk voor Luc en Marieke, ook een farewell party aan het organiseren is, bij hem thuis. Ook de vrienden en klasgenoten hoor je praten over: we gaan nog wel een farewell party houden hoor! Wij zijn dus erg Nederlands, nog steeds, en doen het ook zelf!

Ook stond het weekend in het teken van studie. De eindejaars examens staan voor de deur. Er werd van Pieter volop hulp verwacht voor de wiskunde. Luc neemt alles met een korrel zout, terwijl we toch erg graag willen dat hij straks met een mooie lijst kan binnenkomen bij nieuwe scholen in Engeland. Marieke is veel streberiger. Die studeert hard.

Judith heeft een tijdje geleden met school ook een test gedaan: the Basic skills test. Hierbij worden de leerlingen in year 3 en 5 getest hoe het met de kennis en vaardigheden zit. Hieruit blijkt dat Judith met gemak meekomt, alles op z’n hoogst scoort. Ook komt er in naar voren dat de school ook heel hoog scoort, we zijn dus erg blij dat we voor deze school hebben gekozen. De test wordt in heel de staat uitgevoerd. Het is ook mooi om te zien dat Judith voor wat betreft de taal, ze gewoon op het niveau zit (ook het hoogste). Toch veel geleerd deze afgelopen 2,5 jaar!

Toch nu al wel een weemoedig gevoel, met al dat afscheidgedoe-georganiseer (wat een zin!) Het is al zo snel!!!

O ja, nog wel een heel leuk berichtje, als ik in Engeland ben komt Hendrina mijn nicht een paar dagen over om me te helpen bij het zoeken naar huizen en scholen. Hier ben ik heel erg blij mee. Het is en heel erg gezellig, omdat Pieter gewoon moet werken, en samen onthoud je meer. Ik weet nog toen ik hier huizen ging kijken: 14 op een dag, aan het eind weet je niet meer wat je in het begin gezien hebt. Er komt zoveel op je af! Waarschijnlijk gaan we weer met een relocation bureau op pad. Dit is veel makkelijker, die organiseert de afspraken bij de huizen en scholen die je wilt bezoeken. Spannend!!!!!

Nog even iets heel anders: we hebben de kinderen opgemeten (wat worden ze groot!)

Luc: 178,5 cm

Marieke: 160 cm

Judith: 146 cm

Dit houdt dus in dat Luc al 4,5cm groter is dan zijn vader, en dat Marieke nog 6 cm moet groeien voordat ze net lang is als haar moeder.

Vannacht gaat onze klok een uur vooruit. De zomertijd gaat in. Een uurtje korter slapen dus. In Nederland gaat ie achteruit?

Dat zal dan betekenen dat we weer tien uur tijdsverschil hebben.

Zo grappig, ik weet nog dat ik hier kwam, zo’n 2 jaar en 2 maanden geleden. Ook toen moest er natuurlijk het een en ander geregeld worden, en daar gebruik je toch meestal de telefoon voor. Toendertijd, vond ik dat eng, liet het liever aan Pieter over. Die Aussies zijn ook vaak zo slecht te verstaan, mijn Engels spreken was wel erg lang geleden……. Nu dus 2 jaar en 2 maanden verder heb ik toch vooruitgang geboekt: Ik durf te bellen, mijn Engels is vooruitgegaan (Laat de kinderen het niet horen) en zelfs het Aussie kan ik met gemak volgen. Hoe leerzaam dus!

Vandaag heb ik ook de nodige telefoontjes gepleegd. Drie verhuizers gebeld voor offertes en afspraken ervoor gemaakt. De loodgieter gebeld, voor de lekkende douche en als laatste Miele gebeld (geeft mijn ouwe wasmachine nu toch nog de geest?), omdat hij aanloopt en gekke geluiden maakt.

Nu dus nog zo’n kleine 9 weken te gaan (slik). Ineens lijk ik niet meer weg te willen, de natuur is zo mooi hier, het is hier zulk lekker weer (nu miezert het), leuke mensen leren kennen…. Waar ik weer tegenop zie is alles weer opnieuw te moeten regelen straks in Engeland, opnieuw weer de winkels zoeken, opnieuw de weg kwijt raken, opnieuw, ja alles opnieuw. Maar ik heb ervaring, ik weet dat het weer goed komt, ik moet niet te snel willen, maar het komt weer goed.

Pieter en ik gaan in November op vooronderzoek. Pieter moest toch al naar Europa, en ik ga dus mee om de omgeving te bekijken (waar willen we wonen, of waar vooral niet), scholen bezoeken etc. Ik geloof dat dat goed is, ik heb het ook gedaan toen we naar Australie gingen, je hebt dan een geruster gevoel. Het heeft natuurlijk wel wat voeten in aarde voor we weg zijn, want er moeten natuurlijk wel 3 kids ondergebracht worden. Ook dat gaat vast en zeker wel lukken. 

Verder gaat het lopen goed, vanochtend om kwart voor zeven (ik word nog eens een ochtendmens!) 10, 10, 12 minuten en 2 minuten ertussen gewoon lopen. Daarbij komt ook nog eens dat het met de (eeuwige) lijn ook goed gaat: ik ben weer terug op mijn WW (Weight Watchers) streefgewicht. Voor de onbekenden onder jullie: ik ben jarenlang WW leidster geweest en was altijd keurig op of rond mijn streefgewicht. (vele leidsters hebben zelf ook overgewicht) Toen ik hier kwam dus ruim 2 jaar geleden, was ik al iets zwaarder (smoes, in NL kon ik niet op mijn gewicht letten, weegschaal zat in de zeecontainer). Na hier in Australie, 2 jaar genieten, had ik toch wel enigszins extra bagage, deze wilde ik toch eigenlijk wel weer hier achterlaten. En waarempel het staat te gebeuren. Nu de combinatie rennen en goed eten, wie weet gaan er nog een paar extra kilo’s af.

Vanochtend weer de ceramics cursus, hierbij weer twee schalen.

Dit is zeker weer een van mijn favorieten, goed gelukt!

TITLE: Coroboree Dreaming
ARTIST: Winjella Dada (Brian Fisher)
DESCRIPTION: The Landscapes picture a full day and night of Coroboree
festivities, singing , dancing and dueling. The picture in the middle is
the mimi spirits connection with the coroboree. Around the outsides is the
Sacred Goannas and the C shapes picture the people sitting around the
meeting place and water holes who have traveled a long way to the meeting,
mostly tribal elders. Each individual dot represents a single tribes
person.
Vertaling :

Titel Coroboree Dreaming

Kunstenaar: Winjella Dada (Brian Fisher)

Beschrijving: Het landschap laat een volle dag en nacht zien van de Coroboree feesten: zingen , dansen, en duels. Het plaatjes in het midden is de geestelijke verbondenheid (?) met de Coroboree. Aan de buitenkant zijn de Heilige Goanna’s en de C vormen laten de mensen zien die rond de ontmoetingsplaatsen en waterputten zitten die ver gereisd hebben om bij de bijeenkomst te zijn meesten stam oudsten. Iedere individuele stip vertegenwoordigt een persoon van de stam.

Coroboree staat voor ceremonieel feest met zang en dans. Hier in dit schilderij wordt de ceremonie gehouden van de adolescente jongens die volwassen worden, en dan toe kunnen treden als volwaardig lid van de gemeenschap.

Ook Sydney heeft zijn eigen Auto-Rai: De Sydney Motor Show ! Luc (gek van auto’s) had de reclames daarvoor op TV al gezien en wilde er graag naartoe. De reclames waren erg gericht op de mannen: “Mannen zijn gek op Auto’s en Vrouwen!” En jawel: Op de Motorshow waren niet alleen heel veel auto’s te zien, maar ook de meeste mooie vrouwen van 18-25 die slank zijn en bij voorkeur lang blond haar hebben, waren ingehuurd door de automerken om de aandacht van de mannen goed vast te houden.

Ook Henriette en Judith hadden wel zin om eens wat auto’s te bekijken dus met zijn vieren zijn we de 5 hallen met auto’s doorgezeuld. Eigenlijk waren er twee doelgroepen automerken waar we op af gingen: Groep 1 is de groep “onbereikbare” auto’s. Natuurlijk hebben we naar de Porsches, de Lamborghini’s, de Bentleys, Hummer en wat al niet meer gekeken. Dat zijn overigens de stands waar een hek omheen staat en er staan stoeltjes op die stands, maar ik weet niet wat je moet doen om daar plaats te mogen nemen. Zo ver hebben we het blijkbaar nog niet geschopt.

Groep 2 is de groep auto’s die in aanmerking komen als nieuwe gezinsauto in Engeland. Blijkbaar is het budget voor de leasebak in Engeland gebaseerd op de BMW530D (geen beroerde auto natuurlijk). We hebben deze auto ook bekeken, maar twijfelen nog of het een mooie sedan wordt (zoals die BMW) of een praktische auto met 7 stoelen (in geval van bezoek ook handig), zoals er zijn de Volvo XC90 of meer een echte Engelse auto als de Landrover Discovery. Je ziet: Wat een luxe problemen hebben we toch! Maar ja: Mannen blijven mannen en een auto is toch echt heel belangrijk!!

Maandag had Judith nog vrij, terwijl Luc en Marieke al weer naar school waren. Ik had dus ook maar vrij genomen. Verder een gewone week. Dinsdag werken, woensdag Ceramics, donderdag werken, paar keer hard lopen, en zo vliegt de week weer voorbij.

Marieke heeft het deze week druk met oppassen en verdient zo een zakcentje bij. Luc moest deze week een keer extra werken bij de after school care, dus 4 keer, omdat een van de jongens zich aan het voorbereiden was voor het High School examen.

Vandaag is er een potentiele nieuwe huurder voor ons huis in Australie langs gekomen. Het is een collega van de huiseigenaar, mensen uit Californie, die nu in Australie komen wonen en werken. Het is al vrijwel zeker, ook nemen ze de Sam dan tijdelijk over. Ze nemen zelf ook een hond mee, maar dat duurt nog even voordat die er is, want die moet eerst in quarantaine(arm beest). Ze komen per 1 januari, dus dat sluit mooi aan.

Ik ben nog helemaal niet met verhuizers of wat dan ook bezig geweest. Ik ben er misschien nog niet helemaal klaar voor. Het is hier op het moment zulk heerlijk weer, zwaar genieten. Dit ga ik heeeeel erg missen, ik ben een enorme zonaanbidder. Pieter heeft al concessies gedaan: Dan maar wat vaker de zon opzoeken als we in Engeland zijn!!

Pieter zit nog steeds tot over zijn oren in de vakbond-perikelen. Vreselijk vervelend allemaal. Dit zal hij straks niet gaan missen. Het schijnt dat ze er in Engeland ook wel wat van kunnen! In November gaat hij waarschijnlijk een week naar Europa, misschien kan hij dan ook wat in de omgeving gaan kijken, waar het mooi wonen is, waar de scholen zijn etc. Het blijft weer spannend!

Nog even een leuke foto: Judith is op het moment weer helemaal in de weer met de cavia’s ze krijgen veel aandacht, laat ze in de tuin, geeft ze sla te eten etc. Op deze foto zit ze met de cavia’s in het gras, terwijl Sam erbij ligt en ook af en toe een blaadjes sla mee eet. Hij snuffelt af en toe wat aan de cavia’s, geeft ze soms een lik, maar doet ze gelukkig niets. We zullen hem er echter maar niet alleen mee laten. Ik denk niet dat hij ze op zal eten, maar wel dat hij er achter aan gaan rennen en mee gaat spelen! Laten we dat maar niet uitproberen!

Dinsdag rond drie uur vertrokken we naar de luchthaven. Om kwart over vijf gingen we de lucht in. Half 8 waren we op de plaats van bestemming. We landden op een klein vliegveldje in Proserpine. We moesten buiten op de bagage wachten, die op wagentjes neergezet werd, waarop we zelf onze tassen van de wagentjes uit moesten zoeken. Er stonden allerlei taxi’s en zelfs limousines te wachten om de mensen naar hun bestemming te brengen. We waren rond half 10 bij ons appartement. Het zag er keurig uit, lag hoog, dus prachtig uitzicht, en lekker ruim. Toen nog snel even Airlie Beach in op zoek naar een snelle hap. Bij de meeste restaurants was de keuken al gesloten, dus kwamen we (noodgedwongen) bij de McDonalds terecht.

Uitzicht vanaf ons appartement. We moesten iedere keer heel veel trappen op en af om naar het dorpje, dan wel ons appartement te gaan.

Woensdag, onze eerste dag, hadden we nog geen plannen. We gingen lekker ontbijten bij een cafeetje, en daarna een beetje rondkijken in het dorpje. Airlie Beach draait op het toerisme, ook een aantrekkelijke plek voor backpackers door de grote hoeveelheid backpackers-faciliteiten. We zijn langs het strand gelopen en gewoon lekker rond gekeken. Marieke en Judith wilden op een gegeven moment terug, want ze wilden zwemmen in het zwembad van het resort.

Luc klimmend in een palmboom.

Wij bleven nog even hangen. Toen kwamen we terecht in een ontzettend leuk galerietje. Daar hing allemaal werk van de aboriginal schilder Winjala Dada.

His list of exhibitions is extensive as are his many prizes and awards. One of his major accomplishments is his commission to paint for the Sydney 2000 Olympic Games. Brian “Winjela” Fisher has a high profile in many Australian commercial galleries. See his profile below.

The Brian “Winjela Dada” Fisher Story.

My Tribal name is Winjela Dada which means “Roaming Story” and my given name is Brian Fisher. I was on the Aboriginal Settlement of Cherbourg in Queensland and lived with the Wakka Wakka tribe, but I belong through my ancestry to the Kullalie tribe. Painting has always been my life. I was taught at a very young age by my tribal elders - my Uncles - who also were taught at a very young age. I received an Art Grant from the Australian Art Bond at the age of 17. At that time I had a number of exhibitions bu myself and with my father, Jim Edwards.

I received a Queensland Artist of the year 1988 NIDOC Award, working as a Cultural Officer at that time Opal.

We waren al steeds van plan iets blijvends aan te schaffen ter herinnering aan ons bezoek aan Australie en hier vonden we een heel mooi doek. De eigenaar van de galerie was heel enthousiast, kon er veel over vertellen en de schilder kwam dagelijks in de galerie. Van het een kwam het ander. Er stonden ook heel veel didgeridoo’s. We laten een ervan opschilderen door Brian, met ons verhaal erop, passend in dezelfde kleuren als het schilderij wat we gekocht hadden. Ook verkochten ze opals daar. De familie van de galerie heeft een eigen mijn, maar daar mag nu niet meer gegraven worden, omdat het Aboriginal grond is. Voorheen mocht dit wel, en daarvan lagen vele mooie stenen in de winkel. Ze hebben nog meerdere mijnen dus ook stenen daarvan liggen in de winkel. Tja en van het een kwam het ander, zo zocht ik dus ook een mooi steentje uit, daar wordt, door de broer van degene die ons hielp een ring gemaakt. Om vijf uur moesten we weer terug zijn in de galerie voor een les “didgeridoo spelen”. Samen met nog een aantal kregen we de basis regels door. Het was erg leuk, en Marieke en Pieter deden het al erg goed. De didgeridoo kregen we dus niet mee naar huis, omdat deze nog opgeschilderd moest worden, het schilderij lieten we veiligheidshalve ook nog maar daar, en de ring moet dus nog gemaakt worden. We kwamen helemaal enthousiast terug. Na de muziekles gingen we lekker uit eten.

Wat stelt het voor: Het is het ritueel van de jongen die man wordt, ofwel Coroboree. Dat feest wordt van zonsopgang tot zonsondergang gevierd. (scene daglicht en bij nacht). De oranje circel stelt het kampvuur voor waar rondomheen allerlei rituelen gehouden worden. De rest van de uitleg volgt nog.(even vergeten)

Donderdag hadden Marieke en ik de wekker om half 7 staan. We hadden onze sportkleding en schoenen mee, want er moest ook hier gejogt worden. We hebben lekker langs de kust gelopen, het was natuurlijk heerlijk rustig, en al prachtig weer. Bij terugkomst doken we het zwembad in van het resort. Om tien voor negen moesten we klaarstaan, want we werden opgepikt door een busje om op krokodillen safari te gaan. onderweg kwamen we langs allemaal suikerriet plantages. Het suikerriet wordt geoogst en in treinwagonnetjes gedaan, waarna de sugarcane-train het op komt halen. Door heel dat gebied lopen dus spoorlijntjes speciaal voor die trein.

De sugarcane train

Hier oogsten ze de rietsuiker.

Daar aangekomen kregen we eerst morning tea, en toen gingen we in een boot de Proserpine River op, om krokodillen te spotten. Het duurde behoorlijk lang voor we de eerste zagen, we gaven al bijna de moed op. Maar uiteindelijk zagen we de eerste. We dachten dat het daarbij zou blijven, maar onverwacht gleed er nog een enorm grote het water in, te snel om foto’s van te nemen. Het krokodillenaantal is de laatste jaren enorm afgenomen, doordat er teveel gevist werd. Vis is het eten voor de croc’s.

De boot waarmee we over de rivier voeren.

The Proserpine River

Bij terugkomst stond er een heerlijke lunch klaar met vlees, salades en brood en cake als desert. Daarna gingen we op een kar achter een trekker aan de wetlands in, weer om dieren te spotten. En ja, ook wildlife kan je niet dirigeren. Het hoogtepunt was een gewonde Macpie gans. De ranger moest hem najagen, maar ving hem uiteindelijk. Bij terugkomst werd het dier afgevoerd naar een rescue center voor wildlife. Toen we terugkwamen, kregen we Billie tea en Damper. Al met al een leuke leerzame dag, alleen jammer dat de hoeveelheid wilde dieren wat tegenviel.

Luc stond als eerste bij de bbq! Honger!

De gevangen Macpie goose.

Hele vreemde koeien!

Billy tea and damper.

Een krab die gevangen was in een net van de ranger.

Vrijdag weer vroeg op, want om 8 uur werden we wederom opgepikt, dit keer om een zeilcruise te maken op het Great Barrier Reef. Pieter was ook de avond ervoor al druk aan het bellen omdat er vreselijk veel gedoe was met de vakbonden. Er was sprake dat er een artikel in de krant zou komen, dus er moest van alles aan gedaan worden om de naam van Swisslog zuiver te houden. Hij moest dus in ieder geval de hele dag bereikbaar zijn op zijn mobiel. Tja en midden op zee, is dat maar de vraag. We gingen wel met z’n allen naar het zeilschip, waarna Pieter zou informeren over de ontvangst. We waren inmiddels allemaal aan boord van het schip, Pieter stond nog onder in de boot, wij inmiddels al boven op dek, toen het schip al begon te varen. Pieter had nog steeds niets in de gaten. Uiteindelijk kwam hij erachter dat we dus al onderweg waren. Met een motorboot verliet hij even later toch nog het zeilschip.

Pieter wordt afgevoerd.

Wij hebben een schitterende dag gehad. Het zeiljacht is een prachtige boot, die voorheen in de zeilrace Sydney- Hobart werd gebruikt. De schipper had deze wedstrijd al drie maal gewonnen. De bemanning was reuze aardig. Uiteindelijk gingen we ergens voor anker om daar te gaan snorkelen. Marieke en Luc mochten ook nog duiken! Ik was niet enorm onder de indruk van dit stukje reef, het blijft natuurlijk bijzonder alles wat je onder water ziet, maar ik had meer kleur verwacht. Luc en Marieke die met het duiken natuurlijk dieper gingen, zagen dit dus wel. Na het snorkelen was ik best wel koud geworden, maar bij terugkomst op de boot stond er een heerlijke lunch klaar. Op de terugweg konden we nog een stuk heerlijk zeilen, met heerlijk veel zon, dus toen warmden we weer lekker op.

Luc en Marieke krijgen duikinstructie.

Ook moest er gewerkt worden!

Omstreeks half zes waren we weer terug in het appartement. Pieter was druk aan het bellen en mailen geweest. Had gelukkig ook nog tijd gehad om bijna een boek uit te lezen. ’s Avonds nog wel samen uit eten geweest en een potje geklaverjast. Pieter wilde toch ook nog het reef zien, (daar kwamen we tenslotte voor) dus besloten we nog maar een dag het reef op te gaan. We boekten dit keer een drie eilanden trip, inclusief snorkelen.

Zaterdag, was ook de dag van ons vertrek, dus we moesten onze tassen inpakken, en ook nog weer om kwart over acht gereed staan. Het was even een gehaast, maar we hebben het gered. Om 9 uur vertrok de boot om eerst naar Whitehaven Beach te gaan, een stukje paradijs. Parelwitte stranden, helderblauw water, en heerlijk weer! Daar konden we wat zwemmen, zonnen of wat dan ook.

Witte stranden, kraakhelder blauw water, blauwe luchten.

Na anderhalf uur gingen we nadat we weer een heerlijke lunch op hadden door naar het volgende eiland, Hooks Island. Daar is een nog heel mooi stukje reef. We gingen daar snorkelen, en ondertussen werden de vissen gevoerd. Prachtig, nu dus wel vele kleuren, parachtige vissen! Een heel bijzonder ervaring, beter dan de dag ervoor. Veel hangt ook af van de stroming en de waterstand (eb of vloed).

Deze stingerpakken moesten we aan tegen kwallen. Very charming!

Vervolgens gingen we naar het laatste eiland, Daydream Island. Daar hebben we lekker gezwommen, ijsje gegeten, en het zand van ons afgespoeld. Deze dag hebben we goed zicht gehad op de vele eilanden die er zijn bij de Whitsundays. Er schijnen er 74 of meer te zijn, echt heel mooi. Het is allemaal zo moeilijk te beschrijven, ook op de foto’s komt het niet eruit wat je in werkelijkheid gezien hebt. Je moet het gewoon met eigen ogen zien! Om 5 uur waren we weer terug, allemaal heerlijk bruin/rood verbrand.

Woorden overbodig……..

Stoere, koele man.

Toen zijn we ergens wat gaan drinken, met wat lekkers erbij, toen onze tassen gehaald, het schilderij opgehaald, en weer terug met een transferbus die ons naar het vliegveld bracht op weg weer naar huis, helaas! We hadden het er nog wel wat langer uit kunnen houden. Maar ja, het vliegtuig was om kwart over 8 geboekt, dus….. Om precies middernacht waren we thuis.

Nog geen foto’s op de site van het onderwater gebeuren, foto’s met wegwerp-onderwatercamera zijn bij de fotograaf. Afwachten of ze gelukt zijn! 

 

Het Groot Barrièrerif (Engels: Great Barrier Reef) is het grootste koraalrif ter wereld.

Het ligt in de Koraalzee, ten oosten van de staat Queensland, parallel aan de noordoostkust van Australië. Van de Lady Elliotteilanden bij de kust van zuidelijk Queensland tot aan de Golf van Papoea ten zuiden van Papoea-Nieuw-Guinea strekt het zich uit over een lengte van meer dan tweeduizend kilometer.

Het Groot Barrièrerif is de grootste toeristische attractie van Australië en tevens een belangrijk natuurlijk gebied dat sinds 1981 op de werelderfgoedlijst is geplaatst. Vanuit plaatsen als Cairns en Townsville worden veel toeristische activiteiten ontplooid rondom het rif, waaronder duiktochten en rondvaarten.

Voordat we vertrekken uit Australie willen we toch zeker het Great Barrier Reef hebben gezien. We vertrekken morgen naar Airlie Beach. Het is ongeveer 2 uur en 15 minuten vliegen. We vliegen op Prosperpine. Het ligt zo’n beetje tussen Brisbane en Cairns, vlakbij de Whitsunday Islands. We hebben daar een appartement geboekt. We gaan een zeiltocht maken, en gaan met deze zelfde boot ook snorkelen op het rif. Verder gaan we een krokodillensafari doen. De kinderen hadden het gevoel dat de vakantie er haast al weer op zit, omdat ze al zoveel dingen gedaan hebben (strand, golven, logeerpartijen etc), maar het leukste gaat nog komen. We vliegen morgen om 17.15 uur en zaterdag om 20.15 uur vliegen we terug. Dat betekent dat we vier volle dagen hebben om te genieten van een mooi stukje Queensland. Het is daar weer een stukje warmer dan hier, temperatuur is daar momenteel tussen de 30-34 graden. Niets mis mee zou ik zo zeggen!  

Ik kwam erachter dat ik de laatste 2 projekten nog niet op de foto op de website heb gezet. Hierbij dus. De kan is op een draaischijf geschilderd, dat heet banding. De bloemen, op het blauwe tegeltje zijn ingegraveerd dat heet sgraffito.

Zoals jullie hebben kunnen lezen in “Dress up” van Henriette, hebben we iemand van Zwitserland over. Het is niet iemand “van het dagelijks bestuur” zoals Jet in haar blog schreef, maar het is de voorzitter van de raad van commissarisen (Chairman). Hij doet een trip rond de wereld en heeft 2.5 dag in Australie ingepland.

Ik had een programma voor hem ontwikkeld en vandaag stond in het kader van ontspanning: Om 12 uur begon Jet met de verkleedpartij en ik kan zeggen dat ze er fantastisch uitzag: Mooie vrouw heb ik! Om 2 uur stonden we bij het hotel in Sydney om onze gast op te pikken en toen zijn we naar het operahouse gereden. Daar begon het met een optreden van het Australian Chamber Orchestra. Het eerste deel (van 3) en laatste deel was erg mooi. Het tussenstuk was modern: Een man met een PC die al het geluid vervormde van de instrumenten en er een kakafonie van geluid van maakte. Het was een enorme bonk herrie zonder enige melodie: Echt ongelooflijk. De algemene indruk werd echter goed gemaakt door een heel mooi derde deel. Het blijft trouwens voor iedereen evengoed een prachtige ervaring: Een optreden in de grote zaal van het Operahouse!

Het duurde een half uur langer dan gepland dus onze cruise was al vertrokken: eentje later genomen. Het weer was helaas erg donker en koud, dus we zagen wel wat, maar het was mooier geweest met een zonnetje en blauwe lucht. Hij heeft echter aardig wat foto’s genomen. De cruise (laatste van de dag) eindigde in Darling Harbour en van daaruit met de taxi naar het restaurant: ARIA. Heerlijk gegeten en gedronken met prachtig uitzicht op Harbour Bridge EN Opera House. Onder het motto: Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

Nu is het bedtijd, want morgenvroeg moet ik hem op 6 uur weer ophalen om naar het vliegveld te rijden: We bezoeken dan drie projecten/klanten in Melbourne.