Familie Feenstra in Engeland

Na zo’n bere gezellig weekend is het weer vreselijk afkicken. Vooral als je echt nog helemaal niemand kent. De kinderen hebben al vrienden en een druk leven. Pieter heeft zijn werk, en reist wat af. En ik…..

Gisteravond had ik het dan ook even niet makkelijk. Samen met Pieter internet afgestruind om ook wat voor mij te zoeken. Het is denk ik vooral ook het gevoel van: ik mis een goede vriendin. Maar goed, op advies van Pieter vandaag toch maar eens naar de sportschool gegaan. Eerst vanochtend de stress er buiten uit gelopen, en toen maar eens gaan kijken. Ik moet zeggen dat buiten lopen, in de kou, vind ik toch wel erg lekker, als je daarna weer binnen komt, dan gloei je zo lekker, zo’n lekker gezond gevoel. Dat wil ik dan ook eigenlijk wel blijven doen.

De sportschool waar ik ben gaan kijken, is echt super de luxe. Twee prachtige zalen, mooie fitnessruimte, zwembad, sauna, stoombad, schoonheidsspecialiste, kapsalon, bar/restaurant, mooie douches, ja gelikt!  Ik heb voorlopig een abonnement genomen voor drie maanden, eerst maar eens even kijken, het is zo duur!!!!! Dus je begrijpt het al, ik moet nu verplicht veel gaan sporten, zodat ik me niet ga vervelen (of natuurlijk hele dagen in de sauna, een facial etc)  Daarna gelijk doorgelopen naar de kapsalon aldaar. Als je haar maar goed zit!

Vanavond ben ik met Judith voor het eerst naar haar netballtraining geweest. Bij de club hier beginnen ze pas in year 7. Judith mocht al wel komen. Ze heeft twee uur lang getraind. De meiden waren allemaal een stukje ouder dan haar. Ze voelde zich een beetje minder, en wilde al weer stoppen met netball. Ik wil haar echter toch blijven pushen, ze kan het goed, alleen in Australie heeft ze nooit echt een goede trainer gehad. Wat ze hier deden was echt heel goed! Voorlopig mag ze op extra trainingsavonden komen, om vast klaar te stomen voor het volgend jaar. Ook als ze mensen nodig hebben, of als er weinig meiden op training komen, kan het zijn dat ze mag komen trainen.  Ze wil graag gaan dansen en weer tennissen. We zullen zien, wat we nog voor haar kunnen gaan organiseren.

Vrijdagochtend om 10 uur kwam Ariadne aan met BMI baby vanuit Amsterdam. Het was een ontzettend gezellig weerzien, en we vertrokken snel naar Leamington om samen koffie te drinken, te kletsen, winkelen, lunchen, wandelen door park, kletsen, lachen enz.

Ariadne is een verstokt roker. Daar haar man en kinderen er een gruwelijke hekel aan hebben, heeft ze de electronische cigaret gekocht. Hier demonstreert ze hem:

De electronische cigaret: hij rookt, je krijgt je nicotine, maar is niet schadelijk, hij stinkt niet, hij gloeit, net echt!

’s Middags de kinderen gewoon van school gehaald, Marieke bleef het hele weekend bij Emma haar vriendin. ’s Avonds verder kletsen, filmpie kijken enz. Pieter kwam pas laat thuis. De Belgische luchtvaartmaatschappij was niet erg lekker bezig, eerst anderhalf uur vertraging, en vervolgens werd de hele vlucht gecanceld. Gelukkig kon hij nog omboeken en was pas rond tienen thuis (ipv 8 uur pm)

De volgende ochtend na een uitgebreid ontbijt zijn we richting Stratford upon Avon, de geboorteplaats van Shakespeare, gereden. Zowel vrijdag als zaterdag was het stralend mooi winterweer. We hebben het gewoon verdiend! Na lekker op een terrasje een bak koffie te hebben gedronken, wat rond geslenterd, hadden we ’s middags een tour door de stad. We hadden een gezellige gids, en we gingen langs de mooiste plekjes. Tja en wat hoort er natuurlijk bij een bezoek aan Engeland: natuurlijk een High Tea! Smullen maar, zelfs wij, toch beiden grote eters, konden het niet allemaal op!

Wat steekt daar voor hards in mijn been?????

het Royal Shakespeare Theatre

Het geboortehuis van Shakespeare

De beeldentuin, hier bij een beeld dat vertolkt Mc Beth

De kerk waarin het graf is van Shakespeare

Woorden overbodig, yummie!

Pieter ging die ochtend met Marieke naar haar eerste paardrijles weer voor het eerst in lange tijd. Maar het is net als met zwemmen, je verleert het niet. Ze ging al vlot weer in draf en galop. Ze heeft weer helemaal de smaak te pakken.

’s Avonds zijn we samen met Pieter, Luc en Judith in een pub gaan eten. Ook weer leuk, die
huiskamersfeer!

Zondagochtend (ja je gelooft het misschien niet) weer stralend weer. Dit keer stond het Warwick castle op het programma. Een prachtig, heel groot kasteel. Mooie tuinen, en waarschijnlijk in de zomer nog veel mooier als alles in bloei staat. ’s Middags vroeg gekookt, omdat we ’s avonds met z’n allen naar een ghosttour wilden in Stratford. De tour viel helaas erg tegen, misschien dat het ook kwam omdat er een deel van de groep erg flauw waren, en de boel eigenlijk verpestten. Toen bij thuiskomst nog maar een film kijken.

De rozentuin in wintertooi.

Wel alvast sneeuwklokjes.

Zou het door jouw overredenskracht gekomen zijn dat we toch naar binnen konden?!?

Tja en dan is het al weer snel maandag. De kinderen moeten weer gewoon naar school, wij doen nog wat boodschapjes, nog wat kletsen en dan is het al weer tijd om afscheid te nemen, snik…
Ariadne en ik in een auto, dat is gegarandeerd verkeerd rijden. Het was ons dit weekend nog niet gelukt, ws door Tomtom. Maar toch nog, op weg naar het vliegveld, toch nog even een verkeerde afslag nemen (truus zei nog zo: take the third exit). Affijn, Ariadne is weer op weg naar huis, wat pondjes lichter en wat kilo’s zwaarder van alle lekkere scones, en andere heerlijke dingen!

Morgen is er weer een dag, dan gaan we weer op onze pondjes letten!

We zitten hier al weer bijna drie weken. Judith zei gisteren nog: Het lijkt al of we hier heel lang wonen. Het huis hebben we ons eigen gemaakt, alsof we hier maanden gaan wonen. Dat moet ook denk ik, anders houden we het hier niet uit. Eerst had ik zoiets van, ach het is maar een paar weken, en die voorraad, die ik normaal in huis heb ga ik straks in het echte huis wel weer aanschaffen, maar dat was ook niets! Ik greep steeds mis, en ben nu dus alvast begonnen een nieuwe voorraad aan levensmiddelen aan te schaffen. Voor de mensen die niet weten hoe dat is: Alle levensmiddelen, dus vanaf het potje zout tot en met de spaghetti, bij wijze van spreke moet weer aangeschaft worden. En aangezien ik altijd een behoorlijke voorraad in huis heb, is die nu inmiddels weer aan het groeien. We verhuizen het straks van dit huis gewoon weer mee naar het volgende huis, en ik hoef niet om de haverklap naar de winkel te rennen omdat ik weer misgrijp.

Luc kwam gisteravond thuis van zijn rugbytraining. Dit keer wel buiten, nou hij was pikzwart. Lekker ook als je geen wasmachine hebt. Toch maar alles in een sopje gezet om te weken, want anders krijgt het hotel, wat de was voor me doet ook een rolberoerte.

Wat doe ik, nog steeds niets! Daar ben ik ook niet echt rustig onder hoor! Wat moet ik? Ook heb ik zoiets van, als we eerst maar ons huis hebben. Dan kan ik me daar weer in uitleven. Ik heb wel wat plannen, maar ook daarbij denk ik steeds, nog maar even 2 a 3 weken wachten. Ondertussen word ik wel onrustiger.

Donderdag is altijd mijn hoogtepunt, haha, dan doe ik mijn wekelijkse boodschappen, daar kan ik ivm met het zoeken, gerust een hele ochtend over doen. Weer een ochtend gevuld. Gelukkig is het de laatste dagen mooi winterweer. Zoals nu ook, schijnt het zonnetje heerlijk mijn keuken in, daar kan ik echt van genieten. Mijn handwasje (weer een hoogtepunt, haha) hangt lekker buiten in het zonnetje. Wat doe ik dan wel? Sudoku, lezen, wat computeren, etc, niet echt veel dus.

Hieronder weer wat foto’s:

De eerste is voor de kinderen elke dag een strijdpunt: De afwas (nee geen afwasmachine in dit huis) moeten ze zelf doen. Het is ruzie wie als eerste mag, die mag het soppie maken, en kan als eerste de keuken verlaten. Heel komisch, wie had dat gedacht dat er over de afwas ruzie gemaakt kan worden. Het lijkt wel of ze het graag doen!

De volgende is van mijn auto, een heerlijk autootje, en lekker handig nu ik 4-deurs heb. Ik word ook een luie autorijder, omdat ik in een automaat rijd, zo makkelijk!

Dan het uitzicht naar achteren toe. Een mooie oude kerktoren. Elk kwartier slaat hij, als je wakker ligt, kan je goed bijhouden hoe laat het is. Kwart over: is een keer slaan, half: is twee keer slaan, kwart voor: is drie keer slaan, en als je dan nog steeds wakker ligt, op het hele uur weet je dan hoe laat het is.

Vanaf morgen komt Ariadne, mijn vriendin uit Geldermalsen een weekendje bij ons logeren. Gezellig, kan ik echt naar uit zien. Morgenochtend om tien uur komt ze al aan op het vliegveld in Birmingham, en ze vertrekt maandagmiddag weer. Ze vroeg wat ik wilde: nu komen, of als we ons andere huis hebben. Waarop ik antwoordde, nu natuurlijk, juist nu verveel ik me, dus elke afleiding is meegenomen. En ach, volgens mij komt ze vast nog wel een keertje om ook ons andere huis te bewonderen!

Ja weer een reden om af te tellen, nu totdat we in het andere huis kunnen. Je moet tenslotte iets hebben om naar uit te kijken.

Luc is woensdag avond voor het eerst naar rugbytraining geweest. Het veld was te nat om op te spelen, en dus deden ze, bij gebrek aan zaal, in de kleedkamers allerlei oefeningen, krachttraining etc. Het team gaat het Paasweekend naar Nederland om daar verschillende wedstrijden te spelen. Luc mag mee (hangt weer een leuk prijskaartje aan natuurlijk), maar eerst maar eens zondag afwachten, of hij dan moet spelen en zo.

Voor wat betreft de lessen op school vinden ze maths, ofwel wiskunde makkelijk, waarschijnlijk kunnen ze nog in een ander level daarvoor.
Marieke doet als extra vak oa. drama. Ze heeft zich ook al opgegeven om in de februari-vakantie mee te doen met een professioneel gezelschap. Drama is wel een vak waar ze zich in uit kan leven.
Luc doet als extra vak oa technologie. Hij had in Australie houtbewerking en was daar erg goed in. Nu moet hij hier een vogelvoederding (birdfeeder) maken. Hij heeft al weer een mooi ontwerp gemaakt en heeft er al weer zin in. Ook heeft hij art als vak. Hij ging hier eerst sterk aan twijfelen omdat hij in zijn klas mensen zag die wel heel erg goed konden tekenen. Toch is hij wel heel creatief, en besluit er toch mee door te gaan, ook omdat hij anders een vreemde taal moest kiezen.
Judith vindt het ook heel erg leuk. Zij vindt maths hier ook makkelijk. Ook vindt ze art heel leuk. Verder krijgt ze ook Spaans op school. Elke basisschool moet een vreemde taal onderwijzen, en hun school heeft voor Spaans gekozen, omdat er best veel Down kinderen op deze school zitten, en dit een makkelijkere taal is dan bv Frans ( zoals je het leest spreek je het uit). Ze heeft ook al een schoolkamp in het vooruitzicht in Maart. Dit is weer een soort survival kamp, iets dergelijks had ze ook in year 5 in Australie gedaan. Ze heeft 2 verschillende juffen. De juf die eigenlijk voor deze klas hoort te staan, is met zwangerschapsverlof. Verder werken ze op deze school met erg veel hulpjuffen.

Ik zit weer lekker in een fris huis. Nadat vanochtend een wc ontstopt is, en het huis weer volledig is schoongemaakt, ruikt het weer lekker. Hier enkele foto’s van het huis, waar we de komende weken wonen.

Dit is de woonkeuken, een lekkere ruimte.

De woonkamer.

Een van de vier slaapkamers, allen met tv.

Het huis aan de buitenkant.

Aankomst in Engeland.

10 januari, Judith 11 jaar!

Warme sjaal, oorwarmers behoorden tot haar kadootjes.

Niet echt veel foto’s gemaakt, maar toch een paar:

Luc met zijn neef Martijn, waar hij bijna de hele week gelogeerd heeft.

Hendrina en Eva kwamen ook nog in Emmeloord op bezoek.

Zaterdagavond vierden we Marieke haar verjaardag bij een wokrestaurant. Hier Judith met haar twee nichtjes rechts Evelien en links Merel.

Luc en Marieke ontbraken, die waren bij vrienden in Geldermalsen.

Judith kreeg een flitsend toetje.

Om even te laten zien aan Luc wat hij gemist heeft!

Voor vertrek uit Nederland nog even bij de snackbar in Geldermalsen aan, dat zouden we haast vergeten. Het broodje kroket, de kaassoufle, en loempia smaakte ons weer goed.

Bezoek aan de Batu Caves in Kuala Lumpur

Bezoek aan een tempel.

Luc in goed gesprek met een aapje, niet allemaal waren ze overigens even vriendelijk!

We moesten 272 treden op om in de grot te komen.

Ook hier weer overal apen.

Op verschilende plekken altaren.

Daarna deden we een bezoek aan de Menara Kuala Lumpur, een 421 meter hoge toren, waar je natuurlijk goed zicht hebt op de Petronas Twin Towers, die we niet in gingen.

Pieter moest voordat we in NL aankwamen van ons naar de kapper, en zie hier het Maleisische kapsel!

Koffers ingechecked en wachten maar!

Van Langkawi vlogen we weer naar Kuala Lumpur om daarna weer met een taxi verder te gaan. Na drie en half uur rijden, kwamen we aan in een groot natuurreservaat: Taman Negara.

We waren laat, maar er was voor ons, bijna de enige gasten, nog genoeg eten.

We besloten veel excursies te doen, en een dagje korter te blijven.

We trokken de gehele dag op met deze gids, een superleuke vent!

Tarzan (Luc) aan een liaan.

Met gekleurde kleisteentjes verfde de gids de kinderen .

Een hele hoge, wiebelige, lange hangbrug, doodeng!

Wel een prachtig uitzicht!

Hier in deze boomstam zat honing, door een beer helemaal opengekrabt en leeggegeten.

Vervolgens liep hij naar de volgende boom om zijn poten schoon te krabben.

’s Middags brachten we een bezoek aan een dorpje waar aboriginals woonden. Hier toont hij ons hoe hij een vuurtje maakt.

en ja hoor het brandt!

Ze jagen hier nog met een blaaspijp.

Ook wij mochten dit om de beurt proberen.

De kinderen voor een hut waar de mensen in wonen. Van de gemeente hebben ze dekzeilen gekregen, anders gebruiken ze te veel palmboombladeren, het is natuurreservaat.

Ook Luc moest laten zien of hij een vuurtje kon maken.

De bevolking houdt zich de hele dag bezig met eten zoeken, hout zoeken en koken, en verder doen ze niet veel.

Daarna hadden we een ruig boottochtje door allerlei stroomversnellingen, en kon er ook nog gezwommen worden.

’s Avonds hadden we een safari, dieren spotten in het donker! We zaten achter op de auto in de open lucht, gaaf!

De volgende dag moesten we weer drie uur terug rijden, langs ontzettend veel palmboomplantages.

Pieter was inmiddels ook in Malaysie aangekomen, vanuit Engeland. Na een goede nacht slaap gingen we naar het eiland Langkawi, een uur vliegen vanaf Kuala Lumpur.

We weten niet echt of ze ons hadden verwacht in dit resort, we werden zolang met een welkomstdrankje aan de bar gezet, zodat ze ondertussen kamers voor ons konden regelen.

En wederom, witte stranden, blauwe luchten, wij gingen het haast gewoon vinden.

Dit jetski tochtje liep voor Luc niet zo heel goed af:

Drie hechtingen, het gevolg van een te stoere 360 graden bocht.

Marieke genietend van de zon en een goed boek.

Judith bracht de hele middag door in het zwembad, ondertussen ook al een vriendinnetje gemaakt.
Ontbijt, een hoogtepunt van de dag voor Luc. Niet een, nee soms wel 5 keer naar het buffet, je moet toch alles proberen niet waar?

Hechtingen of niet, hij kon er geen genoeg van krijgen, een voor een mochten we achterop. Hij moest wel beloven dat hij geen gevaarlijke bochten meer zou maken.

Die dag ook een excursie naar verschillende eilanden:

Met 17 man/vrouw werden we in dit bootje naar de eilanden gebracht.

Plaatje spreekt voor zich, lijkt me.

Overal waar we kwamen heel veel apen.

Op het eerste eiland gingen we met z’n allen op een banaan achter een speedboot.

Hier werden de grote arends gevoerd, prachtig om te zien.

Eerst een stukje klimmen om vervolgens bij een zoetwater meertje uit te komen, waar we lekker konden zwemmen.

’s Avonds was er een zeer uitgebreid kerstdiner bij het resort.

en daar horen natuurlijke mooie kleren bij!

Al een geruime tijd heb ik geen foto’s op de website gezet. Ten eerste kwam dit omdat ik nog niet zo lang een nieuwe laptop heb: een Mac, dus dat werkt weer heel anders! En verder moet je daar dan ook weer andere programma’s voor hebben, en dat moet Luc dan weer uit gaan zoeken. De volgende stap is dan dat hij het mij ook nog leert. Ik geloof dat ik inmiddels weet hoe het werkt, dus ik ga het proberen. Luc is ondertussen bezig de website aan te passen, want ja ander land nieuwe opzet van de website.

afscheid op Pieter zijn werk:

Snel moesten we weer naar huis, want Judith hield haar afscheids-slaapfeestje:

Een week daarna (Pieter was al in Engeland) was het echt afscheid nemen

Judith neemt afscheid op school (met de nodige tranen), wat doen we onze kinderen aan!

Het was die dag bloedheet, Luc was die dag met zijn vrienden naar de ijsbaan, en vervolgens kwamen ze bij het hotel zwemmen.

De prachtige Australische frangipani

Het zwembad van het hotel, waar die dag een bedrijfsfeestje was.

’s Avonds hadden we een afscheidsdinertje met onze overburen:

Die avond(onze laatste) werd er nog even in onze auto ingebroken, terwijl wij in het restaurant zaten.

De volgende morgen kwamen er nog twee vriendinnen van Marieke in het hotel om afscheid te nemen.

Hier zitten we in de hal van het hotel, nadat we al uitgechecked zijn, en wachten op onze taxi.

Ook op de luchthaven waren nog vrienden van Marieke om haar uit te zwaaien.

Lees de rest