Familie Feenstra in Engeland

Even weer een verslagje over Sam. Die houdt me natuurlijk nu flink bezig, als met een baby in huis. De nachten gaan tegenwoordig heel goed, tenminste als je vindt dat je tot een uur of half zeven mag slapen…. Hij begint dan te piepen, en moet dan heel erg nodig plassen. Hij zit in de bench, daar haal ik hem dan uit, en vervolgens plast, (en meestal nog wat anders) in de tuin. Heel goed dus. Hij gaat tegenwoordig meestal voor de deur zitten, of springt er tegen aan, om aan te geven dat hij er uit moet. Ook dat is dus prima. Heel wat beter dan die kranten of onderleggers waar we hem eerst in dat andere huis op lieten doen. Hij heeft inmiddels ook zijn beide vaccinaties gehad, dus hij mag nu ook gewoon de straat op. Dit gaat ook al aardig goed, al is hij natuurlijk wel heel snel afgeleidt (soms al van een blaadje wat langswaait…) Ook tijdens het lopen gaat hij netjes zijn behoefte in een stukje gras doen. Wat ik hier, en ook in Australië toch wel een groot voordeel vind is dat je (bijna) nergens hondenpoep ziet. Iedereen loopt netjes met zakjes. Prima!! Na het lopen is hij meestal wel lekker moe, en gaat hij een poosje slapen, rust voor mij. Je moet hem, als hij wakker is in de gaten houden, want hij probeert overal aan te bijten. Hij heeft vooral voorkeur voor schoenen. Als hij er één te pakken heeft, zie je dat gelijk, want hij komt dan met een rotvaart langsjezen.

Gisteravond was de eerste avond van de puppytraining. Het was een bonte verzameling van honden. Sam vond het geweldig. Hij was zo uitgelaten!! We hebben even gekeken hoe de oudere groep honden aan het werk was, kregen formulieren mee, en volgende week gaat het echt beginnen. Hij (en ik ook) was na afloop bekaf. De echte training is maar een half uur per week. Langer kunnen ze zich ook vaak niet concentreren, schijnt het. Volgende week woensdag dus de eerste les.

Judith is weer naar netball training geweest, en as zondag (omdat ze spelers tekort hadden, ws in verband met moederdag, hier 2 maart dus..) mag ze een wedstrijd mee spelen. Ook deze sport dus op zondag……. Daar hoort natuurlijk ook het sporttenue bij. Vanmiddag speciaal naar Warwick gereden, waar we de desbetreffende “skorts” (geen skirt, geen short?!?) zouden moeten halen, bleek dat de winkel, alleen op donderdag om 2 uur pm gesloten is. Morgen dus een nieuwe poging.

Pieter zit weer in Zwitserland, twee dagen, komt morgenavond weer thuis. Vertrekt vervolgens zaterdag weer voor een week naar Sydney. De maand is al weer voorbij, tijd vliegt! De nieuwe opvolger heeft inmiddels getekent, maar mag van de huidige werkgever pas over drie maanden beginnen. Hij heeft zgn “gardening leave” gekregen. Hij mag dus niet meer bij de huidige werken en ook nog niet bij de nieuwe baan beginnen. Dat noemen ze hier dus tuinier verlof.

Vanochtend voor het eerst gaan wandelen langs de straat met Sam. Ik vond dat hij het al heel goed deed. Vergeleken met de eerste dagen dat we hem hadden. Toen probeerden we hem ook aan de riem en dan te lopen, toen ging hij gewoon zitten. Nu hebben we echt al een aardig eindje gelopen. Op het verkeer dat langs raasde, reageerde hij ook niet heel erg gestressed. Thuisgekomen was hij lekker moe. Toen heb ik hem in de bench gedaan, en ben zelf een half uurtje hard gaan lopen. Toen ik terug kwam, lag hij nog lekker te slapen. Zo moet je langzamerhand uit gaan proberen hoe lang hij alleen kan zijn. Voor mij ook heerlijk dat ik nu met hem kan gaan lopen, kom je tenminste wat verder dan de tuin (waar hij nu uitgelaten wordt). Vanavond gaat hij voor het eerst naar puppytraining. Ik ben benieuwd hoe hij op al die andere hondjes gaat reageren. Ik denk dat hij niet bang aangelegd is, want de hond die we net onderweg tegen kwamen, kreeg ook al een uitbundige begroeting, ook al was het een oude chagrijnige hond.

Ook hebben we hier al wildlife gezien. Behalve dat er in de tuin ontzettend veel vogels en katten zitten, hebben we ook al regelmatig eekhoorns gespot. Nu heb ik er een op de foto. Het lijkt net nep, vandaar twee foto’s zodat je kunt zien dat hij zich verplaatst heeft, haha.

Mama had gezegd dat ik (Marieke) er maar weer een keer moest gaan schrijven en natuurlijk doe ik wat er van me gevraagd wordt haha. Nou natuurlijk is engeland weer erg meegevallen, ookal dacht dat ik zo ongeloofelijk graag in australie wou blijven want daar waren natuurlijk al mijn vrienden en vriendinnen heb ik ook hier in engeland heel erg makkelijk vrienden gemaakt.
Ik heb 1 hele goede vriendin, Emma, en elk weekend slapen we bij elkaar en wij zijn eigenlijk gewoon altijd bij elkaar en het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen. Ik heb ook een vriendje, Jack, waar ik dus natuurlijk ook veel mee ben, morgen zijn we een maand samen, en wat nou het leuke is is dat emma’s vriendje, dan, is jack’s beste vriend en emma en ik zijn beste vriendinnen, dus we zijn vaak met z’n vieren.
Ook zoals jullie al weten ben ik nu Sandy in Grease. Lijkt me heel erg leuk om te doen! Door de musical ken ik ook weer veel nieuwe mensen en ze zijn allemaal erg leuk. Ik ken alleen de Danny nog niet zo erg goed, maar die zal ik vast wel snel erg goed kennen. We hadden vorige week woensdag onze eerst repetitie en hebben ze elke woensdag.
Ik ga ook weer een beetje trompetteren, want mijn muziek lerares heeft een kleine jazz band gemaakte waar we gewoon mee spelen/oefenen op maandag lunchtimes.Mijn muziek lerares is een erg leuk mens! We hebben dan ook erg veel fun in klas en omdat ze best jong is giechelen we ook om allemaal dingen en nou ja ze is erg leuk (als ze jou ook leuk vindt, zo niet is ze best streng).
Zoals jullie volgensmij all hebben gehoord, heb ik nu dus ook zo ongeveer een paard. Een deel paard heet zoiets, want je hebt dus diegene van wie het paard is en dan heb je iemand die ervoor betaald om ook wanneer ze maar willen te kunnen rijden, en elke maand betaal je daar dan voor. Dus is het paard dus half van jou. Bij mij is er nog een meisje die ook het paard huurt zeg maar. Dus ik heb dan een derde van het paard, maar dat meisje heeft gescheiden ouders en woont heel ver weg met haar moeder en kan alleen naar het paard komen als ze bij haar vader is en dat is dus haast nooit, vooral niet door de week, dus dat is mooi.
Het paardrijden is weer erg leuk! Ook met paardrijden heb ik weer nieuwe vriendinnen gemaakt en dan 1 of 2 keer per week gaan we ‘hacken’, dan ga je uit de manege en rij je rond velden en weet ik veel niet waar. Ook vandaan had ik gehackt, en omdat mijn paard, Surprise, niet vaak hackt, vind hij het erg leuk en als er een heel vlak land voor hem ligt en ik geef hem een klein aandrukje is die weg. Echt hij gaat dan kei en kei en kei hard, ik heb nog nooit zo snel als vandaag gegaan! Echt kei hard! Op het eerst was het een beetje eng, maar toen liet ik hem maar gaan, en dan aan het einde stopt hij dan ook wel maar daarvoor kan ik hem echt niet tegen houden, maar nou een paar hacks zou het vast wel beter gaan, maar ik vind het wel leuk haha! Dus nu wil ik ongeveer 4 keer naar de manege, dinsdag, donderdag, vrijdag en een dag in het weekend. Het is ook best wel een werk om een paard te hebben, paard schoon maken, hok schoon maken etc. Maar ik vind het tot nu nog wel leuk.
Ik vind ons huis waar we wonen ook erg leuk! We wonen heeeeel dicht bij school en we wonen best dicht bij emma (loop verte) en naar de manege (met de fiets, Geen helm op!). Mijn granny flat vind ook helemaal geweldig, ook mijn kamer is best cool. Ik had de laatste paar jaren roze gehad dus ik dacht, laat ik is een keer anders zijn, en het appeltjes groen en zwart gedaan, staat erg leuk, moet alleen nog op een klein tafeltje en mijn poten voor mijn bureau wachten van ikea.
Ik vind het dus erg leuk in Engeland, maar natuurlijk mis ik nog wel mijn beste vrienden in Australie!!

Vanaf gisteren, is de rust in mij weer wat terug. Ik ben lekker aan het rommelen gegaan in mijn huis, wat ramen gelapt, wat gezellig gemaakt. Ja het begint er wat op te lijken. Wat nog niet klaar is is onze slaapkamer. We slapen nog steeds, in twee eenpersoons bedden in de logeerkamer. De veiligheidsvoering van ons waterbed wordt als het goed is vandaag bezorgd, en dan kunnen we die ook weer gaan vullen. Ook wordt vandaag de berg dozen opgehaald.

Hier vast wat foto’s van de inrichting met uitleg:

De woonkeuken, eerst dacht ik dat het wat krap zou worden, met de tafel en zes stoelen, maar het is goed te doen, en we brengen er nu al veel tijd door. Ook Sam zijn bench staat hier.

De woonkamer is wat smaller dan in Australië, de enorme hoekbank kon niet in zijn geheel staan. We hebben de sofa nu in een andere hoek, voor het raam, en dat staat eigenlijk ook heel leuk.

Vervolgens de study, rumpus, ofwel een kamer waar de computer staat, vele boeken, en een ruimte om te knutselen.

Dan naar boven, hier de logeerkamer, waar wij zolang slapen.

Judith haar rode kamer:

Luc zijn enorme zolderkamer:

De annex, of grannyflat. Hier de woonkamer, waar de kinderen lekker hun vrienden kunnen ontvangen.

Het keukentje van de grannyflat:

Ook in de annex, Marieke haar kamer. Deze is door een soort muurtje in twee gedeeltes gesplitst, een slaapgedeelte en een woongedeelte.

Ook in de grannyflat 2 badkamers, lastig op de foto te zetten. Dit is een beetje vreemd, die twee badkamers. Eén met een wc en douche en één met een wc en bad. Verder nog een kleine kamer waar nog een twee persoons slaapbankje in staat. Ik denk dat ze twee badkamers hebben, omdat ze het misschien onder verhuurd hebben gehad. In ons gedeelte van het huis zit (maar) één badkamer met een bad waar je ook in moet douchen, en boven nog een aparte wc. Het is een groot huis. Ik heb de kinderen al duidelijk gemaakt dat ik wat stricter word op het zelf netjes houden van hun eigen kamers. Veel schoon te houden…..

Het zonnetje schijnt nu weer lekker, dan wordt het straks weer tijd om de vele potten te gaan vullen met plantjes. Momenteel bloeien er crocusjes, narcissen en sneeuwklokjes in de tuin. Het gazon heeft ook wel wat onderhoud nodig. Er groeit veel mos, dus er zal wel het een en ander aan gemest en geverticuteerd moeten worden. Dus pa maak je borst maar nat, je logeerbed staat klaar, werk aan de winkel!!

Na een vreselijk vermoeiende week van veel verhuisdozen, eindelijk, ook weer internet. Nou moet ik zeggen, ik heb het deze week ook niet gemist. Ik had het veel te druk, en was te moe om ook nog eens een blogje te gaan schrijven. Ik miste het alleen als ik een telefoon nummer op moest zoeken of iets dergelijks.

We beginnen even met maandag. Pieter was de avond ervoor naar Zwitserland vertrokken voor een vergadering, aan hem had ik dus niets(hij heeft die dag wel heel veel keren gebeld hoor!). Na eerst de kinderen gedropt te hebben op school, vertrok ik met Sam in de auto naar zijn oppas-adres. Het was best druk op de weg, ook al was het niet ver rijden. Het voelt zo goed om Sam daar te laten, Damian, is echt zo gek op honden(en al helemaal op puppies!) Ik was exact om half 10 op Park Road terug. De container stond er al, maar nog geen verhuizer te bekennen. Toen maar eens via de relocation (dat nummer stond wel in mijn telefoon, met nog 1,5 pound credit op mijn telefoon) de verhuizer gebeld, ze waren onderweg. Ik was al haast bang dat ik dat ook had moeten regelen. Ik was namelijk door de maatschappij die de container kwam brengen gebeld, dat ze hem kwamen brengen. Ik begon al te twijfelen. Het bleek dat de jongens in de Park Street aan het zoeken waren geweest!!

Ze waren met z’n vieren. Ik zat buiten in het zonnetje aanwijzigingen te geven, waar alles heen moest. Soms wist ik echt niet wat er in de dozen zat (tip: zet zelf op de dozen wat er in zit, omschrijving van verhuizers is soms nogal vaag). Wat wederom bevestigd werd, de verhuizer die we hadden uitgekozen in Australië was echt knudde! Dus laat je niet verhuizen met Grace! De spullen waren slecht ingepakt, dingen van totaal verschillende vertrekken bij elkaar in. Het ergste, daar kwamen we diezelfde dag nog achter, toen we op zoek waren naar schroeven uit Marieke haar bed, die niet te vinden waren. Dit was zo met alle meubels die ze uit elkaar hadden gehaald. Niet te vinden!! We hadden vanuit Nederland naar Australie een hele goede verhuizer, en die had één doos met alle schroeven, gemerkt waar ze van waren, sleutels en alle belangrijke dingen. Zeer handig!
Rond een uur of twee denk ik, hadden ze de container leeg. Toen gingen ze uitpakken, ofwel van grote meubels verpakkingen afhalen. Om vijf uur stopten de mannen, en nog lang niet alles was uitgepakt! Zelf had ik de hele keuken al wel uitgepakt, best goed vond ik zelf. Om zes uur was ik doodop, en ben met de kids bij de pizzahut gaan eten. Pieter kwam toen ook thuis, en ik kon toen Sam weer op gaan halen. Luc en Marieke wilden die nacht gelijk in het huis slapen. Ik had daar helemaal geen behoefte aan om tussen die rotzooi te liggen. Pieter, Judith en ik gingen dus ons laatste nachtje in Villiers street slapen.

Ondertussen moet er natuurlijk nog zakelijk wat gebeuren! Midden tussen de verhuisdozen, aan het bellen en mailen.
Gelukkig had Pieter de volgende dag vrij genomen. Al was het maar om mij geestelijk bij te staan, er was nog zo veel te doen! Hij heeft me niet alleen geestelijk bijgestaan hoor, maar is ook hard aan het werk gegaan. Hij kon zich ook wel voorstellen dat ik er alleen helemaal geen gat meer in zou zien. Nog steeds, na weer vele dozen uitgepakt te hebben, geen schroeven van Marieke haar bed. Wat een ergernis kan dat opleveren zeg! Het is een Ikea bed, dus ook speciale schroeven die je niet zo maar bij een doe het zelf zaak kunt kopen, heel handig!

Luc die is echt heel georganiseerd. Die was druk met zijn eigen kamer bezig, dingen ophangen, in elkaar zetten, opruimen, weggooien etc. Hij was het allereerste helemaal op orde, helemaal zonder onze hulp! Marieke is wat dat betreft chaotischer. Zij zag het dinsdagochtend ook helemaal niet meer zitten, zat midden tussen haar half uitgepakte dozen, kon niets vinden en werd chagrijnig. Die heb ik die dag weer wat op weg geholpen, door toch weer spullen in de dozen terug te doen, omdat het gewoon niet handig is om overal spullen te hebben staan, terwijl je ze nog niet kwijt kunt. Judith kan ook niet opruimen, die komt spullen tegen en gaat vervolgens op haar gemak er mee zitten spelen, en komt dus niets verder. Ook die kamer heb ik zelf gedaan. Dat onze huiskamer, keuken, slaapkamer ed nog een grote rotzooi was, maakte me op dat moment niet uit, ik wilde gewoon dat de kinderen snel hun plekje weer zouden hebben.

Woensdag middag heb ik de schroeven gevonden. Heel logisch (niet dus!), in een doos waar ook garage spullen in zaten, en de stofzuiger. Het bed kon toen in elkaar, en Marieke kon verder met inrichten. Wat is een goede verhuizer toch belangrijk! Het is al zo’n klus, en als je dan ook nog op zoek moet gaan naar schroeven, plankdraagertjes en dat soort dingen, daar zit je gewoon niet op te wachten. Nu is het inmiddels vrijdagavond. Het begint er weer een beetje op te lijken. De woonkamer is helemaal klaar (misschien nog wat schilderijen ed ophangen, en het surround system moet nog aangesloten), de voormalige eetkamer, door ons gebruikt als studeerkamer/ hobbykamer is af en de keuken is klaar. Judith en Luc hun kamers zijn ook klaar. Marieke wacht nog op tafelpoten, die bij haar nieuwe bureau van Ikea horen, maar verder is zij ook zo goed al klaar. Vandaag heb ik onze kledingkasten gevuld. Na een extra kast gehaald te hebben, kon ook deze klus geklaard worden. Het volgende probleem was ons waterbed(zou ook geregeld moeten zijn door de verhuizer in Oz), was ook niet geregeld. Andere keren kwam er iemand om het bed op te zetten en te vullen. De veiligheidsvoering was ook “op”, en konden we niet vinden, (vonden we pas gisteren), hebben we besteld, want hier hebben ze geen Nederlandse maten (160×200) hier gaat dat in inches. We slapen zolang op logeerbedden, waar ik vannacht, om vijf uur, opeens met een klap doorheen ging!

Ondertussen ligt er voor ons huis inmiddels een enorme berg afval! Onvoorstelbaar. Ik had een nummer gekregen van de verhuizers, die moest ik maar bellen om de dozen op te laten halen. Werd er even lekker moeilijk over gedaan! Wij zouden moeten betalen voor het ophalen van de dozen. Volgens ons zou dit in de prijs inbegrepen zijn. Bovendien hadden de verhuizers bij lange na hun klus niet afgemaakt. Ze vertrokken om vijf uur ons achterlatend met nog enorm veel dozen uit te pakken. Volgens hen had ik getekend dat ze het afval mee hadden genomen. Ja, haha van die paar dozen en verpakkingen die ze wel hadden gedaan. Al met al trekken we gewoon aan het korte eind en willen we van die dozen af, en moeten ze ze toch gaan ophalen! Het lijkt allemaal niet erg soepel te lopen deze keer. Ik heb ook al tegen Pieter gezegd, dat ik voorlopig toch niet weer wil verhuizen (ik hoop niet dat we er over een jaar uit moeten, dan kan je mij wel wegbrengen!)

Inmiddels al weer een paar wassen gedraaid, de droger werkt (al is het wat improviseren). Wat nu ook zo handig is: we hebben nu drie verschillende stekkers: Nederlandse, Australische en Engelse! Wat zal ik blij zijn als alles weer een beetje netjes is!
O ja ook nog een leuk berichtje: Marieke is gekozen (uit 120) tot Sandy in de school musical Grease! Zo knap! Ze had het echt niet verwacht. De hele school weet het inmiddels, en ze wordt door iedereen nagekeken (dat is dus Sandy!!). Ze heeft de eerste repetitie al achter de rug, er zullen er nog vele volgen, de dvd ligt in huis, en in juni, of juli is het optreden. Spannend hoor!

Hier nog een paar foto’s van Marieke haar optreden afgelopen week:

Nog één nachtje slapen en dan komt de container. Om half 10 zouden ze in de straat zijn. Het is maar goed dat het niet eerder is want dan zit je met het verkeer dat de kinderen naar de school brengt in onze straat. Voor die tijd heb ik verder nog mooi even de tijd om de kids naar school te brengen en Sam naar de puppysitter. Van het weekend zijn we wat in het huis bezig geweest, al vast wat spullen overgebracht en wat meubeltjes in elkaar gezet, van de Ikea. De kinderen zijn lekker verwend, hebben leuke nieuwe dingen voor hun kamers gekregen. Judith heeft nu haar kamer met rode, Marieke met appeltjes-groene en Luc met zwarte accessoires. Als ze alle spullen in hun kamer hebben,zullen ze vast wel foto’s gaan maken.

Wat ons wel aan het huis opvalt is dat er veel dingen “een beetje stuk” zijn, of een beetje “erg doe-het-zelferig” zijn. Ik hoop dat ik me niet te veel aan zulk soort dingen ga ergeren. We hopen dat we alle meubels weer in ons huis krijgen. De kamers zijn wat kleiner (Australië was ook wel erg super ruim) maar wel meer slaapkamers. Zo hebben we daar een enorme lekkere hoekbank gekocht in Australië, die kunnen we hier niet in zijn geheel neer zetten. De woonkamer is 6.5m x 3.7m. De lounge (liggedeelte aan bankstel) zal apart in een andere hoek terecht komen, waarschijnlijk voor een lekker zonnig raam. Ha, ik zie me daar al lekker in het zonnetje de Margriet lezen! Ook de eethoek in de keuken in wat kleiner, ook dat zal wat improviseren worden. Toch is dit voor Engelse begrippen een groot huis. Je ziet hier echt erg veel héél kleine huizen, en we zijn inmiddels behoorlijk verwend door de paar jaartjes Australië. Ik verheug me verder erg op de tuin. Dat heeft toch weer veel meer als het Nederlandse. In Nederland bracht ik ook menig uurtje in de tuin door. Het is altijd weer afwachten of een huis je bevalt, en hoe lang we het hier weer vol gaan houden.

Inmiddels hebben we ook de meeste spullen in onze “vakantiewoning” hier verzameld, en gedeeltelijk ook al naar de Park Road gebracht. We hebben in die zes weken dat we in dit huis zitten toch al mooi wat dingen verzameld hier. Overal ligt wel wat. Vanaf dinsdag is dit huis verleden tijd. De buurman, die oude man van 85 jaar zal ons nog gaan missen. Hij komt meestal al hij één van ons ziet wel even naar buiten voor een praatje. Wie weet zal ik nog eens een keertje bij hem aansteken. Misschien morgen nog een berichtje, maar dan zijn we waarschijnlijk een paar dagen off line.

Nog heel even snel over het weer: het is voortreffelijk winterweer. ’s Nachts vriest het behoorlijk (nu al weer -4 graden) en overdag strak blauwe lucht met heerlijke zonneschijn. Van dat heerlijk gezonde winterweer. En dat al zo lang!!! Geen klagen dus! Moest het toch even melden.

Gisteravond om half acht was het optreden van Marieke. Na een week oefenen van een groep jongeren van 4 verschillende scholen, die na een workshop van een dag uitgekozen waren konden we het resultaat bewonderen. De week werd geoefend en met drie professionele acteurs en een regisseur. Zie evt www.highlysprungperformance.co.uk De oefensessies waren gefocust op de creativiteit van de jongeren en het grootste deel van het spel werd door hen zelf ingevuld. De bedoeling van dit geheel is dat jongeren meer begrip krijgen voor wat drama en fysiek theater inhoudt. Verder ook om de jongeren meer vertrouwen, achting voor zichzelf te krijgen, en de mogelijkheid om zichzelf te uiten op een creatieve manier.

Het verhaal:

Works of fiction speelt in een gemeenschap (Marieke is één van de gemeenschap) geregeerd door een dictator. Gebonden door de dictators’ regels leeft de gemeenschap een gecontroleerd leven met restricties. De democratie is vernietigd en daarmee alle recht op individualitiet, vrijheid van meningsuiting, en meest belangrijk de mogelijkheid om boeken te lezen of fantasierijk te schrijven. Alle geschreven teksten die iets van dat alles bevatten, zijn vernietigd en verboden door de dictator. In die gemeenschap is één man die nog steeds bezig is met het verleden, de tijd voor de dictator, toen eigen mening aangemoedigd werd en verbeelding en creativiteit werd bewonderd. Deze man houdt vast aan die tijden door zijn dochter zijn talent van verhalen vertellen door te geven. Hij geeft zijn dochter een schrift om haar zelf verhalen op te laten schrijven. Dat wordt ondekt en ze worden gevangen genomen.

De voorstelling duurde een uur, het is een schouwspel van prachtige bewegingen. Er wordt geacteerd met heel hun lichaam en heel goede mimiek. De lichamen beelden de emoties uit(= fysiek theater). Van de week had ze na twee dagen ook spierpijn in heel haar lichaam! Foto’s volgen nog.

25 jaar geleden, werd de eerste zoen tussen ons uitgewisseld! Ja, op valentijnsdag, toen carnaval Rutten. Ik, die helemaal niet van hossen, drankfestijn en carnaval houd. Ik ging naar carnaval omdat ik van ma maar mee moest, om Ineke (toen wild, of nog steeds?), in de gaten te houden. Ik met cowboyhoed, en Pieter met boerenkiel. De vonk, die was er toen nog niet, die is pas later gekomen. Helaas geen digitale foto’s toendertijd, en mijn fotoarchief zit nog in de zeecontainer. Misschien gelukkig, toen met puisten, vet haar,etc. Volgens Marieke zijn we wel bijzonder: in haar klas wonen maar weinig kinderen bij beide ouders. De ouders zijn of gescheiden, of ze weten niet wie hun vader is…….

Kon niet echt veel foto’s van ons samen vinden, deze is in ieder geval al in Engeland!

Pieter had er aan gedacht, alleen niet de tijd om er (zelf) iets aan te doen. Gelukkig had hij zijn secretaresse die een bosje bloemen voor hem kocht. (toch jammer dat het kaartje aan de bos bloemen, blanco was…) Remo zijn grote baas, was over voor vergaderingen, en voor de officiele opening van het nieuwe pand. Het lint werd doorgeknipt, toespraak gehouden, en er was een quiz. Pieter won een lekkere fles rosé. Ook die bracht hij mee naar huis. De toespraak was zo ongeveer van: nieuw pand, nieuwe baas, nieuwe kansen, nieuwe opdrachten??? Ik hoop het van harte, want dit jaar gaat het er toch echt om spannen!

Meerdere goede berichten te melden:

Ten eerste hebben we een goed oppas adres voor Sam gevonden. Ik ben er gisteren wezen kijken, en het was een erg leuk gesprek. De man die het bedrijfje heeft opgericht is helemaal weg van huisdieren, en speciaal honden. Hij is ook nog honden psycholoog. Altijd handig om te weten. Hij gaf verder goede tips over de zindelijkheidstraining, puppytraining, verzekering etc. Judith en ik (we waren er samen heen) kwamen erg enthousiast weer thuis. We hadden Sam gisteren thuis gelaten, omdat hij toen nog niet helemaal fit was. De man (ik ben zijn naam even vergeten) vond het erg jammer dat we Sam niet mee hadden genomen.

Gisteravond zijn we naar de Ikea gegaan, hier zo’n 15 km vandaan, lekker dichtbij! We kwamen met twee auto’s volgeladen weer thuis. Luc is vandaag bezig geweest vele dingen in elkaar te zetten. Hij had ook een ladenkast voor zijn kleding gekregen, daar ontbraken 3 geleide rails van de lades van. Dat is dan weer balen, moeten we weer achteraan bellen, en hij kon de kast niet afmaken.

Luc bezig in zijn 8 meter lange zolderkamer!

Sam is weer de oude! Gelukkig, na ruim 24 uur vasten, is hij weer ondeugend, en dat is een goed teken. We hadden hem ook mee naar ons nieuwe huis. Ik heb hem de tuin laten verkennen. Hij deed al zijn behoeftes buiten. Dat willen we graag zo houden!

Judith heeft deze week nog niet zoveel te doen. Ze klaagt gelukkig nog niet, maar het is natuurlijk wat schipperen. We kunnen niet echt veel ondernemen, omdat we natuurlijk niet te lang van huis kunnen ivm Sam. Toen we vandaag naar het huis gingen had ze de step mee, een bal, wat tekenspullen, de nintendo, en zo vermaakt ze zich toch al snel. Ze heeft ook haar kamer zelf schoongemaakt. De plinten (wat zijn dat mam?) en de vensterbank. Zo krijgt ze ook haar eigen verantwoordelijkheden.

Judith in haar nieuwe kamer aan het schoonmaken. Naast haar een nieuw rood kastje. Ze wil haar kamer deze keer met rode accesoires aanvullen.

Ook kreeg ik vandaag bericht van de verhuizer. Ze komen de container maandag brengen en leegmaken! Dat is lekker snel. In Australië duurde het toen veel langer. Ik heb gelijk de honden oppas gebeld, en die past maandag, als de verhuizers er zijn, op Sam. Hoef ik me verder niet schuldig te voelen dat ik geen tijd voor Sam heb.

Zelf ben ik de keuken gaan schoonmaken. Het huis moet schoon zijn opgeleverd. Het is niet vies, maar ik vind het toch altijd wel lekker overal een keer een doek overheen gehaald te hebben. De mensen die eruit kwamen moesten er ook nogal in een rush uit. Aangezien de eigenaar een erg aardige man is, en er veel kan, ga ik ook maar niet klagen dat het niet echt helemaal schoon is. Dan kunnen we een andere keer misschien weer wat dingen ook makkelijk geregeld krijgen. Zo zijn we vandaag naar “Homebase” geweest (soort Gamma), daar hebben we schroefjes, en andere klus benodigdheden gekocht. Ook hebben we naar een douchescherm gekeken. Die zijn op zich niet zo duur (nu zit er een douche gordijn in het bad, waar je in moet douchen), dus willen we de eigenaar vragen of we die mogen plaatsen.

Ik kan me nu al verheugen op de tuin. Er komen nu al op allerlei plaatsen bolletjes op. Het is altijd een verrassing wat er in een nieuwe tuin allemaal gaat bloeien. In Australië had ik niet echt veel lol aan de tuin, alles verdroogde altijd, en potten droogden uit terwijl je erbij stond. (volgens mij momenteel even niet ivm met de vele regen in Sydney) In de tuin staan overal ook nog sierpotten, met en zonder planten. Leuk om die straks allemaal weer te gaan vullen.

Marieke heeft het druk met haar theaterproduktie. Ze oefenen van kwart voor tien ’s ochtends tot vier uur ’s middags. Theater: dansen en acteren. Ze was vandaag helemaal stijf van de oefeningen die ze al tot nu toe gedaan hadden. Ze is heel enthousiast, maar ik kan aan haar zien dat het reuze vermoeiend is. Vrijdag en zaterdag heeft ze drie uitvoeringen. Natuurlijk gaan we kijken!

Keuken.

Woonkamer.

Achtertuin.

Achterkant huis.

Vijvertje.

Tuinhuisje.

Voorkant Huis.

En daar is de school…