Familie Feenstra in Engeland

Ja dat is toch wel jammer, zo’n echt ouderwetse koninginnedag. Ik ben altijd wel erg nieuwsgierig wat de familie voor kleding aan heeft. Dus via de site van het Koninklijk Huis(RVD) maar even foto’s wezen kijken.

Bron RVD

http://www.koninklijkhuis.nl

Hier kan je natuurlijk alle foto’s gaan bekijken. Ik vond ze er erg mooi (roze) uitzien. Lekker modern in ieder geval. Ik hoop dat het lekker weer was, hier kwam het vanaf een uur of 12 met bakken uit de lucht zetten. Tja en een koninginnedag staat of valt natuurlijk met het weer. Hier geen koninginnedag, geen hemelvaart, dus gewoon werken tot en met vrijdag. Maandag echter hebben we wel vrij: bankholiday.

Iedereen nog een fijn lang weekend gewenst. Ik hoop dat het mooi weer wordt, dan hebben wij het ook. Wij gaan namelijk dit weekend naar Nederland. We hebben familiereunie in Bennekom met heel de familie van mijn vader: neven, nichten, ooms, tantes etc. We hebben er zin in. We vliegen vrijdagmiddag naar Nederland en komen zondagavond weer terug.

Onlangs heb ik een afspraak gemaakt bij het Nederlands consulaat om paspoorten voor de meiden aan te vragen. Tot nu toe staan ze nog op mijn paspoort, maar als ze nu eens zelf gaan reizen, of net als Marieke volgend jaar met school naar Italië gaan, zal ze toch een eigen paspoort moeten hebben. Dat is nog niet zo eenvoudig!

Ten eerste moet je het aanvraagformulier meenemen. (lijkt me duidelijk)

Ten tweede het huidige paspoort meenemen, dus mijn eigen, waar ze bij in staan.( ook nog niet ingewikkeld)

Ten derde (en dan begint het) twee pasfoto’s die aan verschillende criteria moeten voldoen: bep maat van de pasfoto, fotokwaliteit en belichting, de houding en uitdrukking, de weergave van het gezicht en de achtergrond en positionering. In Nederland weet natuurlijk elke fotograaf hoe dat moet, maar maak dat hier maar een duidelijk. Ze hebben op de website van de Nederlandse ambassade een duidelijke uitleg over het precies moet, maar wel in het Nederlands, als het nu in het Engels was! De hele website kan je in het Engels lezen, behalve het stukje over de foto’s. Ik denk dat ik de foto’s komend weekend maar even in Nederland laat maken (wat een ingeving!)

Ten vierde een bewijs van huidige woonplaats, een bankrekening afschrift of zo is voldoende. Gelukkig hebben we net voor de kinderen een rekening geopend. In het huurkontrakt, wat ook altijd afdoende is om aan te tonen dat je op dat adres woont, staan natuurlijk de kinderen niet genoemd.

Ten vijfde (nu gaat het echt lastig worden) een originele internationale geboorte akte van de kinderen. Deze moet je opvragen bij de gemeente waar ze geboren zijn. Voor beiden(gelukkig) is dat gemeente Vianen. Nu had ik die al meegenomen, toen wij naar Australië gingen, toen ook ergens voor nodig (visa of zo), maar nu komt het: de afschrift van de geboorte akte mag niet ouder zijn dan 6 maanden!! Hoe vaak kan hetzelfde kind geboren worden!!! Heel erg vreemd. Okee, weer de gemeente Vianen bellen: moeten we in Woerden aanvragen, lang weekend, koninginnedag, hemelvaart, ja kan even duren, en dan moeten we het terugkrijgen om er een internationaal van te maken! Dat gaat niet lukken, 6 mei heb ik de afspraak bij het consulaat.

Ten zesde originele huwelijksakte, hebben we, maar wel gedateerd juni 2005, maar hier staat geen vermelding bij dat het niet ouder dan 6 maanden of zo mag zijn, we gokken dat dat okee is.

Ten zevende schriftelijke toestemming van beide ouders (het wordt weer eenvoudig)

Ten achtste fotokopieën van onze paspoorten

Bah, als je dit allemaal leest, zou je er niet eens aan beginnen. Nu maar hopen dat de documenten ook nog niet eens voorzien moeten worden van een apostille, dat geldt voor documenten die niet internationaal zijn, help, wat is dat? Ook dit gok ik maar dat het goed gaat. Gelukkig hoeven we de paspoorten niet volgende week of zo te gebruiken, en ben ik er vroeg genoeg aan begonnen. Marieke heeft het op zijn vroegst, echt nodig volgend jaar Februari. Maar wat een gedoe. Nu ik dus niet alles kompleet heb, kan ik volgens mij de afspraak die ik heb bij het consulaat as dinsdag ook wel verzetten. Het heeft geen zin om naar Birmingham te gaan en te horen dat niet alles kompleet is, en dat we een andere keer maar terug moeten komen.

Zo zie je maar weer, in Nederland een paspoort aanvragen is simpeler.

Dit zijn video’s die we gebruiken op de teenager course. Ze zijn erg lachwekkend, maar ook zeer herkenbaar. Aan de hand van de stukjes uit die video praten we erover. Als je teenagers hebt, moet je ze echt bekijken, ze zijn zo vreselijk komisch. De serie heet Kevin’s guide to being a teenager, ooit uitgezonden op tv. Graag reakties!!!
http://www.youtube.com/watch?v=p5J8Q_0myKQ

http://www.youtube.com/watch?v=JmhdDepH6Gs&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=pE5rZXGuXME&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=y5V6h6UWRtU&feature=related

Zaterdag begon rustig. Om elf uur moest Judith naar dansles, en daarna ging ik met Judith naar Coventry om nieuwe kleren te kopen, oa voor de bruiloft. Luc was donderdag al aan de beurt geweest. Hij had toen vrij omdat de leerkrachten staakten. Hij wilde graag een colbert. We zijn prima geslaagd. Luc heeft zijn colbert en kakschoenen, en Judith heeft een leuke broek met hes (is niet zo jurkerig).

Pieter en Luc zijn met de vijver bezig geweest. Het was heerlijk weer, zo rond de 18 a 20 graden. ’s Avonds was er een concert van mijn koor in een kerk in Warwick. Ik zong nog niet mee, omdat ik nog niet alle liederen kende. Het was een erg leuk concert. Het geheel werd zeer komisch aan elkaar gepraat door een ex- dominee. Het was zo lachwekkend, net theater! Daarna ging het gehele koor naar de pub, ook wij (Pieter, Judith en ik) zijn meegegaan. Het is echt een heel leuk gezelschap, beregezellig. Ik moet zeggen, na 3,5 maand Engeland, ben ik er toch wel achter dat de Engelsen leuker zijn dan de Australiers. Ze hebben veel meer humor, en zijn veel gezelliger.

Vanochtend had Luc nog wel trainen, die brachten we dus om 10 uur bij de rugby. Pieter was net weer thuis, belde hij, schoenen vergeten…… Tja we hadden dus het plan om naar de kerk te gaan, om half 11, ware het niet dat we en de schoenen nog af moesten leveren, en nog geld bij Marieke bij de manege af moesten leveren. Dat ging dus niet lukken. Marieke had vandaag een sponsorrit van de manege. We besloten maar lekker te gaan wandelen, kon ik Pieter en Judith eens laten zien waar ik elke dag heen ging. Pieter verbaasde zich erover dat Sam al zo goed los kon lopen, en ons zo goed volgde en kwam als hij moest komen.

Sam is ook met al die paarden om hem heen hartstikke rustig.

Al snel zagen we dat waar we heen gingen, ook de sponsortocht langs ging. Later bleek dat er meer dan 300 deelnemers waren! We vonden een mooi plekje langs het water, waar de paarden over moesten steken. We zaten daar heerlijk in het zonnetje. De picknickmand ontbrak helaas. Eindelijk na een lange tijd wachten kwam Marieke er ook langs. Ze was onderweg al drie keer gevallen, waarvan een keer in de brandnetels! Oorzaak is dan meestal een abrupte stop, voor een jump. Tja en dan lig je er zo af! Komt volgens Marieke ook omdat Surprise een korte nek heeft. Nadat Marieke dan langs geweest was, zijn we weer (omstreeks 13.30 uur) naar huis gegaan. Luc was inmiddels al weer thuis. We zouden eigenlijk ook nog bij zijn team langs gegaan zijn voor een biertje in de kantine, omdat het de laatste training was, maar dat kwam er niet meer van. Rond een uur of half 5 werd het donker en begon het te regenen en onweren. Gelukkig is het bewezen: ook in Engeland kan het mooi weer zijn!

Hieronder mooie foto’s genomen vandaag bij het paardrijden. Ik vind het jammer dat ik toendertijd niet doorgezet heb met paardrijden. Ik heb toen we Laura, onze pony in Geldermalsen, kregen rijles gehad. Toen het op galoperen aankwam, vond ik het te eng worden, en ben ik gestopt. Waarschijnlijk had ik veel eerder moeten beginnen, nu zit het er niet meer in. Ik heb er nu spijt van: Engeland is een fantastisch paardrij-land. Heerlijk door de country, echt zo prachtig!

Hier heb je dus een 4×4 voor nodig!

En eindelijk daar was ze dan!

Eerst maar een rustig door het water.

En dan de sprong, vlak voor het water!

Moeilijk om een keuze te maken uit al deze prachtige foto’s, dus dan maar gewoon lekker veel!

Pieter was vanochtend rond tienen weer thuis uit Australië. Om het weer had hij er niet heen hoeven gaan, want het regent daar al 13 dagen achter elkaar. Hij heeft weer heel wat bezoekjes afgelegd, is ook nog even in Nieuw Zeeland geweest. Het was een volgepland kort weekje (vandaag had iedereen vrij, ivm Anzac day) aan de andere kant van de wereld.

Rond 12 uur werd de nieuwe auto afgeleverd: een BMW 525! Na een uitleg over al de verschillende knopjes mocht hij er zelf mee gaan spelen. Natuurlijk zit er een boekje bij, maar dat ga je toch niet lezen!! Gewoon mee spelen! Nu nog in gaan rijden, waar gaan we heen?

Luc had om 13 uur lunchpauze, en jawel hoor, ik had het al verwacht, die kwam natuurlijk thuis om de nieuwe auto te bewonderen. Wat is dat toch, die gekte voor auto’s? Hij stond er gewoon bij te stralen! Ook hij heeft de verschillende knopjes, vakjes etc al ontdekt.

Vanochtend in het park, met dezelfde mensen, weer een ander stuk van dit park gezien. Of eigenlijk hoort het niet echt bij het park. We liepen tussen koolzaadvelden door, richting een rivier. Je had hier verschillende dieptes, zodat Sam ook kon wennen aan het water, in het ondiepe natuurlijk. Op die plek was ook een stuk van de crosscountry voor paarden, waar Marieke ook regelmatig rijdt. Hier springen de paarden dan over een hindernis, het water in, of door heen. In de zomer is dit een schitterend plek om de verhitte honden te laten zwemmen, of gewoon op een mooie dag je picknickmand mee te nemen en lekker plaats te nemen. Leuk, dat ze me al die mooie plekjes laten zien. Zelf kom je er niet snel op. Wat het mooie is van Engeland, dat je overal publieke wandelpaden hebt, dwars door velden heen. De eigenaren van dat land, moeten recht van overpad verlenen aan wandelaars. Heel apart eigenlijk.

Helaas geen fototoestel mee van dit prachtige stukje Engeland, maar dat komt nog zeker een keertje.

Het weer gaat beter worden de komende dagen. Vanochtend was het echter nog bar koud, maar in de loop van de middag kroop het kwik op naar 15 graden, en voelde het een stuk aangenamer. Van ‘t weekend hadden we een pompje gekocht voor de vijver, want die wlden we leeg pompen. Niet dat er veel water in de vijver staat, het is meer puin, bagger en veel wortels van waterplanten.

Vanavond na het eten (wat heerlijk dat het hier zo lekker lang licht blijft, dat zijn we niet meer gewend!) zijn we aan de vijver begonnen. Ofwel, ik ben begonnen wat grote stenen uit de vijver te halen, en vervolgens heeft Luc het overgenomen. Veel te zwaar werk, en hij is bere sterk. Enorm, ze hebben de vijver gewoon als stortplaats voor puin gebruikt! Het stinkt ook enorm, net een beerput! We kwamen heel wat verrassingen tegen: oude tegeltjes, keien, een stenen kikker, een reiger cq eend, en nog veel meer rotzooi. We gaan hem helemaal leeghalen. Wat we eruit halen storten we achterin de tuin, daar zit een enorm gat, maar ik ben bang dat het toch uiteindelijk een bult zal worden. Ook zat er nog leven in de vijver. Behalve wormen, ook nog een heel stel kikkers. Hopen dat ze straks, als de vijver weer helder is, weer terug komen. Het is een enorme klus. Luc is tot de helft gekomen. Hij vindt dit altijd wel heel leuke klussen, nou ja, dit even iets minder, maar eerst het vieze werk, en dan straks het leukere deel: het inrichten van de vijver. Hieronder even wat foto’s van de werkzaamheden:

Hier even een paar foto’s om een idee te krijgen hoeveel honden er ’s morgens wel niet in het park zijn. Deze foto’s zijn ook voor mijn thuisfront, want ook die hebben geen idee waar ik het over heb. In het weekend is het echter minder leuk om daar te gaan wandelen: ander publiek. Mensen die zeer doelbewust, met eega de hond uit laten, omdat het er door de week, als ze werken niet van komt. Hebben dan ook geen tijd om gezellig te kletsen en om andere honden te bekijken. Echt een verschil van dag en nacht. De mensen die er door de week, ’s ochtends komen hebben meestal ruim de tijd voor gezelligheid.

Dit is de titel van de cursus waar ik vandaag heen ben geweest. Het was een verademing te merken dat we niet de enigen zijn met de puberproblemen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat het nogal meevalt met de twee oudsten, maar toch zijn er een hoop ergernissen. De ene keer kan je er ook beter tegen dan de andere keer. We zullen deze komende weken geen kant en klare antwoorden krijgen, maar wel helderheid.

De groep bestond uit 9 moeders en drie cursusleidsters, zelf ook met pubers, of ervaringen met kinderen in die leeftijd. Luc en Marieke waren erg nieuwsgierig wat we zoal besproken hadden…… We hadden het er natuurlijk over dat het zulke schatjes zijn……. als ze slapen. (wat helaas ook steeds later wordt).

Eigenlijk niet bar veel te melden, behalve dat Pieter weer in Australië is geland, na een zeer saaie vlucht met Quantas, waarbij en de video en de leeslampjes het niet deden. Voordeel was wel dat hij erg veel geslapen heeft! De eerste vlucht 7,5 uur en de tweede vlucht ruim 4 uur! Hij zal het wel nodig gehad hebben. En het regent er (ook).
Zaterdag was een tamelijk donkere dag. Het wil absoluut nog geen lente worden. Het was wel droog, maar erg koud, dus Pieter ging de bestrating spuiten tegen onkruid. En jawel hoor een paar uur later begon het dan toch te regenen. Tja of het spul nu gaat werken is de vraag. Zaterdag avond lekker dvdtje gehuurd en met Judith lekker film gekeken. Luc zit veel op msn…….vriendinnetje????

Zondag was nog grijzer dan gisteren. Het miezerde, maar Luc had wel rugby. We moesten een half uurtje rijden, naar Nuneaton. Tijdens de wedstrijd was het gelukkig wel droog, maar het waaide behoorlijk, en dat maakt het weer erg koud!! Helaas verloren ze, de tegenstanders waren erg goed! Waarschijnlijk is dit hun laatste wedstrijd voor dit seizoen. Jammer, ze zijn nu zo’n leuk team met elkaar. Luc speelt erg goed, durft goed te tackelen, ligt regelmatig in de grote stapel, soms onder, soms bovenop! Hij zegt binnenkort te beginnen met hardlopen. Kan hij volgend seizoen nog sneller wegkomen!

Marieke had vanmiddag haar eerste zangles. Ze krijgt dit van haar muzieklerares. Een ontzettend leuk, enthousiast mens. Voor de musical in Australië had ze ook zangles, en dit helpt natuurlijk enorm. Ze vertelde dat ze precies hetzelfde weer fout doet: zingt door haar neus, en houdt de toon niet op dezelfde hoogte vast. Ik vind het zo wie zo al knap dat ze het allemaal durft! We houden de zanglessen aan tot aan de musical, want het is allemaal nogal prijzig, en ze doet al zo veel.

Schrik niet, ja ik ben een cursus begonnen. Psychologie! Ha, ha dat doen al die vrouwen die niet weten wat ze met hun tijd moeten doen. Dit is nog erger: hondenpsychologie! Het is een thuisstudie. Ik vind de stof gewoon heel interessant, en wie weet hebben we er wel heel veel aan, ik ga Sam straks helemaal begrijpen! Als ik de studie af heb, heb ik zelfs een titel achter mijn naam: Dip.Dog.psy! Hoe interessant! Vandaag begonnen, en het valt me niet tegen.
Morgen ga ik weer naar een andere cursus, niet om mijn hond te begrijpen, maar dit keer om mijn kinderen, specifiek: pubers te begrijpen. Het is een cursus georganiseerd vanuit school. Deze duurt 8 weken en is van 1-3 uur op maandagmiddag. Eens vragen of ik daar ook een titel aan over houd. Zoiets als Dip.pub.mum, lekkere dubbele betekenis. Ze plagen me nu al steeds dat ik aan het bier zit en naar de kroeg ga!

Dit was het weer zo’n beetje, we kijken allemaal uit naar het familiekamp in Nederland, wat in het weekend zal zijn van 2,3,4 mei. Leuk om iedereen weer te zien. Dat schiet al weer op. Eerst nog weer een gewone week, waarin op donderdag Luc en Marieke vrij zijn vanwege stakingen van de leraren. Pieter op vrijdagochtend weer thuis komt, en dan zijn nieuwe, langverwachte auto krijgt! Zo zie je maar weer “time flies!”

Dit is een posting natuurlijk over Sam. Voor degenen die dit niet echt interessant vinden, slaan het maar over, maar ja Sam is tegenwoordig ook een belangrijk onderdeel van ons leven hier in Engeland. De dag begint meestal al rond 6 uur, wanneer hij zit te piepen in zijn bench omdat hij dan een plas en wat meer moet doen. We gaan met hem dan de tuin in, alwaar hij zijn behoefte doet. Even later kruipen we weer in bed, nadat degene die in bed achterbleef een warm welkom kreeg van Sam. Hij gaat dan keurig weer op zijn bedje naast ons bed verder slapen.

Nadat ik Judith op school afgezet heb, rijd ik door naar het Newbold Comyn Park. Rond deze tijd komen er veel meer mensen hun hond uit laten, en tegenwoordig is dat vaak al een vast clubje, waar ik ook al deel van uitmaak. We lopen dan meestal ruim een uur door het bos, langs de rivierbedding en over de sportvelden. Heel erg goed voor de socialisatie van Sam en van mij, haha. Hij loopt dan los, en volgt dan trouw alle andere honden.

Tijdens het lopen is het leuk om wetenswaardigheden uit te wisselen. Sam is de jongste van het stel, dus de anderen zijn allemaal ervaren. We zijn meestal met een aantal bordercollies, labradors, nog een labradoodle onder andere. De meeste baasjes zijn vrouwen, maar vaak is er ook een man bij: John. Hij heeft altijd een traktatie voor de honden in zijn zak. Toen Sam dit door kreeg liet hij hem niet meer gaan. Hij bleef keurig aan zijn zijde lopen. Wat was dat voor bijzondere traktatie? Ikzelf heb meestal kleine stukjes worst bij me, ook niet verkeerd lijkt me. Het geheim was levercake!

Hier het recept van levercake:

flink stuk lever, helft van het gewicht van de lever aan zelfrijzend bakmeel, paar eieren, paar tenen knoflook. Alles in de foodprocessor, op bakblik en een uur in de oven.

Hier het eindresultaat:

Het zag er niet echt aantrekkelijk uit, maar Sam rook al dat er wat lekkers op het aanrecht stond te gebeuren. Dat is dus ook zoiets. Hij wordt inmiddels zo groot dat hij ook bijna dingen van het aanrecht af kan halen. Weer een goede tip van een hondenvriend: afleren door hem met een waterpistool te bespuiten op het moment dat hij tegen het aanrecht aan staat. Dus ook dat ga ik uitproberen.

Ik geniet altijd enorm van mijn wandeling ’s morgens. Thuisgekomen is hij meestal flink kapot. Ik stop hem dan altijd in zijn bench en kan wat voor mezelf gaan doen. Vaak is dat of hardlopen, of een boodschap of zo doen.

Hij gaat ook nog een keer per week naar de puppietraining. Hij is hier altijd erg druk. Dat is ook wel moeilijk natuurlijk, hij wil het liefst naar alle honden toegaan, maar ja dan zit hij dus aan de lijn. Op zich al die dingen die hij nu moet kunnen doet hij wel: zit, lig, blijf, volg en komen op commando. We zijn inmiddels al bij de gevorderde groep, omdat er al weer een nieuwe groep puppies kwam.

De zindelijkheidstraining gaat goed. Hij doet het nooit meer binnen, tenzij je niet in de gaten hebt dat hij tegen het raam tikt met zijn poten (gebeurd bijna nooit). We gaan altijd door de keukendeur naar buiten, en daar tikt hij dan met zijn poten tegen aan.

Dit is het laatste nieuws over Sam.