Familie Feenstra in Engeland

Nee, niet vandaag hoor, maar de afgelopen week. Volgens de regenmeter was er veel regen: er zat 95 mm in! Ik weet niet of hij leeg was, maar meer dan 5 mm heeft er niet in gezeten. Het is echt ontzettend slecht geweest de afgelopen week, toch lekker dat we dat net gemist hebben.

Vanochtend lekker met Sam naar het park geweest, ook daar was het behoorlijk modderig en de rivier was over de bedding gegaan. Verder vandaag eenjarigen wezen kopen. De meeste potten zijn nu gevuld. Nu maar hopen dat ze het goed gaan doen. Heerlijk weer om lekker met die planten bezig te gaan. De zaadjes die ik een poosje terug heb gezaaid, daarvan is niet veel over. Er hebben slakken in de broeikas gezeten, en hetgeen ik al in de grond heb gezet, kan ik niet meer terug vinden. Er staat nog een bakje in de broeikas, kijken of ik die nog kan redden. Het idee was leuk, maar helaas! Die slakken zal ik zeker in de gaten moeten houden, ook met die eenjarigen. Slakkenkorrels kan ik niet strooien, die gaat Sam vast op eten. Ik heb nu een middeltje dat ik moet oplossen in water, en dan gieteren. Ik vind het erg leuk dat de tuin er nu al wat beter uitziet dan toen we kwamen. Een strook waar vijfblad staat laat ik maar zitten, dat krijg ik toch nooit weg, het is ook een strook, niet gelijk in het zicht. Dan heb ik verder nog dat rottige klim-onkruid. Ik heb dat een tijd goed uitgetrokken, en elke nieuwe valt gelijk op, en leeft niet lang. Pieter heeft het gras gemaaid. Als dat gedaan is lijkt het ook gelijk weer veel netter.

Verder heeft Pieter de auto een wasbeurt gegeven. In Nederland was deze onder het woestijnzand komen te zitten, ipv zwart was hij nu grijs. Alle auto’s hadden er last van, dus in Nederland was het bij alle wasstraten druk. Ik heb Pieter overtuigd dat hij best met een emmer en spons de auto kon wassen. Hij was er echter helemaal niet tevreden over! Volgens mij is dat het excuus om de volgende keer weer naar de wasstraat te gaan.

Eerst weer Luc (met kater) en Marieke opgehaald om vervolgens naar Veenendaal te rijden. Luc en Marieke waren zaterdagavond bij een feest van de korfbal vereniging, die 60 jaar bestond.
We gingen op bezoek bij Herman, Babette en Manon. Het was een ochtend met veel gemengde emoties. We hebben samen tranen gelaten, maar ook lekker kunnen lachen. We vonden het erg leuk om jullie weer te zien, en hopen jullie snel een keertje te ontvangen in Engeland!

Marieke moest weer terug naar Geldermalsen, en we zouden nog even op de trike van Jenny gaan rijden! Zo gezegd zo gedaan!

Daarna gingen we door naar de polder om de familie op te zoeken.

Maandag was min of meer een rustdag. We hebben wat spelletjes gedaan, Judith heeft met haar nichtje Evelien gespeeld, ze zijn samen gaan winkelen, en zo lekker bijgekomen.

Martijn, Luc zijn neef kwam natuurlijk ook na schooltijd langs.

Dinsdagochtend eerst wat “Nederlandse inkopen” gedaan: hagelslag, stroopwafels, fritessaus, kruidenmixen etc. Dinsdagmiddag bij mijn schoonzusje Annamarie op de thee. Luc en Judith bleven daar, waarna ik naar Elly in Creil ging. Elly ken ik van de verpleging. We hebben samen gewoond in de tijd dat we in de verpleging zaten. Zij heeft vier schattige kindjes en woont sinds een tijdje op een mooi boederijtje, wat ik ook nog nooit gezien had. Het was erg gezellig, maar natuurlijk ook weer veel te kort. ’s Avonds vertrokken we, na een heerlijke maaltijd bij Annamarie weer naar Geldermalsen. Luc bleef in Emmeloord bij Martijn, zijn neef.

We sliepen die nacht bij Ariadne, mijn vriendin in Geldermalsen. Judith ging woensdagochtend naar haar “oude school”, ze mocht bij haar toenmalige vriendinnen in de klas. Ze waren de entreetoets aan het doen. Judith zag het niet zitten er aan mee te doen (taal). ’s Middags ging ze spelen bij Dimke op de manege en later spelen en slapen bij Tessa. Ze heeft zich bijzonder vermaakt.

Ariadne en ik gingen ’s middags naar Utrecht. De weersvoorspellingen waren zeer slecht. Gewapend met paraplu en jas vertrokken we met de trein naar Utrecht. Na wat shoppen, koffie drinken en slenteren, belandden we op een terrasje aan de Oude Gracht. De regen en voorspelde buien zijn gelukkig niet gekomen. We zaten op een gegeven moment in hemdje op het terras, heerlijk! Ook in Utrecht liggen heel wat herinneringen voor mij. Ik heb er 8 jaar lang in de wijkverpleging gewerkt. Ik ging er altijd graag winkelen, en als we uit gingen, deden we dat ook vaak in Utrecht. Na nog een paar leuke schoenen te hebben gekocht, belandden we bij het tapas restaurant “Abrikoos”. We hebben daar heerlijk gegeten, en lekker bijgekletst. Daarna gingen we nog naar de film” Over her dead body”. Een leuke, relaxte vrouwenfilm.

De volgende ochtend, na Judith bij Tessa opgehaald te hebben vertrokken we weer naar de polder. Pieter was de vorige avond al weer terug gekomen uit Duitsland, waar hij een beurs had en vergaderingen. Rond 5 uur vertrokken we weer richting Geldermalsen. Marieke heeft een hele leuke week bij Jitske gehad. Ze is mee naar school geweest. De laatste dag zijn ze nog een dagje uit geweest naar Den Haag. De ferry vertrok om 10 uur ’s avonds. Het was weer een drukke, maar gezellgige week. We hebben gelukkig nog een paar daagjes thuis om uit te rusten. Vrijdagochtend om half 11 waren we weer thuis. Het wachten was op Sam, totdat die afgedropt werd, dan was het weer kompleet!

Om kwart voor tien zouden we samen ontbijten met pa, ma, Gerald en Gerrie. De kinderen lagen om kwart over negen echter nog in diepe slaap. Toen moesten ze even snel, snel. Na een verrukkelijk ontbijt, gingen we nog even de boulevard op. Bij menigeen zat de drank nog flink in de benen, dus veel gelopen werd er niet. Bij het eerste het beste terrasje streken we neer voor een lekkere bak koffie. Het was weer stralend weer, dus absoluut geen straf om in Scheveningen te zijn.

Er moest toch nog even wat gelopen worden. Gerald wilde nog graag even de pier op, dus daar gingen we. Het tempo lag niet zo hoog.

Rond twee uur vertrokken we richting Geldermalsen. We brachten Marieke bij haar vriendin Jitske, Luc ging naar Stefan. Wij bezochten de Hoge Weide, en legden nog wat bezoekjes af. ’s Avonds gingen we naar een voorsteling op de Manege Harten Hoeve in Deil. De manege doet veel met minder validen en mensen die buiten het arbeidsproces vallen. Het is zeer bijzonder om dit te zien. Aan de produktie “paard van Troje” werkten 200 mensen (gehandicapten en niet gehandicapten) mee.  Het zat goed in elkaar, een knap stukje werk! We sliepen die nacht bij Jenny, onze buurvrouw van de Hoge Weide. Moe maar voldaan, na al een heel aantal bezoekjes vielen we die avond snel in slaap.

We waren rond half 11 al bij het hotel. Onderweg moest natuurlijk de auto nog even door de wasstraat. De mannen moesten natuurlijk wel kunnen pronken met de nieuwe BMW. Luc haalde nog snel even de stofzuiger er doorheen. Ze hadden het er maar druk mee.

Bij het hotel wisten ze dat we vroeg kwamen, en ze hadden al een kamer klaargemaakt voor ons. Het werd inmiddels steeds mooier weer, wat een geluksvogels: een trouwdag op het strand van Scheveningen, en stralens weer! Na rond twaalf uur nog een broodje te hebben gegeten, konden we ons beginnen mooi te maken voor het feest. Niet alle kleding was kreukvrij uit de auto gekomen. In het hotel was geen strijkijzer, en pa en ma waren al vertrokken. Gerrie echter nog niet, dus die nam voor een een strijkijzer mee, zodat ook Marieke er kreukvrij bijliep.

Oma liep haar kleinzoon voorbij, herkende deze keurige jongeman niet!

Om drie uur moesten we in de Strandclub Doen zijn. http://new.zamen.nl/gallery/locatiefotos.html Een super mooie locatie. Al het interieur in het wit, vlakbij het strand, echt prachtig. Rond vier uur werd er getrouwd, ook dat gebeurde in het strandpaviljoen. Ze zagen er beiden prachtig uit. Ook Eva, hun 4 jarig dochtertje zag er schattig uit. Tot zes uur was het een receptie, en daarna (we werden even voor een wandeling het strand opgestuurd) begon het echte feest. We hebben de hele avond op jaren 80 muziek gedanst, ondertussen kwamen er allerlei lekkere hapjes langs.

Er waren ook heel veel kindjes. Marieke hield ze leuk bezig. Ook samen speelden ze erg lief, je had er absoluut geen omkijken naar, zo schattig!

Luc met zijn oma aan het dansen.

Om elf uur viel Eva bij oma op schoot in slaap. Het is ook wel vermoeidend zo’n dag!

Er werd de hele avond gedanst. Inmiddels had menigeen zijn schoenen uitgetrokken, en danste op blote voeten verder. Rond half twee liep het feest ten einde. Hendrina en Danny, jullie kunnen met recht terug kijken op een schitterende dag!

’s Ochtends ben ik nog lekker een poos met Sam gaan wandelen. Ik zou hem tenslotte een hele week moeten missen! Ik ging naar het bos bij Cubbington, vlakbij Judith haar school. Daar was ik ruim een week ook geweest, toen was het hele bos prachtig blauw van de Blue bells. Ik weet eigenlijk niet hoe deze in het Nederlands heten. Zo zag het er ruim een week geleden uit. Helaas waren ze nu allemaal uitgebloeid. Desondanks is het toch heerlijk wandelen. Al binnen zo’n 300 meter van mijn huis loop ik al in de velden. Ja, ik vind Engeland heerlijk om te lopen met Sam. Ook lekker dat je overal van die Public Foothpaths hebt. Pieter vertelde me onlangs dat deze paden, die vaak over andermans land lopen, 1 keer per jaar belopen moeten worden, anders heeft de eigenaar van de grond het recht om het pad te laten sluiten. Alle wandelvereningingen echter, zorgen ervoor dat elk pad wat er ligt, minimaal 1 keer per jaar belopen wordt. Hier enkele mooie plaatjes:

Een van de mooie paden.

Zo zag het bos er een week geleden uit….

….en nu was het uitgebloeid.

Om kwart voor elf kwam Pieter thuis uit Australië, om vervolgens om half 12 weer door te gaan naar een afspraak in Liverpool (2 uur rijden in Noordelijke richting). Luc was die ochtend om half zeven vertrokken met een aantal van zijn sportklas naar een golftoernooi ergens in de buurt van Londen. Ons streven was om om zeven uur te vertrekken naar de ferry in Harwich. Pieter was door een afsluiting vlakbij huis (5 km) vreselijk aan het dwalen gegaan, en we vertrokken dus wat later. Het was toen inmiddels ruim half acht. Sam had ik ’s middags weer naar zijn vaste logeeradresje gebracht bij Damian.

Het was inmiddels donker toen we in Harwich aankwamen. Het was toen inmiddels zo’n kwart over tien. We waren ruim op tijd. We reden de auto in het ruim en gingen naar onze cabines. Dit viel ons echt hartstikke mee. We hadden ons er niets van voorgesteld, maar het was een prima kamer met 5 bedden, een wc, wastafel en goede douche. Goed genoeg voor een nachtje. Na nog wat gegeten en gedronken te hebben, vertrokken we naar onze hut. We zouden de volgende ochtend een uur voor aankomst gewekt worden, maar zetten toch voor de zekerheid nog maar even een alarm. We hoorden nog een afkondiging, maar maakten ons daar niet druk om.

De volgende ochtend, na allemaal gedouched te hebben, liepen we de hut uit. Wat was het toch nog overal rustig!! Wat bleek nou: De boot was de avond tevoren een uur later vertrokken, dus we hadden een uur vertraging. Van dat alles hebben we niets gemerkt. We lagen allemaal al te pitten, al voordat de boot vertrok! Toen zijn we maar lekker in het restaurant gaan ontbijten. We hadden ineens een uur over.

Ik was er al tijden bang voor…mezelf buiten sluiten, sleutels binnen. En ja hoor, vanavond gebeurde het. Het was tien over acht, en ik moest Judith ophalen van Netball training. Sam even snel in de auto, riem aan, hond in de ene hand, telefoon in de andere hand (voor het geval Luc zou bellen, om opgehaald te worden van de rugby), ik gooi de deur dicht, doe Sam in de auto, ga zitten achter het stuur, en wil starten……geen sleutel. Ai, ligt nog binnen. Ach, altijd laten we de schuifdeur achter open, voor het geval de kids onder schooltijd thuis komen, kunnen ze er makkelijk in. Ik loop naar achter…op slot. Garagedeur, ook niet altijd helemaal dicht…..op slot. Zijdeur, ja je raadt het al….op slot. Wat nu? Kijkend naar de ramen boven, alles zit dicht behalve zeer kleine bovenluikjes. Met geen mogelijkheid zou ik daar doorheen komen.

Luc bellen, mijn redder in nood! Hij zou wel een lift vragen aan Phil, zijn coach, over een half uurtje, dan waren ze klaar. Ja maar ik moet Judith halen, die is om kwart over acht klaar met trainen. De poging om haar trainer te bellen mislukte, ze had haar telefoon vast uit staan. Dan maar hulp bij de buren vragen, die hadden al verschillende keren aangeboden, als er wat is…… De buurman was bereid met mij Judith op te halen bij netball. Juist toen we op het punt stonden weg te gaan, belde Luc, hij zou met zijn coach wel langs Judith haar netball rijden om haar op te pikken. Mooi, twee vliegen in een klap. Terwijl ik bij de buren wachtte, en vertelde dat ik nu toch echt een sleutel bij ze achter zou gaan laten, voor het geval dit weer eens zou gebeuren, kwamen Phil, Luc en Judith er al aangereden. Als het echt niet zou lukken, mochten we ook bij de buren slapen, ze hadden bedden genoeg. Als Pieter dan morgenochtend thuis zo komen, zouden we weer naar binnen kunnen. Nou ik hoop toch dat het ons zelf gaat lukken.

Luc probeerde net als ik ook alle deuren, zelfde conclusie natuurlijk, alles zat echt op slot. Wie heeft dan die achterdeur op slot gedaan? “Ik “, zei Judith. Luc klaagt altijd dat de deur open staat, dus ik dacht laat ik hem een keertje op slot doen! Met de lange ladder via het schuurtje klom Luc op het dak, om vervolgens via zijn dakraam naar binnen te klimmen. Wij wachtend voor de achterdeur om binnen gelaten te worden zei Luc (met de deur nog op slot) : “En wat krijg ik nou van je?” Je raadt natuurlijk al wat het antwoord was: “een dikke kus!”

Zittend in het vliegtuig van Sydney naar Bangkok denk ik zomaar dat het tijd is dat ik weer eens een stukje schrijf. Natuurlijk lees ik, net als jullie, ook alle stukjes van Henriette en zo blijf zelfs ik op de hoogte wanneer ik weer eens het land uit ben. Zo las ik ook dat het wel eens goed is dat ik weg ben, want dan “zijn ze niet zo tijdgebonden”. Maar nu is ze er toch achter gekomen dat enig ritme (bv op tijd naar bed, ik ga graag niet later dan 11 uur naar bed) ook zijn voordelen heeft.

Enfin, dan maar eens over mijn belevenissen: Zoals soms wel te lezen is, waren die belevenissen de laatste maanden voornamelijk zakelijk van aard. Het was redelijk druk zullen we maar zeggen. Voor de lezers die me minder goed kennen: Ik werk voor Swisslog, een internationale onderneming die met name automatische magazijnen en distributiecentra ontwerpt, bouwt en onderhoudt. Ik ben daar in 1987 begonnen (direct van school) en heb voor de Benelux vestiging gewerkt tot zo’n drie jaar geleden. Toen kwam de gelegenheid leiding te geven aan de vestiging in Australie, dus zijn we met zijn allen verhuisd en sinds begin dit jaar wonen we in Engeland en het leuke is dat er een nieuwe regio is gevormd bestaande uit de Benelux, Australie/Nieuw Zeeland en Groot Brittanie en daar mag ik nu baasje spelen.
Ik moet zeggen dat dat erg mooi is voor mij: Ik kan iets nieuws opbouwen in Engeland, maar tegelijkertijd betrokken blijven bij de landen waar ik daarvoor heb gewerkt. In totaal zijn we in de regio nu met ca 250 mensen.
De afgelopen maanden waren echter een beetje druk, want er was nog geen nieuwe baas voor Australie, dus moest ik eigenlijk twee banen doen. Deze week is er gelukkig een nieuwe directeur begonnen. Die heb ik de afgelopen drie dagen ingewerkt en dat zal ik begin juni nog verder doen. Dan moet dat iets meer rust gaan geven en ga ik nog maar eens in de drie maanden naar Australie.
Dat is maar goed ook, want ook Engeland heeft heel veel aandacht nodig. Laten we zeggen dat het er niet zo goed gaat en daarom was ik ook gevraagd daar te gaan werken en dat heeft de volle aandacht nodig. Ook moeten er veel beslissingen worden genomen. Een heel aantal daarvan zijn leuk, zoals het verhuizen naar een nieuw kantoor in de buurt van Birmingham en de promotie van een aantal mensen. Maar soms is het ook minder: Afgelopen week moest ik het personeel op het andere kantoor (bij Londen) informeren dat er plannen zijn om dat kantoor volgend jaar te sluiten. Graag heb ik dat de meeste mensen verhuizen naar Birmingham, maar weet ook dat dat niet altijd mogelijk is, dus zullen er een heel aantal mensen zijn die hun baan verliezen. Dat levert natuurlijk de nodige gesprekken op en die zijn niet vrij van emoties en ik ben ook niet vrij van emoties, dus dat is niet altijd gemakkelijk.
Het voornaamste deel van mijn werk is gelukkig opbouwend en investerend en dat compenseert de nodige acties die minder prettig zijn. Ik zie ook veel mensen groeien in het bedrijf en in (soms een nieuwe) een rol.

Nu weer op weg naar huis. Ik heb geluk gehad, want ik kreeg een gratis “upgrade” en zit nu in de “premium economy class” wat tussen economy en business class inzit. Dit betekent dus wat meer been ruimte en wellicht nog meer mogelijkheid wat te slapen (iets wat me normaal toch wel goed afgaat trouwens). Helaas moet ik morgen (donderdag) vanuit London via huis (even douchen) nog naar een klant in de middag, voordat we naar de ferry kunnen rijden om de overtocht naar Holland te gaan maken.

Ik ben erg blij dat de kinderen hun plek vrij snel weer hebben gevonden in Engeland en dat ook Jet haar draai goed begint te vinden: Ik heb ze tenslotte toch maar weer naar de andere kant van de wereld gesleept en ben vervolgens weer druk aan het werk. Ik moet zeggen dat ik trots op ze ben!

Nu, genoeg maar weer. Volgens mij zijn de stukjes van Jet wat relaxter om te lezen, dus de komende weken/maanden mag zij weer schrijven.

Een paar blogs geleden, noemde ik dat het soms wel lekker is dat Pieter weg is, maar het heeft ook heus nadelen. Ik lig te laat op bed! Ik weet niet wat ik allemaal ’s avonds doe, maar het is altijd zomaar 12 uur! Gisteravond was ik een ketting aan het maken voor bij mijn jurk die ik wil dragen op de bruiloft van dit weekend. Ik had niet zoveel inspiratie. Uiteindelijk is het een vrij eenvoudige ketting geworden, maar wel met exact de kleuren van mijn jurk, dus toch goed.

Vandaag had ik om elf uur een afspraak bij de kapper. Ik wilde eens wat anders, ik heb al jaren hetzelfde kapsel. Maar ja met de bruiloft op komst, is het ook niet handig om nu mijn haar te laten groeien. Je hebt dan altijd zo’n stadium waarin je haar absoluut niet zit! Ik heb er gewoon wat spannende kleuren in aan laten brengen, en een beetje model in laten knippen. Twee uur later en 50 pond lichter zag het er erg mooi uit. Ik kreeg van de kinderen heel veel komplimentjes, ze vonden het echt geweldig!

Vanmiddag ben ik maar eens mijn auto gaan poetsen. Hij zag er vreselijk uit! Na rugby wedstrijden (vreselijke baggerschoenen) en honden poten, was dat hard nodig. Ik had de binnenkant net helemaal klaar, toen Judith kwam vragen of ze kon helpen. Natuurlijk, vervolgens heeft zij de buitenkant gedaan.

Luc wil voordat zijn vader thuiskomt de vijver af hebben. Hij zou eigenlijk ook nog het gras hebben gemaaid, maar dat moet dan morgen maar. De vijver is goed helder, je kan de 20 vissen goed tellen. De vijver is nu nog erg kaal, maar de planten moeten nog groeien, en er moeten nog een aantal planten bij.

Zoals beloofd  aan Luc vandaag de spare ribs. Oh wat een genot weer: een goede bbq. Waar ik wel achter kwam is dat behalve het gewone rooster de grillplaat geribbeld is. In Australië had ik een vlakke plaat, makkelijk met vis bakken, of pannenkoeken of gebakken eieren. Ik denk op zich dat dit misschien ook wel met een vlakke bakplaat op het rooster moet gaan lukken, dat moeten we gewoon een keertje uit proberen. Tja Pieter die eerste spareribs ben je dus al mis gelopen!

Zo grappig, ik hoef Pieter haast niets meer te vertellen, hij leest alles op de site, of hij krijgt het van zijn Nederlandse collega in Australië te horen (he Bas!). Nou ben ik niet altijd zo dat ik alles op de site zet hoor, de ene of andere dag gebeurt er nou eenmaal meer. Pieter is deze keer zeer kort in Oz. Hij is maandagmorgen aangekomen en hij komt donderochtend al weer thuis. De nieuwe direkteur van Australië is afgelopen maandag begonnen, en Pieter is er voor de overdracht van klanten, en het inwerken. Dat hij deze keer maar zo kort ging heeft weer te maken met de bruiloft die we vrijdag hebben in Nederland. Wat wel van den zotte is dat hij donderdagochtend terugkomt (na 24 uur vliegen) en dan ’s middags ook nog eens weer naar een klant gaat, ergens ver weg in Engeland. Volgens mij is hij niet helemaal wijs, maar ja, hierop heb ik even geen invloed.

De kinderen hebben allemaal erg veel zin om weer naar Nederland te gaan. Het is ook hun eerste keer dat ze echt bewust een bruiloft meemaken. De laatste keer was de bruiloft van Jacoba. Toen waren de kinderen nog vrij klein. Spannend dus!

19 mei 1989 gaven we elkaar het ja-woord.

Pieter zit op dit moment in Australië. Ik zond hem een e-card, om hem te feliciteren (en om hem er aan te herinneren?). Aan het eind van de dag werd er een mooi boeket rozen bezorgd. Had hij dit al geregeld, of alsnog snel geregeld. Het doet er ook eigenlijk niet toe, toch heel lief natuurlijk!

Vandaag heb ik de bbq opgehaald bij de DHL, die het afgelopen vrijdag bij ons zou bezorgen, maar toen was ik net even Judith van school aan het halen. Het waren drie grote, zware dozen. Ik heb ze open gemaakt, en vervolgens laten staan: leuk klusje voor Luc. Nou dat heeft hij geweten! Hij is er drie uur zoet mee geweest: boorgaatjes zaten niet echt lekker, plaatwerk hier en daar krom, maar affijn, het is hem gelukt. Handige jongen die Luc! Ik vraag me dan wel af, hoe doen mensen dat, die twee linker handen hebben? Wat dat betreft heb ik het echt getroffen, zowel Pieter als Luc zijn reuze handig! Na drie uur ploeteren, was hij af. “En wat krijg ik ervoor? “, was zijn vraag. Nou wat dacht je van lekkere spareribs morgen, en een dikke kus. Ik geloof dat hij op dat laatste niet echt zat te wachten.

Ik denk dat het komt omdat ik nu met de tiener cursus bezig ben, maar ik ben me er in ieder geval sterk van bewust dat ik ze in huis heb: teenagers!
Het begon vanochtend vroeg al: Marieke wilde in ieder geval naar de kerk, en natuurlijk gaan we mee. Toen ik dan Luc om 9 uur uit zijn bed trommelde was het een zwaar gemopper. Ook Judith die in haar pyama voor de tv zat, had absoluut geen zin om naar de kerk te gaan. Ik hield natuurlijk voet bij stuk, iedereen moest mee. Luc nog zwaar mopperend, omdat het te vroeg was (ja, als je pas om 1.30 uur gaat slapen!), en hij nog lang niet uitgeslapen was. Echter in de kerk, vond ik het weer fijn dat ze toch allemaal weer mee waren. Heerlijke liedjes om mee te zingen. Een leuke afwisselende dienst, dus daar hoor ik van de kids ook helemaal geen klachten over. Zelfs niet als het bijna tot 12 uur duurt (vanaf 10.30 uur).

Na wat lekkers voor bij de koffie/thee te hebben gehaald, gingen we thuis klaverjassen. Nou dat heb ik geweten. Mensenlief! Het was toch een gezanik, en getreiter, en ja ik weet eigenlijk niet eens wat het precies allemaal was. Konstant kommentaar op elkaar, erg op elkaar letten, maar de roem vergeten etc. etc. Ik heb een paar keer op het punt gestaan om te stoppen, maar ja, we waren aan de winnende hand, dus toch maar niet. Ik was wel blij dat het afgelopen was, en dat ik het overleefd had.

Ook tijdens de lunch ging het door. Luc heb ik toen naar buiten gestuurd: maak de vijver af! Marieke ging paardrijden en Judith kon zich zelf bezighouden. Even rust!

Ik ben toen heerlijk in de tuin aan het rommelen gegaan. Ik heb wat zaailingen in de grond gezet. Ze zijn eigenlijk nog te klein, maar ja, we gaan aan het eind van de week een week weg, en anders gaan ze ook dood. Dat is ook de reden dat ik nog geen eenjarigen heb gekocht, dat doe ik wel weer als ik thuis ben. Verder oude potten leeggehaald, alvast gevuld met aarde. Onkruid tussen de tegels gehaald en zo nog een heel aantal klusjes. Echt lekker, het was inmiddels zes uur, en Marieke bood aan eten te koken! Helemaal ideaal, kon ik nog even doorgaan. Pieter is gisteren weer naar Australie vertrokken. Dat is het lekkere als Pieter weg is (klinkt niet echt aardig, maar toch), als hij er niet is hoef je niet zo op tijden te letten: hij wil om half 4 thee, omstreeks zes uur toch wel eten etc etc. Nu was het gewoon lekker aanrommelen. Gevolg was dat we pas om kwart voor acht het eten op hadden, maar niemand had er last van! Mijn handen zien er prachtig uit. Ik begin altijd netjes met handschoenen aan, maar om de een of andere reden, heb ik ze als het werk vies wordt, nooit meer aan.

Tja, en van die lastige tieners was niks meer te merken. Marieke die uit zich zelf eten ging koken en haar kamer had opgeruimd. Luc die me nog bij wat klusjes hielp: de deur van het hok waar de wasdroger in staat kon niet dicht, mits je de hele deur, incl kozijn optilde. Het hokje is wat aan het rotten, en daardoor verzakt het geheel wat. Toch irriteert dit mij mateloos. Luc heeft dit netjes opgelost, door hier en daar een balkje ertegen aan te timmeren, en het werkt weer perfekt. Ook ging de schuurdeur steeds open, en ook daar heeft hij wat aangedaan. Handige jongen! Zo zie je maar weer, met tieners weet je dat het leven in de brouwerij is, maar ze zijn bij tijd en wijle ook reuze lief!