Familie Feenstra in Engeland

Om deze tijd hadden we ongeveer op Rhodos moeten zijn, maar helaas is dat niet gelukt. We hebben al heel wat vluchten gemaakt en ik zelf heel veel. Ik ben wel eens vaker heel erg laat (afgelopen vrijdag nog vanuit Zwitserland), maar altijd ging het net nog goed. Dit keer helaas niet.

Om half negen vanmorgen werd de hond opgehaald door de oppas en later in de morgen hebben we de Franse meisjes (Lea en Isabelle) naar Emma (vriendin van Marieke) gebracht. Om een uur of 12 zijn we dan vertrokken naar het vliegveld (voor de vlucht van 10 voor 4). Het was nog wit van de sneeuw, maar de wegen waren keurig schoon. We hoorden al van files op de M40 (belangrijkste weg naar London) en de intelligente routeplanner stuurde ons dan ook via de M1. Dichtbij London stonden ook daar files en daar verloren we waarschijnlijk zo’n half uur. Enfin: Nadat de file was opgelost leek het nog te gaan lukken. Rond London moet je over de M25 en dat ging vrij aardig. We waren op een gegeven moment nog slechts 18 miles van London Gatwick (vliegveld) vandaan en toen kwamen er borden met “accident” en toen stonden we stil. Een half uur later stonden we nog stil. Het werd wat stiller in de auto “We zullen de vlucht toch niet missen?”.

Uiteindelijk hebben we een binnendoor route kunnen nemen en kwamen we ca 5 over 3 bij de Zuid Terminal aan. We hadden al afgesproken dat Jet en kids uit de auto zouden springen om wellicht de vlucht dan nog te halen. Ik zou dan de auto parkeren en maar zien (wellicht een dag later?). 3 minuten later telefoon: Verkeerde terminal. Iedereen weer in de auto en in noodvaart naar de andere terminal. Jet en kids waren ca kwart of twintig over drie bij de check-in en helaas: De vlucht was gesloten!!

Even later heb ik me aangesloten en gingen we naar de balie voor de volgende vlucht (ca 24 uur later). Er waren nog 9 zitplaatsen, maar we moesten nog 20 minuten wachten. Om de beurt gingen we in de rij staan om zeker te zijn dat er iemand precies op tijd bij de balie zou zijn om meer dan de helft van die 9 plaatsen te verzekeren. Dat is gelukt en nu gaan we morgen om 5 uur naar Rhodos. De vakantie was al wat kort, maar nu is het beperkt tot 3 dagen!

Inmiddels hebben we een hotel geboekt in London en zitten wat te buizen, drinken en vooral veel chocolade eten. We zijn ook niet voorbereid voor het koude London: Geen dikke truien en/of winterjassen bij ons, want die hadden we toch op Rhodos niet nodig!!!

Hopelijk wat warmere berichten in de volgende blog.

28 oktober, en dan al dikke vlokken sneeuw! Dat is wel heel erg vroeg! Vandaar dat we voordat het echt winter wordt toch nog maar even snel de zon gaan opzoeken: op naar Rhodos!

Lea en Isabella

Om geen klachten te krijgen, even een snelle update (niet dat ik me daar iets van aantrek hoor!)

De Franse meisjes zijn nog steeds bij ons, die blijven tot woensdagochtend, waarna ze vervolgens nog tot zondag bij Emma blijven. Aangezien ze nog niet eerder in Engeland zijn geweest, stel ik steeds voor iets “toeristisch” te gaan doen, maar ze nemen genoegen met winkelen, bioscoop etc.

Marieke is vanochtend gewoon gaan paardrijden, ze had dit met haar paarden-vriendinnen afgesproken, omdat dit de laatste keer was. Ze stopt per 1 november, omdat het paardrijden te veel tijd in beslag neemt, en ze haar studie nogal serieus neemt. Ze moet dit jaar haar examens (GCSE) doen.

Vanochtend ben ik met Sam even naar zijn oppas adres geweest, om hem even met dit adres kennis te laten maken. Hij gaat nu naar iemand anders, ook gewoon in een huishouden (dus geen kennel), omdat Damian altijd vol zit. Hij vindt gelukkig alles prima!

Net nog snel even met Judith een kadootje wezen kopen, omdat ze nog een party had van een vriendinnetje van haar school. De party duurt van 12 tot 2 uur.

O ja, ons huis in Geldermalsen komt per 1 december weer te huur te staan. De mensen die er nu in zitten gaan weer terug naar Texas. Iemand behoefte aan een prachtig vrijstaand huis, grote tuin, zeer rustig gelegen?

Straks zal ik maar eens beginnen wat koffers in te gaan pakken (we hoeven natuurlijk niet echt veel mee) voor de paar daagjes Rhodos. We vertrekken morgenmiddag rond 1 uur naar het vliegveld (aan de andere kant van Londen, goedkope vlucht, maar wel ver weg), de vlucht is omstreeks 4 uur, we landen dan om 22 uur, erg laat dus. We blijven tot en met zondag, en komen dan weer midden in de nacht thuis. (ook oorzaak omdat het een koopje is, beroerde tijden, maar allah). Volgens de weersvoorspellingen is het daar nu 22 tot 25 graden, lekker warm dus. De meiden willen geloof ik alleen maar zonnebaden, boeken lezen etc. Het zal wel een relaxte vakantie worden. Vinden wij ook niet erg.Goed ik ga beginnen met tassen klaar zetten (niet vergeten boeken mee te nemen). Tot snel!

Vanochtend toen we wakker werden regende het. He, dat hadden we nog niet gehad, dit weekend. Ariadne en ik gingen Sam weer na het ontbijt uitlaten. Inmiddels was het al weer droog. We dachten dat we vanwege de regen een goede smoes hadden om niet bij Luc bij de rugby te gaan kijken, maar nu moesten we toch! Hij speelde om 12 uur in Stratford. Marieke ging met haar vriendinnen naar de kerk, kreeg een lift van een vriend terug.

Wij zijn met z’n allen naar Luc zijn wedstrijd gaan kijken. Stratford staat behoorlijk hoog in de league, het lukte hen dan ook met geen mogelijkheid een punt te scoren. Uiteindelijk hebben ze de wedstrijd maar opgegeven. Het is toch altijd weer leuk om naar rugby te gaan kijken. Het is een erg lijfelijke sport, er gebeurt veel. Het team van Luc heeft 24 spelers, 3 waren geblesseerd (gebroken pols, sleutelbeen en nog iets), en vijf waren niet aanwezig. Weinig wissels mogelijk, ze kwamen dan ook wat teleurgesteld van het veld afdruipen.

We hadden de koffers gelijk meegenomen. We zijn in Stratford wat gaan lunchen, om vervolgens hen op de terugweg af te droppen bij Birmingham airport.

Het was een beregezellig weekend. Judith en Lourisa hebben zich ook erg samen vermaakt. Ariadne en ik ook, maar dat is vanzelfsprekend. We doen het snel nog eens over!

We hadden allemaal heerlijk geslapen. Lourisa sliep bij Judith op de kamer, en de andere meisjes sliepen allemaal bij Marieke boven. Heerlijk als je zo’n groot huis hebt, je merkt eigenlijk niet eens dat er zoveel mensen in huis zijn.

Ariadne en ik gingen na het ontbijt Sam in het park uit laten. Inmiddels kwam er ook bij Marieke boven wat beweging. Zij gingen toen aan tafel voor ontbijt. Eigenlijk wel makkelijk dat zij een wat later ritme hebben. Met 11 man/vrouw aan tafel wordt toch wat vol.

Pieter en Luc gingen om half 12 weg naar een rugby wedstrijd bij Londen: Harlequins- London Irish. Volgens hen een mooie wedstrijd.

Wij, Ariadne, Lourisa, Judith en ik vertrokken rond een uur naar Birmingham om eerst te shoppen, en vervolgens een hapje te gaan eten, en dan naar de musical Blood Brothers.

Marieke en haar vriendinnen moesten ook nog gaan winkelen, want zij hadden ’s avonds een feest waarbij ze witte kleding moesten dragen, omdat er UV-lampen waren. (UV-party)

Wij hebben gezellig gewinkeld, niet eens zo veel gekocht. We wilden gaan eten bij een Italiaan, maar die serveerde op zaterdag en zondag geen pizza’s, en dat vonden de meisjes maar niets. Vervolgens zijn we gaan eten bij een Sushi-train, ofwel Sushi-go-round. Je zit met z’n allen rond een soort lopende band, en er komen allerlei hapjes langs. Elk hapje ligt op een bepaalde kleur schaaltje, met een bepaalde prijs en aan het eind reken je de schaaltjes af. Judith wilde dit al een lange tijd een keertje doen, dus die vond dit helemaal geweldig!

Om half acht begon de voorstelling Blood Brother in het Hippodrome theater. Een prachtige voorstelling, die heel triest eindigt. Velen hielden het dan ook niet droog. We waren om half 12 weer thuis. Pieter was toen net onderweg om de partygangers weer op te halen. Ze hadden een erg leuk feest gehad. Ik denk wel dat ze moe waren, want het was snel stil aan die kant van het huis.

Vrijdagochtend ging ik samen met Emma, Marieke haar vriendin, op pad om en in Birmingham mijn vriendin Ariadne en haar dochter Lourisa op te halen, en om vervolgens twee Franse vriendinnen van Marieke en Emma (ontmoet op hun vakantie in Frankrijk) op te halen. Marieke moest deze dag nog stage lopen, Emma was al vrij. Donderdagavond had ik nog telefonisch kontakt gehad met een van de moeders van de Franse meisjes. Dat was maar goed ook. Het bleek namelijk dat ze niet op Birmingham airport zouden landen, maar op East Midlands! Zij dachten dat dit hetzelfde vliegveld was, niet dus! Een half uurtje verder rijden voor ons.

Ariadne en Lourisa landden om half 10, en de Franse meisjes Lea, en Isabella, landden om ruim 10 uur. Toen wij om half 11 de aankomsthal in kwamen lopen, kwamen zij er net uit lopen, goed getimed dus!

Om twaalf uur waren we thuis, waar Judith al met smart op ons zat te wachten. Zij had al herfstvakantie, maar kon niet mee, anders was het te krap in de auto. Na een uitgebreide rondleiding en een lunch, gingen de meisjes hun bedden opmaken, en wij gingen even de stad in. We zouden maar een half uurtje gaan, omdat we om drie uur Marieke bij de praktijk van de huisarts op moesten gaan halen. Onder het winkelen, belde Marieke echter dat ze al thuis was. Dat scheelde ons weer een ritje, we konden dus wat langer blijven rond lopen in de stad. Opeens herinnerde ik me echter dat ik het parkeerticket was verlopen. Ik rende naar de auto, maar helaas, het kwaad was al geschied. Een bon onder de ruit! Oeps dat was een duur winkelmiddagje. Eigenlijk allemaal Marieke haar schuld, als zij niet thuis gebracht was, hadden wij op tijd bij de auto terug geweest. Affijn, maar snel betaald thuis: 25 GBP, als ik langer zou wachten met betalen, zou het 50 zijn. Snel vergeten maar weer!

’s Avonds was het weer een drukte van belang. Ik had twee lasagna- schotels gemaakt. We aten in twee shifts, de meisjes moesten namelijk om 7 uur naar een modeshow, en Judith had van school een Halloweenparty. Pieter kwam om 7 uur ook thuis uit Zwitserland. Wij hadden dus met eten op hem gewacht. ’s Avonds wat tv gekeken, en niet al te laat op bed. Ariadne en Lourisa waren tenslotte al vanaf half zes die ochtend wakker.

Deze week ben ik aardig wat heen en weer aan het rijden. De kinderen zijn namelijk allebei op stage. Nu kunnen ze natuurlijk op de fiets erheen, maar dat betekent dat Marieke al om 7.40 uur op de fiets moet zitten, en Luc om 9.19 uur. Dat is zo erg nog niet, maar voor Marieke is het dan nog min of meer donker, en Luc zijn smoes is dat hij met die nette kleren (pakkenbroek en overhemd van zijn vader) niet kan fietsen. Nu ben ik weer niet de beroerdste dus ik rijd wat heen en weer, om vervolgens als ik Luc heb weggebracht gelijk de hond uit te laten, dat is dezelfde kant op. En dan ’s middags weer ophalen, natuurlijk, Marieke om 3 uur en Luc om kwart over 5. Gelukkig heb ik deze week de auto van Pieter(die is in Zwitserland), dat rijdt ook nog comfortabel. Ik moet namelijk vrijdag nogal wat mensen van het vliegveld halen: 2 Franse meisjes, vriendinnen van Marieke die een aantal dagen komen logeren en mijn vriendin Ariadne met haar dochtertje. Het zit dan wat ruimer, want ook Emma, Marieke haar vriendin komt mee (Marieke heeft nog die dag stage), dan in de Getz.

Nou wil het geval dat we vanmorgen in de auto stapten, Marieke deed de auto al open voordat ik de sleutel had gebruikt… zat hij niet op slot? Nou, ik denk het niet dus…gelukkig staat hij er nog. Verder niet meer over nagedacht.

Totdat ik vanavond Sam uit ging laten, en op het muurtje bij de buren een zeer bekende plastic zak zag liggen, met een steen er boven op. Die zak was van mij, daar zat een jas in, die zak had ik dus in de auto liggen om naar het postkantoor te brengen, om terug te sturen. De jas hebben ze dus meegenomen, de zak vervolgens bij de buren in de tuin gegooid. Ik ben natuurlijk nog steeds erg blij dat de auto is blijven staan, maar aan de andere kant toch ook wel weer een rotgevoel dat er om ons huis heen gesnuffeld wordt! Toch weer een reden dus om zeer allert te zijn!

(marieke)

Nederland
Ik wilde nog even wat over het weekend in nederland op de website zetten. Ik was in nederland van 3 tot 5 oktober en bleef het weekend bij jitske van os, mijn beste vriendin in nederland. Toen ik op schiphol aankwam stonden jitske’s moeder, haar zus en een vriendin van haar zus al op me te wachten. Ik had alleen gevlogen maar het is gelukkig best makkelijk.

Ik kreeg gelijk een lift vanaf schiphol naar een feest op jitske’s school van jitske’s moeder. Het was een feest waar 4 scholen samen waren gebracht. Het was hartstikke gezellig en ik stond ook munten te verkopen voor drankjes omdat jitske in de organisatie zat. Ik had toen kennis gemaakt met een paar van haar vriendinnen en we hebben ook nog met z’n allen leuk gedanst. Toen we bij haar thuis waren, zijn we niet lang opgebleven want het was al half 12 en toen we in bed lagen hadden we nog een paar cadeautjes uitgewisseld alvast voor haar verjaardag en nog van mijne. Ze waren allemaal heel leuk!

De volgende ochtend al vroeg op om de dag in Utrecht door te brengen met jitske. We waren met de trein en kwamen aan in utrecht rond 11 uur. We hadden eerst een paar uur een beetje rond gelopen en geshopt. Toen was er de keuze, of naar de film of gaan waterfietsen in zo’n bootje. We hadden uiteindelijk voor het waterfietsen gekozen want films zien kunnen we altijd! Het was echt heel speciaal en hartstikke leuk. Hier een paar fotos van het weekendje:

Toen we weer met de trein thuis waren gekomen hadden we een uur voordat we gingen bowlen met 4 van haar vriendinnen. Ook heel leuk! we konden het allemaal heel goed *coughcough* haha. Twee van die vriendinnen bleven ook slapen was echt heel gezellig.

Op zondag, de laatste dag bleven we gewoon thuis en deden gewoon meiden dingen; nagels, maskertjes, praten etc. Ook kwamen twee jongens die ik nog kende langs om poker te spelen. De tijd ging zo snel om!

Vond het echt hartstikke leuk Jitske!! BEDANKT!

Slum Survivor

Op vrijdag bleef ik eerst bij een vriendin slapen, Georgia, en op zondag ochtend vroeg thuis gebracht om dan snel weer verder te gaan om dus naar slum survivor te gaan. Eerst werd ik afgedropt bij starbucks in leamington spa om even mijzelf voor te bereiden met 1 van mijn vriendinnen die ook ging. Toen we er aan kwamen lag er allemaal hout en plastic voor ons klaar om voor ons een ’slum’ te bouwen. We hadden uiteindelijk een hele grote gemaakt zoals je een beetje kan zien:

We hadden allemaal ons eigen gedeelte gemaakt in je ‘families’. Toen we daar mee klaar waren (nam ons anderhalf uur) werden we verrast. 1 van de families’ slum moest afgebroken worden!! er werd toen een nummertje getrokken, ik was in familie 7 en familie 5’s slum’s stuk moest. Was best grappig, maar zou natuurlijk niet grappig zijn geweest als het mijne was. Toen hadden we de keuze of we vonden dat die familie buiten moest slapen, of ze hem zelf weer moesten maken of dat we allemaal (29 mensen) het weer zouden opbouwen, dus we waren aardig en maakten de slum weer met z’n allen.

Daarna gingen we een videootje kijken (ja we weten dat arme mensen in Afria geen video systeem), maar het was voor mensen die slum survivor deden en het waren videos van best bekende christelijke mensen die een soort kleine preek gaven en daarna stonden er vragen op het scherm die je dan met z’n allen ging beantwoorden, behalve voor die mensen die niet christelijk waren. De preek was kort en krachtig! Toen dat klaar was hadden we vrije tijd en gingen we voetbal en rugby spelen, was leuk, want we moesten de bal zelf maken, best grappig.

We moesten uiteindelijk toen ons eten koken, we hadden dus rijst met dahl. Ik at alleen de rijst en we kregen ook maar kleine porties. Weer gingen we sport spelen en toen gingen we allemaal spelletjes spelen, verstoppertje (haha was opzich best leuk in het donker, ben je nooit te oud voor), dingen met de bal en limbo. Ik was tweede geworden van de 29 Yayyy! haha. Toen werd het een beetje tijd om onze slaapplaats in te gaan. Ik maakte eerst nog even het keukentje schoon, want we moesten er de volgende dag weer koken en het zag er een beetje goor uit, en toen kroop ik uiteindelijk als laatste m’n slaapzak in. Ik sliep op de grond, op plastic en we bleven allemaal tot rond half twee op kletsend. We sliepen tot 5 uur toen iedereen een beetje wakker begon te worden en het echt koud was!

De ochtend langzaam begonnen, weer rijst gemaakt, en het gebouwtje schoon gemaakt dat we hadden gebruikt om te koken, de video te kijken en waar we het toilet gebruikten. Die ochtend na de kerk zou het worden gebruikt voor een lunch voor studenten. We gingen toen naar de kerk (heel schoon en fris hmhm. in de zelfde kleren als de avond ervoor en waar we in hadden geslapen) en ik werd toen gevraagd om ook nog een stuk van de bijbel waar de preek over ging voor te lezen (Hagai 1:1-15). Ik vond het goed maar had wel even van te voren gezegd dat ik misschien een paar namen fout kon zeggen want het waren hele moeilijke namen in dat stuk haha.

Toen de kerk klaar was, gingen we met ze allen de slum afbreken en het allemaal in 3 autos heen en weer naar de dump brengen. (ikzelf ben 5 keer met een van de autos meegereden) Uiteindelijk was het weer om. We mochten weer eten!!!!! Een van de moeders kwam langs met de biscuitjes en ahhhhh die waren zoo lekker, na twee dagen alleen twee kleine porties met rijst gegeten te hebben.

Ik kreeg een lift naar huis en nam gelijk een bad. Zo lekker luxe en relaxend!

Toen die avond ging ik nog even met emma uit eten omdat ik haar dat hele weekend niet had gezien en het was erg gezellig. Dit weekend was echt heel interessant en het deed je realiseren dat zo veel mensen het zo hebben, en die hadden het nog 100 keer slechter dan ik het het afgelopen weekend heb gehad.

een interesante citaat:

We should be clothing the poor people, but instead they are clothing us!

Wij zouden de arme mensen aan moeten kleden, maar in plaats daarvan kleden ze ons aan!

Want als je er over na denkt, word ongeveer alles gemaakt in azie en die maken ook bijvoorbeeld onze kleren! Als zij dat niet deden, hadden we meer dan de helft niet!

Denk daar maar is over na xxx

De rust is weer gekeerd. Niet dat Gerald nou zo veel lawaai maakt, maar ik kan weer mijn eigen ritme aanhouden. Ik vond het in ieder geval erg gezellig dat hij er was, en volgens mij heeft hij zich ook prima vermaakt.

Twee weken geleden kreeg ik een brief van het bureau in Engeland, waar je je moet registreren als verpleegkundige, waarin stond dat ik aan het werk kon als verpleegkundige. Ik was echter wel verbaasd. Ik, die ruim 8 jaar niet echt als verpleegkundige gewerkt heb…., ik neem aan dat er in die tijd toch wel dingen veranderd zijn. Ik denk ook dat er veel dingen anders gaan dan bv in Nederland. Misschien las ik de brief niet goed of zo? Ik wil eigenlijk helemaal niet zonder bijscholing aan het werk, lijkt me doodeng. Je bent zelf toch verantwoordelijk voor je handelen. Vorige week door het bezoek van Gerald er verder niet mee bezig geweest. Vandaag toch maar eens even een telefoontje gepleegd. Wat bleek nou, ze hadden mijn werk als ziekenverzorgster in Australië, ook aangezien als werk als verpleegkundige, dat was dus niet het geval. Ik word dus nu weer uit het register verwijderd, en krijg een brief thuisgestuurd dat ik een Return to Practice course moet gaan doen. Daar was het me dus allemaal om te doen. Je moet dus eerst die brief hebben, anders word je niet toegelaten op de universiteit.

Gisterochtend vroeg stond Gerald zijn tas al in te pakken. Hij had ook wel weer zin om weer naar huis te gaan. (waren we dan zo saai?) Dit is een heel goed teken, een teken dat hij het in de woonvorm waar hij woont goed naar zijn zin heeft. We gingen ruim op tijd naar het vliegveld, want niet alleen Gerald was soort zenuwachtig, ook Ma was bang dat het allemaal nogal moeilijk zou zijn.

Op het vliegveld eerst ingecheckt, en toen moesten we naar een speciale balie waar je mensen in een rolstoel moet aanmelden. Aangezien Gerald Pa en Ma had om de rolstoel te duwen, hoefden ze daar niet anderhalf uur te wachten totdat ze naar het vliegtuig gingen, maar konden ze nog wat winkelen. Ze moesten echter op een bepaald punt om 4.15 uur gaan zitten, en daar zouden ze opgepikt worden. Alles verliep dus soepeltjes. Dit keer hoefde hij zelfs de vliegtuigtrap niet op te lopen! De heenweg was hij heel snel boven, dus moeilijk was het niet voor hem, maar er was nog een andere passagier, die niet trap kon lopen, en daar gebruikten ze een lift voor, dus heel erg handig!

Aangekomen op Schiphol (en dat is altijd de verste gate die je maar kunt bedenken), stond er een caddy klaar, waar ze allemaal op konden gaan zitten. Dat vond Ma, die momenteel ook niet echt makkelijk loopt met haar verstopte aderen in de benen, ook wel erg gemakkelijk! Ik denk dat ze voortaan elke keer Gerald meenemen als ze naar hier komen!

Nu denkt iedereen dat ze even van het gezeur af zijn van Gerald, omdat hij nu bij ons in Engeland is geweest, maar hij heeft al weer een nieuw verzoeknummer: Canada!