Familie Feenstra in Engeland

Zaterdag is voor mij een dag van relaxed, op je gemakkie je bed uit komen, hond uitlaten, en lekker aanrommelen. Ik was vandaag in een opruimwoede (gisteren ook al, hormonen….) Vandaag waren de beide auto’s aan de beurt. Ik begon met mijn eigen auto. Normaal gesproken deze tijd van het jaar wil de modder nog al eens hoog opspatten. Dit was echter bij mij het geval aan de binnenkant van mijn auto. Al de parken waar ik momenteel met Sam ga wandelen zijn nogal modderig. Ook schrikt Sam niet terug van water, waar hij dan uitgebreid in gaat badderen. Nu heb ik een speciaal hondenkleed op mijn achterbank van de auto, maar ja, tegen even flink uitschudden kan geen kleed op. Het gevolg was dan ook dat de modder overal zat, op het voorraam, op de stoelen voor, op het dashbord, ja zelf op de bekleding van het dak. Heel fijn dus. Affijn je hebt dan in ieder geval wel eer van je werk. En als je dan toch de binnekant goed schoon hebt, dan gelijk de buitenkant toch ook nog maar even.De binnenkant van Pieter zijn auto is bekleed met mooi lichtbeige leer, lichtbeige matten, heel ideaal…..niet dus, maar ja het staat zo chic. Alleen niet als er overal zwarte vegen zitten, dan wordt het een beetje een armoedig geheel. Vooruit dan maar, ik was van plan om alleen zijn binnenkant te gaan wassen. Ook hier had ik weer erg veel eer van mijn werk. Hij ziet er weer als nieuw uit. Dan toch ook nog maar even de buitenkant gedaan. Staat het wagenpark er weer netjes bij.

Verder heb ik gisteren de bloempotten leeggemaakt, misschien dat ik van de week wat voorjaarsbloeiers ga kopen. Ik krijg zin in het voorjaar. Hoewel, morgen wordt er hier weer sneeuw voorspeld. Moet het eerst nog zien.

Pieter is de laatste weken heel erg druk. Veel weg, veel aan zijn kop. Ook vandaag heeft hij de hele dag zitten werken, wel thuis dan, maar toch. Dinsdag komt zijn baas en de grote baas over, en de rest van de week zit hij weer in Finland. Verder staan er nog een aantal projekten op stapel, dus er moet flink aan getrokken worden.

Kids zijn aan het aftellen. Nog twee weken dan gaan Luc en Marieke met school op ski vakantie naar Italië. Judith heeft die week ook vakantie, zij gaat een week naar haar opa’s en oma’s en andere familie in Nederland. Wij gaan samen ook een paar dagen skieën in Zwitserland. Ik reis dan alleen terug, Pieter blijft achter heeft dan vergaderingen in Zwitserland.

Verder niet veel spannende dingen meegemaakt, maar zijn jullie toch weer op de hoogte.

Gistermiddag om kwart over drie ging de telefoon. De school: Luc zat bij hen met een verwonding. Hij was aan het stoeien, en sloeg met zijn hand tegen een mededelingen bord. Hij had eerst zelf niets in de gaten, maar al snel liep het bloed in straaltjes naar beneden. Hij had zich gesneden aan de bovenkant van zijn hand. Ik moest aan de ene kant ook wel lachen, dit is weer typisch iets voor Luc. Hoe vaak hebben we in Australië niet bij de huisarts gezeten, om vervolgens weer naar het ziekenhuis te vertrekken voor foto’s. Het was dan ook al meer dan een jaar geleden, dat hij iets had gehad.

Hij kwam thuis met een bandage, en ik heb eerst maar eens gekeken hoe ernstig het was. Ik loop normaal gesproken niet zo hard naar een dokter (soms wel eens een beetje te laks), maar het was een aardig diep sneetje. Ik belde de huisarts en meldde dat er ws toch wel gehecht moest worden. Ik hoefde niet eens langs te komen, maar kon gelijk door naar de A&E, ofwel de Accident en Emergency (EHBO van het ziekenhuis). Daar aangekomen heb ik eerst, na Luc uiteindelijk er toch maar afgezet, vele rondjes gereden om een parkeerplek te zoeken. Dit lukte niet, uiteindelijk maar in de dichtbijzijde woonwijk geparkeerd. Bordjes met “Niet voor ziekenhuis bezoekers” negerend.

We hebben een uur moeten wachten. Hij werd door een leuk jong doktertje (v) gehecht. Ze had er nogal aardigheid in. Vier hechtingen verder, en we konden weer naar huis. Ik mocht zelf de hechtingen er wel uit halen na 7 dagen, of ik kon ook naar de huisarts gaan.

Thuisgekomen, hoefde ik niet meer eten te koken. Marieke en Judith hebben beide food technology op school (kookles). Marieke meldde die ochtend (lekker op tijd) dat ze een vegetarische maaltijd moest koken die dag. Ik heb gelukkig altijd behoorlijk wat voorraad in huis, dus geen nee te koop. Ik had pasta, quorn gehakt, gepelde tomaten, diepvries roerbak groenten, een ui, knoflook en geraspte kaas. We hadden die avond dus een heerlijke pasta schotel. Vandaag had Judith kookles. Ze heeft Chili con Carne gemaakt. Wat een makkie heb ik toch!

Vanmiddag ben ik weer naar de fotocursus geweest. Zo gek eigenlijk dat die cursus helemaal gratis is. Luc had van de week photoshop op mijn computer gezet. Ik heb nu een uitleg daarover gekregen. Nu maar eens wat dingen uitproberen.

Ik kende het woord eerst ook niet, maar het is een ander woord voor wandelsport. Vandaag ben ik met mijn twee vriendinnen die ik ken van het koor, mee geweest met een georganiseerde wandeling. Het was prachtig weer, de zon scheen, en mooie blauwe luchten. Volgens Caroline kon ik Sam gewoon meenemen, dus die ging ook mee. We verzamelden om half 11 (kon ik eerst nog even snel wat huishoudelijk werk doen zo na het weekend). Omdat het de laatste tijd behoorlijk geregend had, was de wandeling over een private road. We hebben zo’n 1 3/4 uur gelopen. Sam liep samen met de twee honden van Caroline. Deze zijn echter wat ouder, en luisteren zeer goed. Sam echter gaat nogal eens zijn eigen gangetje. Hoewel, vandaag was niet al te slecht. Ik had zijn favoriete leverkoek mee, en hij kwam redelijk goed wanneer ik hem riep. Toen we echter langs een boerderij kwamen besloot hij toch maar even een kijkje in de schuur te nemen, gelukkig kwam hij vrij snel weer naar me toe.

Na de wandeling gingen we naar een pub voor een lunch. Het is een gezellig clubje mensen, allemaal wel een slagje ouder dan ik. We waren met 21 man/vrouw. Meesten gepensioneerd of semi-gepensioneerd. Dit zijn dan ook de mensen die overdag tijd hebben om een wandeling te maken.

Hieronder enkele foto’s:

St Giles church in Chesterton. Oorspronkelijk uit de 13e eeuw, maar gerenoveerd in de 19e eeuw.

Caroline met haar man Graham en hun twee honden.

Pieter kwam vrijdagavond thuis van een hele week vergaderen en onderhandelen. Hij was behoorlijk op. Zaterdagochtend zijn we ruim een uur met Sam wezen wandelen. Goed voor hem om even helemaal zijn kop leeg te maken. Het was heerlijk fris weer, beetje vorst, dus lekker lopen.

Zaterdagavond hadden we een quiz night van het koor. Dit is puur een fundraising event. Je betaalt 5 pound om mee te doen, en het is de bedoeling dat je mensen van buitenaf meeneemt, om deel te nemen aan de quiz. Ik wist niet zo snel wie ik zou moeten vragen, en zou zelf ook niet gelijk warm lopen om met iemand mee te gaan naar zo’n avond. Gelukkig kwamen er een paar van ons koor ons vergezellen aan de tafel, anders hadden we erg weinig vragen goed kunnen beantwoorden. Het was nou niet gezegd mijn favoriete avond, maar ach, je moet je toch van je beste kant laten zien. We waren om half 11 ook al weer thuis.

Zondagochtend stond in het teken van sport. Judith haar netball wedstrijden zijn begonnen. Ze moest er om half 10 zijn. Haar team won met 24-5. Ze hebben een erg leuk team, en leuke leiders. Daarna gingen we gelijk door naar Luc zijn rugby, die had ik ook al een tijdje niet zien spelen. Helaas verloor zijn team met 7-0. Andere keer maar weer beter.

Pieter is rond 3 uur al weer vertrokken. Hij vloog vandaag vanaf Heathrow naar Finland. Hier zal hij ook de komende twee dagen weer bezig zijn met kontraktuele onderhandelingen. Wat zal het een opluchting zijn als dit proces achter de rug is. Ik hoop dat het lukt voor onze ski trip 14 februari. Meestal loopt het uit. De opzet was om de handtekening 2 februari op te halen, maar hij heeft zo wie zo nog afspraken staan in de week voorafgaande aan de 14e met de klant, dus 2 februari wordt niet meer gehaald.

Over drie weken hebben de kinderen half term vakantie. Luc en Marieke gaan dan met school een week skiën in Italië. Pieter en ik hadden ook wel weer zin om te gaan skiën, maar om nou alleen Judith mee te nemen, zagen we niet zo zitten. Judith is zo wie zo niet zo’n fanatieke skiër, dus hebben we voor haar ook een leuke vakantie bedacht. Ze gaat een weekje naar Nederland. In die week zijn ook nog haar nichtje Evelien en haar opa jarig, dus dat komt goed uit. Nu maar hopen dat het kontrakt dan helemaal rond is, dan heeft Pieter een echt relaxte vakantie, anders weet ik niet of het wel door kan gaan, als het nog niet rond is……. We gaan er maar van uit.

Tja daar zit ik dan met een lege laptop. Er staat helemaal niets meer op, echt waardeloos. Ik kom er achter dat ik steeds meer dingen mis, wat echt onhandig is. Even een verzoek aan een ieder die me wel eens mailt, please zend me even een mailtje, dan heb ik weer je emailadres. Als ik je weblog regelmatig bezocht, stuur me dan ook weer even dat adres. Bedankt!

Help! Mijn laptop heeft het begeven. Slechts een jaar oud(Luc zijn commentaar: tja dat heb je met een Mac), dit zou toch niet mogen. Natuurlijk net nadat de garantie over is…… Volgens Luc is de harde schijf gecrashed. Wat dus zou kunnen betekenen dat ik alles kwijt ben. Back-ups, dacht het niet….. We gaan morgen even naar de computerwinkel waar Luc stage heeft gelopen om een nieuwe harde schijf te bestellen. Ze hebben daar ook een testcomputer, en Luc wil gaan vragen of hij daar kan kijken of hij er nog gegevens af kan halen.

Momenteel ben ik op Judith haar laptop, het afdankertje van mij. Het beeldscherm blijft niet meer rechtop staan, maar Luc heeft daar een houten framepje voor gemaakt, zodat hij een steuntje aan de achterkant heeft. We redden ons wel hoor, maar ja, wat denk je van al die email adressen, al die foto’s oh, ik kom loop ongetwijfeld nog tegen veel meer dingen aan.

Even een tip: maak af en toe een back-up!

Ja, u leest het goed. Het motto van Singlive is “ordinary people doing extraordinary things in exciting places”. Zo organiseert Singlive nu dus een reis naar Vaticaanstad om te zingen in de St Petersbasiliek. Zo’n mogelijkheid krijg je denk ik niet snel weer, dus daar wil ik graag bij zijn. Het leek me leuk om als gezin te gaan (je hoeft niet allemaal te zingen, kunt ook als gast mee) maar Pieter liep niet gelijk warm, dus ja wat dan te doen. Marieke was inmiddels ook wel enthousiast na het concert, dus bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om samen te gaan, Marieke kan dan ook meezingen in het koor dan wel te verstaan. De minimumleeftijd is officieel 16 jaar. Marieke wordt dit in augustus, dus ik waagde er maar eens een telefoontje aan naar het hoofdkantoor. Het was geen probleem, mits ik er maar bij was. We moesten wel snel zijn, want het maximum aantal deelnemers was 250, en ze zaten al op 240. Gisteren dus snel de hele papierhandel op de bus gedaan (kon ook gefaxt worden, maar waar vind je zo snel een fax) en nu maar hopen dat we geplaatst kunnen worden.

Het lijkt me een enorm leuke ervaring! We zingen 25 april als onderdeel van de mis in de kerk. We hebben  drie hele dagen (in het weekend) repetities, dus niet zoals nu met het optreden 12 weken lang 1 avond.

Je kon de reis boeken voor 1, 2, 3 of 4 nachten. We hebben gekozen voor 3 nachten, van vrijdag tot maandag, zodat we ook nog wat anders kunnen zien en doen. Nu maar duimen dat we geplaatst worden!

En dan is het weer over, zo’n leeg gevoel, 12 weken naar toe gewerkt, en het was fantastisch. Ik zal natuurlijk even bij het begin beginnen. Ik reed met een vriendin mee naar Birmingham, zodat ik de terugweg weer met Pieter mee naar huis kon rijden. We verzamelden om 12 uur. We waren om 1 uur in Birmingham en moesten ons toen inchecken, en konden vervolgens een plaatsje zoeken in een van de twee grote zalen die voor de dames omgetoverd was als kleed/ eetkamer met tafels en stoelen. Na nog snel iets gegeten te hebben, moesten we om 1.30 uur klaar staan om het podium op te gaan. Dit ging echter zeer chaotisch, de sopranen hebben wel drie keer van plek moeten wisselen, omdat er steeds maar weer meer alten bij kwamen. Dit ging niet echt doordacht. Volgens de ervaren mensen, was dit anders nooit zo, kwam omdat er nu nieuwe mensen waren die dit organiseerden. Om 2.30 zat dan eindelijk iedereen. De leden van het orkest (30 man sterk) waren inmiddels ook binnen gekomen. We hebben geoefend tot 5 uur met een kleine pauze erin van 15 minuten. Om 5 uur moesten we toch nog even het opkomen en afgaan van het podium oefenen. Het valt niet mee om 330 mensen netjes naar binnen te laten komen. Ook dit moet orderlijk verlopen. Uiteindelijk waren we om half zes klaar. Pieter had me inmiddels al 6 keer geprobeerd te bellen. Die was samen met de kids al naar Birmingham gekomen, zodat we samen nog even snel een hapje konden eten.

Caroline en ik, Caroline deed een solo Memory uit de musical Cats, prachtig lied!

Pieter had ook een zeer drukke dag achter de rug. Eerst ’s ochtends vroeg moest hij Luc naar rugby brengen, toen Marieke ophalen, die was bij een vriendin, om haar vervolgens door te brengen naar de kerk. Tussendoor nog snel even de auto door de wasstraat gehaald (die was helemaal grijs van het zout). Omstreeks kwart over elf vertrok hij weer met Judith. Die had haar kinderfeestje vandaag gepland. Niet helemaal rekening houdende dat ik er niet was, maar ok, vaders kunnen dat ook prima! Het was overigens allemaal al door mij voorbereid hoor. Het feestje werd samen met nog een vriendin gehouden, en ze gingen eerst bowlen. Pieter bleef daar in het cafe zitten. Hij moest een boek uit hebben, die deze week tijdens een van z’n vergaderingen besproken zou worden. De kids kregen daar ook lunch dus dat was allemaal vrij makkelijk. Daarna kwamen ze naar ons huis om nog even taart te eten. Ook zouden ze een film kijken, die de vorige avond nog snel even gehaald was. Helaas was die in mijn auto blijven liggen, en die stond niet thuis. Geen man over boord, want eigenlijk hadden ze daar ook geen zin in, en zijn ze nog wat karaoke gaan doen, en nog wat op de trampoline geweest. Om half 5 werden de kids bijna de deur uit gekeken, omdat ze weer op tijd moesten vertrekken, want ze hadden met mij om half zes in Birmingham afgesproken. Om kwart voor vijf was ook de laatste vertrokken, en gelijk daarna vertrok Pieter ook met de kids.

We hebben samen een hapje gegeten. Ik had niet heel veel tijd, maar het was toch wel even lekker om even uit die hal te zijn bij al die kakelende dames. Na een lekker croque monsieur en een paar slokken capuccino, moest ik al weer gaan. Even een beetje optutten, omkleden en klaar staan!

Sue en ik, beiden sopranen, in onze concertkleding: goud met zwart, de kleuren van Singlive.

Marieke heeft maar een paar foto’s kunnen maken, er kwamen gelijk mensen op haar af, het is niet toegestaan foto’s te maken!
Om 7.25 gingen we de grote Symphony hall in. Volgens zeggen is deze hal het beste van Europa qua acoustiek! Wauh wat een ervaring. Zo veel mensen, zo veel stoelen, zo’n groot orkest, echt kicken! Ik zag gelijk Pieter en de kids zitten. Ze hadden mij ook al snel in de gaten. Ze zwaaiden enthousiast, maar ik mocht niet terug zwaaien. We zongen ook Rhytm of Life, ingestudeerd met gebaren. Ik was er al bang voor dat ik wat zou vergeten, en ja hoor, de beweging die ik vergat, werd natuurlijk door de kids opgemerkt. Ik zag ze gelijk tegen elkaar fluiseren. Dat zou ik te horen krijgen! Het was een fantastisch concert. Onze dirigent is zo goed! Hij is zo bevlogen, zo professioneel, maar ook zo lief, zo persoonlijk. Hij heeft zo veel expressie op zijn gezicht. Hij zingt alle teksten mee, moeilijke teksten mimed hij voordat wij ze zingen, zo goed! Onderwijl moet hij ook nog een orkest dirigeren! Ik geloof dat alle vrouwen verliefd op hem zijn. Ik ook, zo jammer dat ik nou gisteren te horen kreeg dat hij gay is, ik maak geen kans, hahaha!

Ik zal vragen of Pieter en de kids even hun mening op de site zetten bij de reakties. Natuurlijk weet ik het wel, maar ik vind het leuker als ze het even zelf doen! Nu is het gewoon even afkicken. Ik werd vanochtend wakker met nog steeds de songs in mijn hoofd. Ik voel me helemaal leeg. Ik moest al weer vroeg op pad om mijn auto naar de garage te brengen in Birmingham voor service. Mijn huis is een bende, ook daar staat mijn hoofd niet naar. Lekker even met vriendinnen nagekletst over het concert, dat is eigenlijk wat je alleen maar wilt. Ik ga dit zeker nog een keer doen. Wordt vervolgd!

Wat is er allemaal gedaan de laatste dagen…..Veel zingen, want as zondag is het zo ver het grote concert van Sing Live, wie komt er over, ik heb nog een kaartje in de aanbieding, haha! Afgelopen zondagmiddag de hele middag, vanavond weer de hele avond, zaterdagmiddag en zondagmiddag, en ja dan zondagavond is het zo ver dan staan we met 330 man/vrouw in de Symphonie Hall in Birmingham. We zingen dus allemaal liedjes uit musicals. De laatste paar keer zijn daar bij sommige liedjes ook wat bewegingen bij gekomen, oeps lastig, zit je net die bewegingen te doen, vergeet je te zingen, of net andersom, ben je net lekker aan het galmen, had er een beweging bij gemoeten. Ik krijg ineens heeeeeel veeeeeel bewondering (had ik natuurlijk al, maar nu nog meer) voor Marieke en haar musical talenten. Knap hoor! En het repeteren gaat allemaal ook behoorlijk serieus hoor, gelukkig wel met grappen en grollen tussendoor! Maar ik ben altijd helemaal uitgeput als ik thuiskom.

Woensdagochtend ben ik met Luc naar Coventry geweest, moest hij zijn theorie examen doen voor het auto rijden. Hij is geslaagd (had natuurlijk niet anders verwacht), maar toch. Weer een stapje dichter bij zijn rijbewijs.

Dinsdagavond had Marieke een surprise- afscheidsetentje geregeld voor Georgia, met al haar vrienden hier. Ze was echt super verbaasd. Ik was toen Judith aan het ophalen van netball, staan we thuis voor de deur……nee he, niet weer…..sleutelbos lag binnen. Hoe komt dit, nou Pieter had mijn auto mee, ik dus zijn BMW (omdat ik Georgia de volgende dag naar Londen moest brengen), en dat is een losse sleutel, niet aan de bos. Luc en Marieke waren bij het etentje (niet dat ik verwachtte dat die een sleutel zouden hebben), geen raam open, voor zover ik kon zien, balen!!! Nou had ik een sleutel bij de buren, maar die had ik die week al een keer eerder gebruikt, dus die lag nog binnen(zou ik nog terug brengen, niet dat ik er dan wat aan gehad zou hebben, want de buren waren op vakantie (kunnen jullie het nog volgen)) Het was inmiddels kwart voor acht ’s avonds, en Judith en ik kregen inmiddels ook honger. We zijn dus maar naar hetzelfde restaurant gegaan als de kinderen(Pizza Hut), in de hoop dat die een sleutel zouden hebben. We hebben in ieder geval lekker gegeten, maar helaas ook bij de kinderen geen sleutel. Thuisgekomen, nogmaals met ladder wat ramen geprobeerd, maar het kwam er toch op neer dat we zelf een raampje in moesten slaan.

Inbreker Luc in aktie.

Verder woensdag aan het eind van de middag Georgia naar Londen Heathrow gebracht, die is inmiddels weer thuis. Ze heeft het erg naar haar zin gehad, maar ws af en toe toch wel ietsje heimwee. Het is ook wel heel erg lang van huis hoor, 5 weken, ik moet er niet aan denken! Maar ja, ze had de reis zelf betaald, en wilde het er volop uit halen. Ze vond Holland heel erg leuk, echt heel anders (boerenkool stampot, oliebollen etc), want Engeland doet haar toch ook wel veel aan Australië denken, behalve de cultuur natuurlijk, zo ontzettend veel mooie oude gebouwen! In Australië is niets oud! Ze heeft er erg van genoten, veel gezien, maar vond het ook heerlijk om weer naar huis te gaan. Toch knap hoor voor het eerst je eigen land uit, en dan gelijk naar de andere kant van de wereld, en helemaal in je eentje!
Woensdagmiddag ben ik ook nog een fotografiecursus begonnen. De school van de kinderen is gespecialiseerd in art, en krijgt dan extra subsidies. Zo is er dus ook geld om les te geven aan de community. En dus wordt er deze cursus georganiseerd, volledig gratis voor de cursisten. Het waren voornamelijk oudere dames (ik haalde de leeftijd lekker naar beneden). Er wordt gevraagd wat je wilt leren, en alles is mogelijk. Ze hebben ook een lichtstudio, daar mag je zelfs gebruik van maken, als je zou willen. Ik heb de camera van tante Gerrie overgenomen(kost wat, maar dan heb je ook wat, haha), een prachtige digitale camera met heel veel mogelijkheden, maar kan ook volop automatisch. Ik wil dus onder andere weten wat hij allemaal zou kunnen om nog meer mooie foto’s te kunnen maken.
Pieter is alleen maar onderweg op het moment, kan het haast niet bijhouden. Kan trouwens ook per dag veranderen hoor, zo zou hij bv ergens heen moeten, maar dan is het weer zeer belangrijk ergens anders en dan vliegt hij daar maar weer heen. Allemaal voor het goede doel: projekten binnen halen, en het gaat lukken!!!

Nog even een knusse foto, zo hebben ze overig heel wat uurtjes doorgebracht samen. Die twee hebben zo veel gelezen!!!!

En nog een foto genomen bij Warwick castle, waar ze zondag samen zijn geweest.

Vanochtend moest ik met Marieke naar de Stratford Grammar school for Girls. Zoals ik al in een eerdere posting had geschreven wil ze graag naar die school voor haar Sixt Form (year12 en 13) omdat deze school gespecialiseerd is in Science, het een meisjesschool is, en een grammar school is. Toen we in Engeland aankwamen hebben we ook geprobeerd haar op die school te krijgen. Ik ben daar toen ook nog voor een gesprek geweest (zonder Marieke, die was nog in Australië), maar ze hadden toen geen plaats voor haar. Om op deze school terecht te kunnen, moet je ten eerste goede resultaten hebben, en je moet goed overkomen. Vandaar dat we dus vandaag dat gesprek hadden met de headteacher van de Sixt Form.

We waren een kwartier te vroeg, maar terwijl we zaten te wachten konden we mooi even zien hoe al die meisjes rond liepen (het was net tijdens een wisseling van lessen). De headteacher was een ontzettend gemoedelijk, wat oudere vrouw (soort oma). De Nederlandse afkomst was gelijk al een pluspunt. De school heeft 20 jaar lang kontakten in Nederland gehad. Ook was haar beste vriendin een Nederlandse! (zulke leuke mensen die Dutch!) Marieke moest vertellen over haar vakkenkeuze. Ze heeft de vakken gekozen die je bij de studie voor medicijnen nodig hebt : Maths, Science, Physics en Biologie. Een pittig pakket. Er kwam ook naar voren hoe het nu ging en over de problemen die er zijn geweest met de verschillende Science teachers op haar huidige school. Ze gaf aan dat je voor de studie medicijnen toch echt 6 a 8 A grades moet hebben. Ze adviseerde ons om een Science tutor in te schakelen, en gaf een aanbeveling door. Gelukkig zijn de problemen met de leerkrachten er niet meer, die leraar is weg gegaan. Nu heeft ze 6 uur van een goede leerkracht.

Verder heeft de headteacher verteld dat het belangrijk is om vrijwilligerswerk te gaan doen bij verpleeghuizen, hospices, kinderopvang ed. Sociale vaardigheden zijn heel belangrijk als je medicijnen wilt gaan studeren, en is ook een onderdeel tijdens year 12 en 13. Ze heeft veel kanttekeningen bij Marieke haar aanmeldingsformulier gezet, om haar maar goed te herinneren als ze straks moeten gaan kiezen wie naar de Sixt Form mogen. Zo vermeldde ze dat ze keen is, focused, brede interesses heeft. Ze kwam bij de hoofdteacher heel positief over. Ik heb het idee dat ze een goede kans maakt, te meer omdat ze volgens haar een tweede kans verdient (eerste keer was de school vol), verder omdat ze Dutch is. Marieke haar betrokkenheid bij de kerk was ook heel goed, zorgt voor een degelijke basis, volgens haar.

Hoe nu verder. Marieke krijgt donderdag haar resultaten van de proefexamens binnen. Deze moet ze, samen met de verwachtingen voor haar examens van de leerkrachten opsturen voor 13 februari. In de weken erna gaat de school alle aanmeldingen doorlopen, en dan verwachten ze in de eerste twee weken van maart meer te weten. Spannend! Ik hoop het voor haar!

Link stratford grammar school