Familie Feenstra in Engeland

Vandaag heb ik Pieter zo ver weten te krijgen mee te gaan naar de sportschool. Ik had een steples van 4-5 uur dus kon hij mooi mee (niet naar de steples hoor!). Ik had de hometrainer thuis ook al voor hem klaar gezet, maar daar heeft hij ook nog steeds geen gebruik van gemaakt. Aangezien hij echt helemaal niets aan beweging doet en een drukke baan heeft, vind ik gewoon dat hij iets moet gaan doen. Nu had ik bij mijn aanmelding bij de sportschool een paar bonnen gekregen, zodat je iemand gratis mee kon nemen, dus de gelegenheid was er.

Een poos geleden, vorig jaar september was hij begonnen met hard lopen. Al snel miste hij omdat hij dan ergens in het buitenland zat. Ik stopte later omdat ik een blessure had, en zo werd er niet meer hard gelopen.

We kwamen de sportschool binnen en ze wilden hem natuurlijk gelijk een abonnement aansmeren (nou moet ik zeggen dat ze wel een hele leuke aanbieding hadden!) maar ja eerst dit maar eens aanzien. Op zich is zaterdagmiddag van 4-5 niet echt een tijdstip dat we meestal wat hebben, dus dat excuus is er ook niet. Hij heeft zich een uurtje vermaakt op de loopband, fiets, roei-apparaat etc. En nu maar volhouden!

Nee, niet schrikken, gelukkig hebben we er niet mee te maken. Onlangs was er een jongen van 12 die vader werd in Engeland. Dit heeft de regering en de media toch weer eens doen nadenken. Tiener zwangerschappen in Engeland komen erg veel voor. In Engeland zien de meisjes met weinig hoop voor de toekomst, een toekomst als moeder als een positieve verandering. (aldus de Times) Nog steeds stijgt het aantal tiener zwangerschappen.

commentaar van Alice Thomson:(vertaald uit een artikel uit de Times 27/02/09)
Op de De Burcht School in Amsterdam, in de rosse buurt, 5 jaar oude kinderen vertellen wat hun ouders deden de afgelopen nacht. Een meisje vroeg haar vader om een beetje sperma, tieners praten over het belang van anale sex, en leerkrachten hebben een discussie over de het fijne van een homo relatie. Families bepraten na het diner documentaires over masturbatie of bekijken een geboorte van een baby. Nederland heeft het laagste cijfer voor wat betreft tiener zwangerschappen in het Westen, en het laagste cijfer voor wat betreft sexueel overdraagbare ziektes bij jonge mensen. Kinderen weten hoe een baby gemaakt wordt en de gemiddelde leeftijd voor de eerste keer sex is 17 jaar. In Engeland blozen ze bij het noemen van billen en borsten, tiener zwangerschappen is 5 keer zo hoog dan in Nederland. Ongeveer 93% van de jonge Nederlandse mensen zeggen anticonceptie te gebruiken tegenover 53% in Engeland.

Volgens Doortje Braeker die voor de International Planned Parenthood Federation werkt: Jonge meisjes hier lijken te moeten bewijzen dat ze volwassen zijn door een baby te krijgen, en hen een rol in hun leven te geven. Terwijl in Nederland het juist bewijst hoe dom en naif je bent.

Ik weet nog goed dat we nu een jaar geleden net in Engeland waren en Marieke thuis kwam met verhalen dat de meeste meisjes in haar klas al sex hadden gehad. In die tijd was er ook een programma op de tv over tiener zwangerschappen, en heb ik Marieke, zowel als Luc (Judith lag al op bed) erbij gehaald. Wat uit dat programma ook naar voren kwam is dat de oorzaak veelal gezocht moet worden in het overmatig gebruik van alcohol, remmen gaan los, en dan de broek, haha. Ik denk ook dat de thuissituatie een belangrijke rol speelt. Als er thuis makkelijk met drank om gegaan wordt, dan leren de kinderen niet anders. Natuurlijk zijn er hier ook uitzonderingen, gelukkig. Ook denk ik dat je dit soort situaties in Nederland ook wel hebt, maar dan zijn het gelukkig uitzonderingen.

Ik weet wel dat het me toen koud een maand in Engeland, even deed wakker schrikken. We proberen natuurlijk onze kinderen voor te lichten, en we hopen dat ze ernaar luisteren.

Tja en na een week vakantie zitten we dan weer in het normale ritme. Luc is de hele week niet naar school geweest. Hij heeft weer eens voorhoofdsholte ontsteking. Lastig hoor. Hij is nu weer aan de antibiotica en nu maar hopen dat hij volgende week weer aan de bak kan. In Australië had hij dit ook regelmatig totdat hij op een gegeven moment een spray kreeg die hij altijd, elke dag moest gebruiken. Maar ja je weet hoe dat gaat, spray op, geen herhalingsrecept meer, en geen klachten, dus gewoon gestopt. Nu dus al de tweede keer weer in Engeland, en deze arts deed niets niet moeilijk, gaf antibiotica, begon over de spray, en binnen vijf minuten stonden we weer buiten.

Verder willen Luc en Marieke tutoring, ofwel bijles. Marieke wil dit voor science en Luc voor Engels. Ze hebben zogenaamde voorspellingen gedaan die ze willen halen voor hun examen. Nadat ze nu de proefexamens hebben gedaan voor de kerst, konden ze zien hoe het ervoor stond. Daaruit bleek dat Marieke toch nog wel wat bijles nodig had (en zelf wilde) voor science en Luc voor Engels. Luc heeft erg pech met zijn Engelse lerare(sse)n, en doet het daarom niet goed. Marieke heeft een slechte start gehad vorig jaar met science leraren. Dit jaar treft ze het wel, maar ja mist dus toch wat.

Zelf ben ik weer goed begonnen met sporten. Het blijft jammer dat ik nog steeds geen sportmaatje heb. In Geldermalsen had ik dat altijd wel met Ariadne, en dat maakt het gaan wat makkelijker. Ik ben van de week wezen spinnen, en een keer gewoon fitness en cardio, en zo heb ik voor volgende week flink wat lessen ingepland, en als ik niet naar de sportschool ga moet ik van mezelf een half uur op de hometrainer. Ik moet er gewoon weer aan geloven. Ik wandel elke ochtend dan wel een uur met Sam, maar ja dat doe ik altijd, dus dat is gewoon voor mij. Verder wat gaan opletten met eten, en dan maar hopen dat we weer een beetje in shape zijn voor de zomer…..

Donderdagochtend ben ik met de trein vanuit Aurau naar het vliegtuigveld in Zurich gereisd. Ik vloog toen naar Birmingham, waar ik precies een half uurtje had om over te stappen op het vliegtuig naar Amsterdam. Ik knoopte er nog een paar daagjes aan vast samen met Judith in Nederland. Pa was die dag ook jarig. Nadat ik de auto bij de verhuurmaatschappij had opgehaald, was ik omstreeks zes uur in Emmeloord. Het hele huis zat vol verjaardagsvisite. Vrijdag nog wat gewinkeld, wat gekaart, zaterdag nog even naar Pieter zijn ouders, en dan zijn die daagjes al snel weer om.
Het is ook altijd weer heerlijk om thuis te komen. Ik had al enige hints gegeven aan Pieter met betrekking tot de was (hij en de kids waren namelijk al eerder thuis). En ja hoor hij had goed zijn best gedaan. Er waren al drie wasmachines was schoon en droog. Heerlijk! Toen nog even samen aan het vouwen geslagen, en dan is ook snel alles weer weg gewerkt.

Marieke was al gelijk weer weg. Ze had een tijdje geleden bij vele mensen in de buurt een brief in de brievenbus gedaan, voor oppaswerk. Vanavond dus de eerste keer. Ze was natuurlijk wel behoorlijk moe, maar had voor de zekerheid maar haar alarm gezet, dat afging vlak voordat de mensen thuiskwamen. De terugreis had ze deze keer 7 uur in de bus geslapen, dus stukken beter dan de heenweg.

Ook Luc heb ik snel nog even gezien toen ik thuiskwam. Ook hij ging vroeg op bed. Hij moest vanochtend al weer rugby spelen.

Ze hebben het allebei heerlijk gehad. Marieke was benoemd met nog twee in de top drie van de nuttiest (geksten), ze durfden alles met skieen. Hoe hoger de sprong, hoe beter. Veel off-piste gedaan, een te gekke tijd dus. Een sprong kwam iets minder goed terecht, en daarvan heeft ze nu een wat dikke duim, maar dat mocht de pret niet drukken.

Luc vond het wel jammer dat zijn snowboard groep ook onervaren snowboarders had. Ze mochten alleen met een skileraar op pad. Hij is echter ook nog een aantal keren met een sportleraar (ook bevoegd skileraar) gaan snowboarden. En dan van de zwarte pistes natuurlijk! Hij vroeg zich af of we zelf (als gezin) niet nog een keer konden gaan skieen (ja haha, geld teveel zeker!). Volgend jaar weer hoor!

Judith en ik waren mooi op tijd op Schiphol. Nog wat rond gekeken hier en daar, en toen waren we om half acht weer terug in Engeland, waar Pieter ons stond op te wachten.

Ook Engeland zag er vanuit het vliegtuig uit als een witte lappendeken

Uitzicht vanuit de hotelkamer

Een telefonische vergadering in onderbroek en skitrui…

Hoe bedoel je sneeuw!

Ra, ra wie is dit?

Zoekplaatje wat is onze auto?

Op de top van de Titlis 3238m

Als enige berg met een ronddraaiende lift.

Luc met zijn snowboard groep (2e staand links)

Marieke (roze jas) met haar ski-vrienden

Marieke met haar vriendje Marco.

Op de ferry

Zaterdagochtend om kwart voor negen zouden we gaan vliegen. Het vliegtuig dat uit Zwitserland kwam had een uur vertraging (hadden we toch nog een uurtje langer kunnen slapen, hadden we dat geweten) vanwege sneeuw op de luchthaven in Zurich. Aangekomen in Zurich gingen we de huurauto halen, een spiksplinternieuwe Ford Focus. Echter er brandde een lampje: motorstoring. Ook na een ritje door een van de mensen van het verhuurbedrijf, leek het niet op te lossen. We kregen een andere auto, een Mercedes, een kleintje hoor A170, toch in stijl, haha.

Het sneeuwde nog steeds, echter de wegen waren gelukkig goed begaanbaar. Het duurde alleen wat lang voordat we Zurich uit waren, file! We waren rond half vier in Engelberg. Eerst ergens een kopje soep gaan eten, en toen de skies en schoenen gehuurd.

De volgende dag was het een stralend mooie dag. Verse sneeuw, blauwe lucht en zon, wat wil je nog meer. We vinden het allebei heerlijk om relaxed te skieen, dus geen moeilijke zwarte afdalingen voor ons, we houden het bij blauw en rood. ’s Middags terug op de kamer, lekker rozig, beetje dutten, wat lezen, en ’s avonds gingen de luikjes al vroeg dicht.

Van de kinderen hoorden we ook nog het een en ander: Judith was met de familie Feenstra gezellig wezen bowlen. Luc en Marieke waren ook in Italie aangekomen, na 24 uur in de bus en met maar 2 uurtjes slaap!

De volgende ochtend werden we beiden enigzins stijf wakker, maar alah, we gingen er natuurlijk weer voor. Echter na een afdaling zijn we even mijn ski schoenen om gaan ruilen, mijn kuiten waren waarschijnlijk nog meer gegroeid, na een dag skieen, en de schoenen bonden mijn voeten zo ongeveer af. Normaal breng ik altijd mijn eigen ski schoenen, maar vanwege het vliegen, en mijn korte overstap terug, hadden we besloten ze deze keer maar te huren.

Zondag na het skieen kwamen we in een kleine stube terecht waar live muziek was: 3 plaatselijke jongens, twee gitaristen en een drummer. Het was heerlijke muziek, lekkere wijn, dus we vermaakten ons heerlijk. Terug op de kamer vielen we weer als een blok in slaap. Vermoeiend hoor dat skieen!!!

Maandagmiddag had Pieter nog een telefonische vergadering. Hij had zich op de hotelkamer geinstalleerd, met computer, telefoon, aan klein tafeltje in zijn skitrui, in  onderbroek, echt komisch. Het is maar goed dat het geen video conference was! Dit duurde maar een uurtje, goed gepland, tussen skieen en eten in, op speciaal verzoek van hem.

Dinsdag, we werden elke dag een beetje meer stijf wakker, was het heel grijs, en sneeuwde het behoorlijk. We besloten iets later te starten. Ik sliep nog wat uit, en Pieter moest nog wat mailtjes beantwoorden. Aangekomen bij de liften, was het echt bar en boos. De skibrillen waren geen overbodige luxe. De liften gingen die dag ook vroeg dicht, al om twee uur. Toch hebben we nog wel lekker geskied hoor, het is alleen altijd wat lastiger inschatten, door de sneeuw zie je geen diepte, en geen bobbels en zo. Maar als je dan valt, val je ook lekker zacht. Er is die dag zo’n 50 cm sneeuw gevallen!

Woensdag, onze laatste dag beloofde weer een mooie zonnige dag te worden. In het dal was het mistig, maar bovenin was het zonnig. Er waren nog steeds vele afdalingen gesloten, vanwege lawine gevaar. Ook wilden we deze dag naar het hoogste punt gaan van de Titlis, 3050 m hoog. Hier was het -14 graden. Van hieruit waren alle pistes gesloten, we genoten dus alleen even van het prachtige uitzicht en een bakkie koffie. Daarna deden we een afdaling, die we nog niet eerder hadden gedaan. Het was een rode piste met enorm veel bulten, en dan komt het op techniek aan! Ook de vermoeidheid speelde bij mij flink parten, dus het wilde niet echt. Ik was echt bekaf. Het zal allemaal wel met het ouder worden te maken hebben….. Na het inleveren van de spullen, en het uitgraven van de auto vertrokken we richting Aarau. Pieter heeft hier de komende dagen management vergaderingen op het hoofdkantoor.

Elke dag hebben we wel even kort kontakt met onze kids: Ook de andere wintersporters vermaken zich bijzonder goed. Luc is aan het snowboarden, en Marieke behoort tot de beteren bij het skieen. Ook zij hadden dinsdag enorme sneeuwstormen gehad, en vandaag weer heerlijk zonnig.

Judith vermaakt zich enorm bij de familie, laat zich in de watten leggen door opa’s en oma’s, dus dat zit ook wel goed.

Morgenochtend ga ik met de trein naar Zurich, en dan weer met het vliegtuig eerst naar Birmingham, om dan te snel (drie kwartier ertussen) door met het vliegtuig naar Nederland, zodat ik ook nog even op Pa zijn verjaardag aanwezig kan zijn.

Al met al een paar heerlijke dagen voor ons er tussen uit: Lekker buiten, beetje gezond kleurtje opgedaan (niet geheel overbodig voor Pieter zijn kantoor-kleur-vermoeidheid-koppie) en veel slaap. Het kon net even tussendoor: Pieter zit in een fase waarin een aantal grote projekten op stapel staan, en allemaal in de komende 4 a 6 weken. Heel spannend allemaal en erg druk. Goed voor hem dat hij er toch even tussenuit kon om zich wat te ontspannen.

Even nog geen foto’s, die volgen later!

Vanmiddag rond 1 uur zijn Luc en Marieke vertrokken met school op skitrip naar Italië. Wat hadden ze er een zin in. Eerst 24 uur in de bus…maar met al je vrienden om je heen, zal dat ook wel een gezellige boel worden.

Judith hebben we om zes uur op het vliegveld van Birmingham achtergelaten. Ze was toch wel wat nerveus, en dan komt je vader ook nog zo laat thuis, dat je nog moet racen om in ieder geval een uur voor tijd in te checken, dat maakt het er ook niet beter op. Ze gaat onder begeleiding. Ze had alleen mogen reizen, maar ze vond dat toch wel reuze spannend. Opa en oma Feenstra halen haar van Schiphol, voor een weekje Nederland.

Nu zijn we kinderloos, nog wel een hond om ons heen. Die ga ik zo ook afdroppen. Wij vliegen morgen rond kwart voor negen naar Zwitserland en gaan zelf ook skieën. Donderdag en vrijdag heeft Pieter vergaderingen in Zwitserland, ik vlieg dan weer naar huis, om vervolgens door te reizen naar Nederland, voor een paar dagen. Lekker hoor even er tussen uit, en nog wel zonder kinderen, het lijkt wel een tweede huwelijksreis!

Er gebeurt weinig, en soms denk je dan wel eens moet ik al die huis-tuin-en keukendingen opschrijven? Aan de sneeuw heb ik ook al een paar postings gewijd, en er valt nog steeds af en toe sneeuw… Pieter is weer in het buitenland, schrijf ik ook al steeds op, we kijken nog steeds uit naar volgende week, inmiddels weer een beetje meer…bijna vakantie, wandelen met Sam is nog steeds een feest in de ochtend….tja weinig nieuws dus te melden.

Ik ben verder weer wat aan het hobbieën: sieraden maken, sjaals voor het koor naaien, ik verveel me nog steeds niet. Hieronder wat foto’s van enkele gemaakte sieraden:

Deze ketting en oorbellen hieronder zijn gemaakt van Friendly Plastics (ook de kralen)

Gelukkig dan toch voor de kinderen een dagje sneeuw vrij. Vannacht was er zo’n 10 a 12 cm sneeuw gevallen, en dan rijden er geen schoolbussen, en met al die Health and Safety regels, is dan de school gewoon dicht.

De kinderen waren desondanks toch al vroeg in de kleren. Judith ging naar een vriendin, Marieke ging met vele vrienden naar het park, waar een hoge heuvel is waar ze lekker kunnen sleeën. Zelfs Luc deed even later zijn skibroek aan om ook daar heen te gaan. Gelukkig, zitten ze niet de hele dag binnen met die prachtig witte wereld buiten.

Deze foto is rond 3 pm genomen, weinig sneeuw meer over na een dag intensief gebruik door kinderen met slee’s.
Engeland is totaal niet voorbereid op weersomstandigheden als deze. Het zout voor de wegen is bijna op (het is net februari!), wegen worden traag schoon gemaakt. Vele dingen worden gelijk gecancelled. Vanavond zou er een open avond zijn van de Sixt form van onze school, ook deze is afgeblazen. Ook het koor vanavond gaat niet door. Oh ja, mijn bestelling van de supermarkt, die deze middag zou komen in ook afgelast: health and safety he!

Wat me echter ook opvalt is dat niemand zijn stoep schoon maakt. Waarschijnlijk iets wat niet in de wet vast gelegd is. Nou weet ik wel dat in Nederland ook lang niet iedereen het doet, maar hier doet bijna niemand het. Mijn stoepje is schoon hoor, daarna gestrooid met keuken zout.

Ik hoop dat morgen alles weer “normaal” is.

Iedereen op de kinderen hun school is er vol van: de bouw van de nieuwe school. De huidige direkteur is er al 10 jaar lang voor aan het knokken. Hij ging voor het beste van het beste. Het wordt dan ook de meest eco-friendly school van de UK. Het kost al met al £ 32 milj. Niet misselijk!
Lees onderstaand artikel maar eens:

The school is really taking shape and it is exciting that we are now beginning to see the fruition of our vision for the project. Cllr Alan Farnell, Leader of Warwickshire County Council Work on the flagship North Leamington Community School and Arts College is gathering pace as building work enters its final phases. The new £30 million ‘school for the 21st century’ will be completed in time for pupils to sit at their desks at the start of the academic year in September. North Leamington Community School and Arts College, which will be the new standard-bearer for Warwickshire schools, will be the most eco-friendly school ever built in the county. Warwickshire County Council has worked closely in partnership with the school to create the building, which will have three faculty blocks, a sports centre and a main building ‘hub’. The new school will provide extended services access for the local community and has been designed as a spacious campus incorporating environmentally-friendly features such as the recently completed ‘green roofs’, which are covered with alpine plants to aid drainage and encourage wildlife biodiversity. Cllr Alan Farnell, Leader of Warwickshire County Council, said: “The school is really taking shape and it is exciting that we are now beginning to see the fruition of our vision for the project. “This will be a school that Leamington can be proud of and will provide an excellent environment to educate many generations of children from the area.” Miller Construction (one of Warwickshire County Council’s Framework Contractors) started work on the site in September 2007. It was designed locally by Warwick-based Robotham Architecture. The building will accommodate 1,500 11-18 year olds and is located at the Sandy Lane end of the current main school site. Features include a 400-seat theatre, large sports hall, full-size all-weather surface, an adult learning/sixth-form centre and the four separate specialist faculty buildings for Maths and Science, Languages and Humanities and Art, and Design and Technology and Engineering. A webcam has been installed for pupils, parents, staff and the public to view the progress being made on the site. The web address is www.northleamingtonschool.warwickshire.sch.uk/webcam.html