Familie Feenstra in Engeland

Om tien uur vrijdagochtend kwamen de opa’s en oma’s aan op Birmingham airport. Toen we thuis aan kwamen, kwam Judith nog snel even gedag zeggen. Zij ging een weekend op survivalkamp met school. Al snel kwamen ook Luc en Marieke nog even langs, dat kan als je zo vlakbij school woont. Judith vertrok om 12 uur naar kamp.

’s Middags zijn we nog even Leamington Spa in gegaan. We zouden wel even een nieuwe jas voor oma Uke gaan kopen, en nieuwe schoenen voor oma Akke. In de eerste winkel, met de drie mannen op onze hielen, besloten we de mannen al snel weg te sturen: “gaan jullie maar koffie drinken”. Niks waard: mannen en winkelen. Na alle schoenenwinkels te hebben gehad, verschillende kledingwinkels van binnen te hebben gekeken, was het half zes, en sloten de winkels. Met lege handen kwamen we thuis. Hadden de mannen het toch beter voor elkaar, die hadden lekker een kop koffie met muffin op!

Zaterdag had ik nog de nodige voorbereidingen te doen: er moest nog een taart gebakken worden, soep gekookt worden, allemaal voorbereidingen voor zondag. Marieke zou veel vrienden mee naar huis nemen na de kerk. Die moesten natuurlijk ook gevoed worden! Opa’s en oma’s vermaakten zich met puzzelen, veel praten, borduren, roken en eten.

’s Avonds zijn opa Meep, oma Akke, en opa Lieuwe en ik naar een concert geweest van een koor in Kenilworth. Dit koor voerde met gastzingers (iedereen kon daaraan meedoen) het Faure Requiem op. Het deel voor de pauze, door het koor, ca 30 man, was niet super, maar na de pauze samen met alle gasten, vormden ze een ca 100 man sterk koor. Het klonk heel mooi met een goed orkest erbij. Door koren worden hier op het moment regelmatig dit soort concerten georganiseerd: Je hebt zeg maar 3 a 4 repetities, waar je als niet koor lid op kunt inschrijven, en dan eindig je met een concert. Leuke manier om mensen die zich niet aan een koor willen binden, toch een concert te laten opvoeren.

Ondertussen voerde Pieter de nodige taxi ritjes uit: Luc wegbrengen, Marieke wegbrengen, Marieke ophalen, Sam uitlaten etc. Hij verveelde zich niet.

De volgende dag waren we op tijd op. Iedereen was netjes in de kleren voor de kerk. Er werden 4 mensen gedoopt. Het was een mooie dienst met prachtige vrolijke liedjes. Elke dopeling las zijn eigen belijdenis van zijn geloof voor.

Hieronder die van Marieke:

Ik ben geboren in Nederland en ben opgegroeid in een Christelijke familie. Elke zondagmorgen gingen we dus naar de kerk. Dat ging niet altijd zonder commentaar: Meestal vroegen we onze ouders of we niet konden uitslapen en/of we gewoon niet konden gaan? Onze ouders stonden er echter altijd op dat we gingen. We gingen dus elke week en toen ik 11 werd, wilden mijn ouders ook dat ik naar catechisatie zou gaan. Vaak jankte of schreeuwde ik om maar te zorgen dat ik niet hoefde te gaan, maar het kwam er op neer dat ik toch altijd moest gaan. Toen ik bijna 12 was, verhuisden we naar Australie. We  hebben een paar maanden rond gekeken naar verschillende kerken en kwamen uiteindelijk terecht bij een Anglicaanse kerk. Dat was echt fantastisch! Bij die kerk ontdekte ik wie God is en hoe fantastisch hij werkelijk is. Toen ook pas realiseerde ik me dat God onze hele wereld en alles op de wereld heeft gemaakt en ik ontdekte dat God zijn Zoon, zijn enige Zoon, naar ons op aarde heeft gestuurd om daar te sterven. Jezus stierf voor ons, ter vergeving van onze zonden in het verleden en voor al onze zonden die we nog zullen begaan.
Toen ik daar achter kwam, wilde ik meer leren. Ik ging meer bijbel lezen, ging meer naar de kerk en ging naar bijbelstudies! Het was nu een omgekeerde wereld: Ik vroeg mijn ouders niet meer om uit te slapen. Ik was degene die zei: Wakker worden, laten we naar de kerk gaan. Ik wilde graag naar de kerk!

Iedereen op school wist ook dat ik een christen was. Ik was bekend als “de christelijke” van mijn jaar. Ik was de enige die naar de bijbelstudie ging tijdens de lunch pauzes op school en ik was altijd alleen wanneer anderen daar vragen over stelden. Dat was moeilijk, zeker. Elke keer dat ik vloekte, een grote mond had tegen de leraar of iets soortgelijks, dan kreeg ik het te horen: O, ik dat jij christelijk was.! Of: Jij mag dat niet doen of zeggen! Of: Jij bent geen echte christen! Eigenlijk verwachten ze dat ik perfect zou zijn …Ik herinner me een moment dat er zo’n 20 vrienden om me heen stonden die allemaal vragen op me af vuurden. De vragen waren niet respectvol en ze waren niet echt geintereseerd, maar ze wilden me overrompelen en aantonen dat ik niet gelijk kon hebben. Ze dachten dat als ze veel moeilijke vragen konden stellen, waar ik dan mogelijk de antwoorden niet op had, dat ze dan konden bewijzen dat er geen God is.
Dat was een moelijke tijd, en ik voelde me dan soms alleen. Diep in mij wist ik echter dat God bij mij was en dat Hij mij er door heen zou helpen.  Ik had in die tijd ook mijn christelijke vrienden van de kerk en dat hielp veel, want zij waren van mijn leeftijd en gingen door een zelfde periode op hun school. Toen mijn ouders me vertelden dat we naar Engeland gingen verhuizen, na 2,5 jaar in Australie te hebben gewoond, realiseerde ik me hoe vanzelfsprekend ik mijn kerk en mijn christelijke vrienden had gevonden. Ik wilde al mijn vrienden niet achter laten! Ik wilde niet bij mijn kerk vandaan, en mijn bijbelstudie, omdat die mij hadden gemaakt tot wat ik vandaag ben. Ik had echter niet veel keus. Ik moest iedereen en alles achter laten en dat was erg moeilijk.
In Engeland aangekomen, realiseerde ik me dat ik opnieuw moest beginnen. Ik moest opnieuw vrienden maken en een nieuwe kerk zoeken. Het duurde meer dan een half jaar voordat we bij deze kerk terecht kwamen. Ik had geen christelijk vrienden in die periode. Ik was alleen met God. Ik had het daar moeilijk mee en heb in die tijd dingen gedaan die ik nu betreur en ik wist dat ik mezelf weer op de rit moest krijgen. Ik had het toen erg moeilijk, maar het is verrassend hoe we, als we het moeilijk hebben, dan gedwongen worden tot God te roepen. Soms kan alles fantastisch gaan in het leven en we vergeten God dan soms, maar moeilijke momenten kunnen ons vaak terug naar God leiden, zodat we weer gaan bidden en bevestigen dat ons leven in Zijn hand ligt.
Ik herinnerde me er zelf aan hoe mijn bijbelstudies in Australie me altijd hielpen, dus ik sloot me aan bij Cloud 9, de jeugdgroep van onze kerk, direct na de zomervakantie vorig jaar. Sinds die tijd heb ik veel christelijke vrienden gemaakt en heb weer meer geleerd over God, onze redder. Door die moeilijker tijden heb geleerd om God te vertrouwen en dat heeft me op de been gehouden. Gods trouw en loyaliteit is oneindig. Hij is de enige op wie we altijd zonder twijfel kunnen vertrouwen.
Ik wil graag afsluiten met twee van mijn favoriete bijbelpassages:
God weet dat lijden niet nodig moet zijn en daarom belooft Hij ons dat Hij op een dag alles nieuw zal maken. Het boek van Openbaringen zegt ons: ‘Ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Want de eerste hemel en de eerste aarde zijn voorbij ……….Ik hoorde een luide stem vanaf de troon die uitriep: ‘Gods woonplaats is onder de mensen, hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal als hun God bij hen zijn. Hij zal allen tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.’ (Openbaringen 21:1-4)
Ook denk ik soms dat we teveel opgaan in deze wereld en vergeten dat we maar zo’n 80 jaar in deze wereld leven en dan naar de Hemel gaan voor het eeuwige leven! 2 Korintiers 4:18 zegt ons: 18Wij richten ons niet op de zichtbare dingen, maar op de onzichtbare, want de zichtbare dingen zijn tijdelijk, de onzichtbare eeuwig.

De dominee met gitaar

vrienden van Marieke
Nadat iedereen dit gedaan had, kregen we een preek, en toen moesten we allemaal naar buiten waar het grote bad klaar stond met warm water. Het was prachtig weer: helder blauwe lucht en een stralende zon! Marieke was als tweede aan de beurt.

Een vriend van haar Bijbelclub las haar Bijbeltekst voor, en haar vriendin Emma stond klaar met de handdoek.

Chris leest een tekst voor Marieke voor.

Vastgehouden door twee ouderlingen…

….koppie onder….

…en weer boven

…zeiknat er weer uit…

…in de handdoek

…en dan Marieke’s gekozen lied zingen: “How great is our Lord”
Wij hadden het al een keer eerder gezien. Het is een prachtig symbolisch gebeuren, alles werd ook erg goed uitgelegd, ook zinvol voor de vele vrienden van Marieke die niet Christelijk zijn. De opa’s en oma’s vonden het ook prachtig: een dominee zonder pak, die gitaar speelt en zingt, een band, een mooie manier om je geloof te belijden door onderdompeling, kortom: dit moesten ze bij hun kerken ook maar eens in gaan voeren!!!

Opa voelt even hoe de temperatuur van het water is.
Marieke liep, nadat ze zich omgekleed had, met al haar vrienden (zo’n 15 stuks), naar huis. Dit is een flink stuk lopen! Ondertussen kon ik mooi al het eten en drinken klaar zetten.

De wandeling naar huis duurde nogal lang. Op een gegeven moment zijn Pieter en Luc (met opa ernaast) ze maar op gaan halen (een paar keer heen en weer). Het was nog steeds stralend mooi weer. Ze zijn de hele dag buiten gebleven. Er werd gegeten, veel op de trampoline gesprongen, gevoetbald met Sam, rugby gespeeld, etc etc. Ze vermaakten zich prima. Echt een perfekte dag!

Opa Lieuwe en oma Uke werden om half vier door Pieter weer naar het vliegveld gebracht. Wij wachtten ondertussen Judith op bij school, die terug kwam van kamp.

oma geniet in alle rust, in het zonnetje van een cigaartje en sudoku
De vrienden van Marieke vertrokken rond 7 uur. Luc toerde ondertussen met opa en oma en mij nog wat door het Engelse landschap. Het was nog zo lekker lang licht, en nog zulk mooi weer. Echt genieten. Toen wij terug kwamen was het huis leeg. We namen nog een kopje soep en genoten van de rust.

Marieke’s reaktie op deze dag:
echt geweldig! echt waar 1 van mijn beste dagen van mijn leven, eerst vanochtend was echt geweldig! maar toen daarna ook! hoe makkelijk we ons vermaakten met een trampoline en de tuin! echt heeeeel erg bedankt voor het eten mama!

Helaas is Luc gezakt voor zijn rij examen. Ik zal dus nog even door moeten gaan met taxi rijden voor de kids. Hij was wel teleurgesteld, misschien iets te veel ervan uitgegaan dat hij het wel in een keer zou halen. Nou moet ik zeggen dat het soms ook van niets afhangt. 20 April mag hij weer een poging doen. Ondertussen gaat hij gewoon door met rond rijden in mijn auto, maar dan nog wel met mij aan zijn zijde.

Vandaag had Luc met zijn team een fund raising voor de trip met zijn team naar Frankrijk in April. Vorig jaar zijn ze met het team naar Nederland geweest. Je snapt natuurlijk wel dat we beide auto’s hebben laten wassen. Luc vond het niet zo’n goed idee om de BMW te laten wassen, ivm met krassen omdat er zand ed in de sponzen zou zitten, maar Pieter besloot dat het toch wel erg makkelijk was. Het lijkt of ze dit jaar iets meer ervaren zijn, vorig jaar kwamen sommige mensen terug, omdat de auto niet goed schoon was.

Daarna moest hij voor trials voor het rugby team van South Warwickshire. Hij vindt rugby er leuk, en er is dus kans dat hij misschien voor dat team mag gaan spelen, maar hij moet eerst met een paar trainingen laten zien hoe goed hij is.

Wij gingen samen met Marieke naar de kerk, terwijl Judith met een vriendinnetje van haar netball team meeging om te kijken of ze konden winnen van de koplopers. Helaas niet gelukt, de stand was 17-9.

Volgende weekend komen de beide opa’s en oma’s over naar Engeland, omdat Marieke gedoopt wordt. Marieke gaat vanaf dat we hier wonen elke week naar een club voor haar leeftijd, die bij de kerk hoort. In deze kerk (afsplitsing van de evangelische kerk) doen de mensen geen belijdenis, maar heet het dus volwassen doop: baptisme. Ze zal kompleet koppie onder gaan. Er zullen ongetwijfeld foto’s van op de website komen. Van de week heeft ze al een gesprek met de dominee gehad, en morgen heeft ze een etentje bij haar vriendin, waarvan de vader ouderling is van de kerk. Hij zal met haar haar “speech” doornemen. Judith kan helaas niet bij  de doop zijn, zij gaat van vrijdag tot zondagmiddag op kamp met school. Luc heeft ook dan trials, we vinden eigenlijk dat hij er wel bij moet zijn, maar Marieke heeft de keus aan hem gelaten.

Ook is het vandaag moederdag hier, wat eerder dus dan in Nederland. Ik kreeg van Marieke ontbijt, bij het bed, ik stond namelijk al onder de douche (goed bedoeld hoor!). Verder veel boeken gekregen, een leuke tas (zelf uitgezocht, want ik heb zo weinig tassen, haha) en een fotolijstje van Judith met de tekst: Mum. if I didn’t have you for a Mum, I would have chosen you as my friend! Lief he!

Nog even een nagekomen bericht, Luc is aangenomen bij het South Warwickshire rugby team (groter district), en hoeft ook volgende week niet meer voor een trial. Zodoende kan hij mee naar het dopen. Hij kwam wel weer thuis met een verwonding, maar dit keer hoefden we er niet voor naar het ziekenhuis. Hij had een flinke scheur in zijn lip. Oma Akke zou wel zeggen: “weer wat minder kans op de huwelijksmarkt”. Wel kan hij nu het dopen op film vastleggen voor Judith, zodat die het ook nog een keer kan zien. Op 19 April heeft hij zijn eerste wedstrijd.

Luc doet het vak arts op school. Niet dat hij erg leuk vindt, maar op dat moment van aanmelding van de school, was er niet zo heel erg veel keuze meer in het midden van het schooljaar. Nu moet ik zeggen, hij heeft er wel gevoel voor hoor, maar op deze leeftijd boeit het hem niet echt, en hij moet er naar zijn idee te veel voor doen.

In ieder geval, hij moet er nu gewoon nog maar even mee door gaan, nog een paar maandjes dan is het afgelopen. Volgende week heeft hij er examen in. Nu had hij bedacht dat hij er niet voor wilde gaan tekenen, of schilderen (dat talent is niet zo heel goed ontwikkeld) maar dat hij op zijn computer er iets mee wil gaan doen. Daar is hij wel goed in. Hij had bedacht dat hij dat met vleugels van vlinders wilde gaan doen. Daarom moesten we gisteren na school een bezoekje brengen aan de vlinder boerderij in Stratford upon Avon. Ik was daar nog nooit geweest, maar het was zeker de moeite waard. We hebben heel erg veel foto’s gemaakt, hieronder een selectie:

Er waren niet alleen vlinder, ook een paar grote reptiel-achtige beesten (ws over uit Australie), mooie gekleurde vogeltjes (ook meestal uit Australie) en een vijver vol met koi-karpers. Verder hadden ze nog een paar ruimtes met insecten uit allerlei werelddelen, dus vreemde torretjes, scorpioenen, kikkers, spinnen etc.

Toch leuk zo’n onverwachts bezoekje aan een attractie. Nu is het aan Luc er een mooi werkstuk van te maken. Hij heeft het examen op maandag en dinsdag. Nu heeft hij ook zijn rij examen op de maandag staan. Hij denkt echter genoeg tijd over te houden om dit ook erbij te doen. Hij hoeft geen lastige tekeningen (handmatig) te gaan maken. Hij laat dit over aan de computer met photoshop.

Een tijdje geleden heeft Marieke zich ingeschreven voor de Grammar school for Girls. Deze heeft een speciale aantekening voor science. Helaas is ze er voor afgewezen. Zelf vind ze het helemaal niet erg. Ze zag er ook wel tegen op om weer nieuwe vrienden te maken (alsof ze daar zo veel moeite mee heeft), en het kost ook wel erg veel reistijd elke dag. Ook heeft ze erg veel zin in de nieuwe school, die per het nieuwe schooljaar open gaat.

We zijn een tijdje geleden ook naar de open avond van de school geweest, en alle leerkrachten die ze voor science krijgen, zijn erg goed. Daar heeft ze dus ook wel vertrouwen in. Verder is het bij de Sixt Form ook zo, dat er kinderen heen gaan die zelf gemotiveerd zijn. Je hebt dan minder last van vervelende, storende kinderen in de klas. Leerlingen die niet willen leren, die gaan van school af, gaan werken of naar college. Verder zijn de klassen ook kleiner, dat scheelt natuurlijk ook.

Verder blijft het hier maar mooi weer. Het zonnetje schijnt lekker. De tuin is klaar. Alleen nog de bestrating spuiten tegen onkruid en mos. Eigenlijk zou ik nu wat regen kunnen gebruiken. De nieuwe plantjes slaan dan beter aan, en ik heb kunstmest gestrooid op het gazon, dat heeft ook water nodig.  Als ik zo de voorspellingen bekijk zit dat er echter helemaal niet in. Zaterdag voorspellen ze zelfs 17 graden. ’s Nachts is het nog wel heel koud, zelfs om het vriespunt.

Voor degenen die een beetje bekent zijn met muziek hieronder hetgeen we 25 April in het Vaticaan gaan zingen:
This is the order of the music as it will be sung in the Mass

And the Mother did weep (Karl Jenkins)5.00’

The 7th movement from the ‘Stabat Mater’ by Karl Jenkins composed in 2008. The ‘Stabat Mater dolorosa’ which means ‘the sorrowful mother was standing’, is based on a 13th century Roman Catholic poem, which meditates on the suffering of Mary, Jesus Christ’s mother, during his crucifixion.

Wordless Song (Thomas Pitfield)2.00’

From ‘Four Choral Miniatures’, composed by Manchester based composer Thomas Pitfield (Born in Bolton in 1903). Written in 1993, based on a ‘tune heard in a dream’. He died in 1999 aged 96.

Sanctus (John Rutter) 2.00’

From the Mass of the Children, first performed in Carnegie Hall in New York in 2003. The Sanctus and Benedictus (not singing the Benedictus, due to time restrictions) is sung as the final words of the preface of the Eucharist, the prayer of consecration of the bread and wine.

Ave verum corpus (Mozart)2.57’

Eucharistic hymn dating from the 14th century, attributed to Pope Innocent VI (died in 1362). Sung at the Elevation of the Host during the consecration and during the Benediction of the Sacrament. Meaning ‘Hail, True Body’ the piece was written for Anton Stoll, less than 6 months before Mozart’s death.

A Clare Benediction (John Rutter) 3.00′

Composed in 1998 for Clare College, Cambridge where he read music where he was a member of the choir and then Director of Music from1975 – 1979. The words and music are by John Rutter.

This piece may not be sung in the Mass, but is dependent upon the numbers of congregation taking communion (if we do not sing it as part of the Mass, I will find a way for us to sing it somewhere!)

God shall wipe away all tears (Karl Jenkins) 3.30’

From ‘The Armed Man: a Mass of Peace, commissioned by The Royal Armouries in Leeds for the Millennium celebrations, initially dedicated to the victims of the Kosovo crisis. It is, however and anti-war piece.

This is the last section of the final movement ‘Better is Peace’, which is the affirmation from the book of revelation that God can and will overcome sorrow, pain and death.

Voor degenen die met ons mee hebben geleefd, hier het bewijs:

Zaterdagochtend waren Pieter en ik al vroeg in de tuin aan het werk. Er moest veel gesnoeid worden. Ik zelf ben toen dat klaar was de rest van de dag ook nog in de tuin bezig geweest. Ik had van de week aan de deur 4 flinke zakken compost gekocht, dus ook die door de grond gemengd, potten gevuld, het een en ander verplaatst etc. Zo kan je dus heerlijk aan het rommelen zijn.

Vandaag zou ik met Luc voor rugby moeten rijden naar Leicester, omdat er te weinig auto’s zouden zijn. Kwart over negen stonden we klaar bij de rugby, en toen bleken er uiteindelijk wel genoeg rijders te zijn. Ik vond het niet erg om weer naar huis te gaan. Toen ben ik met Judith naar haar team van netball gaan kijken, ze kan voorlopig nog niet spelen, vanwege haar gebroken vinger mag ze zes weken niet spelen. Door af en toe toch te gaan kijken, houdt ze toch nog een beetje een bonding.

Ook vanmiddag was het weer lekker zacht weer. Aangezien de tuin nog niet klaar was, ben ik maar weer verder gegaan. Nu was de voortuin aan de beurt. Deze hoek is erg donker, er staan wat rozen (die bijna niet gebloeid hebben) veel blad van wat ooit voorjaarsbolletjes waren (ook deze bloeien niet meer) en grote stenen. De bolletjes heb ik er maar uit gehaald, waarschijnlijk zijn deze gewoon te oud. Ik heb de rozen, die gek vooraan staan, verplaatst. De stenen heb ik op een bult onder de boom gegooid, zodat ik meer plaats heb om wat nieuwe plantjes neer te zetten. Ook hier weer wat zakken compost er door gemengd. Nu maar hopen dat het dit jaar allemaal wat beter aanslaat. Een nadeel hier in Engeland is dat er overal hulst opkomt en overal van die wilde bramenscheuten, waar geen bramen aankomen, lastige prikkers dus.

Laat nu het mooie weer maar komen, dan kan het allemaal lekker gaan bloeien!

Pieter zijn kantoor was nogal kaal, dus hij wilde iets voor aan de wand. Hierbij dus:

Autumn in The City door Henderson Cisz.

Wat een spannende tijd was het toch voor Pieter. Ze zijn al tijden bezig een projekt voor een  Fins bedrijf in scheepsmotoren en onderdelen (Waertsilae) te verkopen. Het is een enorm groot projekt, van rond de 50 milj. euro, wat in deze tijden van economische crisis natuurlijk mooi meegenomen is. Het magazijn wordt in Kampen gebouwd, maar er zit ook heel veel werk in voor zijn mensen in Engeland. Zoals dat altijd gaat met projekten, veel onderhandelen en veel uitstellen. Er hing echter zo veel van af, dat het wel door moest gaan! Pieter is normaliter niet zo heel erg stress gevoelig. Hij probeert ook zo weinig mogelijk in het weekend te werken. Afgelopen weekend ging dit in het geheel niet op. Afspraken die de klant de dag ervoor had gemaakt werden de volgende dag weer gewijzigd, etc etc etc. De deadline voor het tekenen van dit projekt lag echter op 12 maart. Tot gistermiddag (woensdag) toe (Pieter zat al in het vliegtuig naar Finland) geloofde hij nog steeds niet of het wel door zou gaan. De pers, fotograven etc iedereen was al ingeschakeld. Ze hebben onderhandeld gisterochtend van 7 uur tot aan de laatste minuut. Donderdagochtend om 12 uur was het dan zo ver: de handtekening werd gezet!

En vandaag is hij jarig, 46 jaar, volgens mij is bovenstaande een mooi verjaardagskado, maar hij krijgt van ons ook nog wel het een en ander, nog even een verrassing….