Familie Feenstra in Engeland

We dachten eerst dat we nog wat tijd zouden hebben om ook maandag nog iets te doen, maar nee, dat werd hem niet meer. Het verkeer rond Rome is een ramp, en speciaal op maandag. We vertrokken dus op tijd naar het vliegveld. Daar bleek dat we een uur vertraging hadden , vanwege een mankement aan het vliegtuig. Daar is toch niets aan te doen, dan gelaten wachten….We waren al met al pas om 8 uur ’s avonds thuis. Eigenlijk een lange dag, als je bedenkt dat het maar drie uur vliegen is.

Pieter is nu in Italië, we wisselen elkaar af. Hij had gisteren het vliegtuig gemist. Hij had een uur om over te stappen op Schiphol, maar moest wel weer door de douane en bagagecheck. Wegens personeelsgebrek, waren er lange rijen wachtenden, en miste hij dus zijn vliegtuig. Hij moest 6 uur wachten op de volgende vlucht. Hier was hij denk ik niet echt blij mee. Hij was niet de enige die zijn vliegtuig miste.
Het was weer heerlijk om thuis te zijn. Sam was helemaal gek toen ik binnenkwam. Judith zei ook al dat hij steeds naar mij aan het zoeken was. Hij stond boven bij onze slaapkamer, te kijken waar ik nou bleef. Ook Judith was blij dat ik er weer was, want ja ze kon op een dag haar stropdas niet vinden, en ja Papa is ook niet zo goed in zoeken. (hij vond hem echter wel!) Zo zie je maar weer het wordt weer extra gewaardeerd als je even weg bent geweest.

Vanochtend met Sam naar het park geweest, want ja als ik er niet ben krijgt hij meestal een kort blokje om het huis. Hij was zo blij dat hij weer kon rennen, zo blij dat hij aan het eind weer eens een keertje niet terug wilde komen, grrrrrrrrrrr! Hij liep achter een vrouw met een andere hond aan. Deze mevrouw had volgens mij nogal haast, liep erg hard, en dus was Sam in no time ver weg. Uiteindelijk stuurde ze hem nog een keer terug, maar hij volgde nog steeds. Op een gegeven moment ging hij op het golfcourt en liep ik de andere kant op en toen kwam hij, zo maar ineens achter me aan. Raar beest!

Vandaag weer naar de acupunturist geweest. Hij zet dus ook naaldjes voor mijn afvallen, 2 vliegen in een klap! Had dit weekend nog wel erge dikke voeten. Ik hoop dat het gaat helpen. Nog 5 sessies te gaan, dan weten we meer.

Vandaag hadden we geen excursies en waren we vrij om te doen en te laten wat we zelf wilden. We stonden wat later op, maar toch nog op tijd voor het ontbijt. Daarna gingen we rond half 11 op pad. We zouden te voet naar de Spanisch Steps gaan. Aangezien ons kaart lezen niet heel erg goed af gaat, hebben we heel wat kilometers afgelegd. We kwamen, bij toeval door een prachtig park “Villa Borghese”, een park gebouwd door een jonge man, Scipione Borghese, toen zijn oom tot paus gekozen was (paus Paul V) in 17e eeuw. Dit park stond wel op mijn verlanglijstje om heen te gaan, maar Marieke wilde graag naar de “Spanisch Steps”, daar waar heel het Romijnse publiek op zondag heen gaat om te flanneren, en waar veel winkels zijn.

Door het park heen kwamen we daar aan. Boven aan de trap staat de kerk: “Trinita’ dei Monti” met twee koepels (1495). Wat een prachtig uitzicht weer. In de verte zag je de St Pieters basiliek, en verder zag je nog vele oude gebouwen, echt prachtig.

Op de trappen zaten enorm veel mensen en er stonden prachtige azalea’s te bloeien. De trappen kwamen uit op de Kalverstraat van Rome: allemaal winkels met grote namen: Guzzi, Versace, Gvardi, etc, etc, leuk om de etalages te bekijken, haha.

Inmiddels moesten we ook een plaspauze maken, en belandden we bij de restaurant, waar we gelijk heerlijk gelunched hebben. Toen hadden we nog geen betaalbare winkels gezien. Na nog wat rondsjouwen, kwamen we in een deel terecht wat beter voor onze portemonnee geschikt was. Marieke heeft nog een paar leuke dingen gescoord. We hadden nog een paar favorieten die we wilden zien: ik wilde de “Vittoriano” nog zien (daar waren we vrijdag met de nachttour langs gereden, en dat vond ik zo mooi), en Marieke wilde nog naar het “Colloseum”. Gelukkig lag dat beide in dezelfde richting.  Maar voordat we dat gingen doen, moesten we nog even langs “Piazza del Popolo”, daar waren we toch in de buurt.

Piazza del Popolo
Op een gegeven moment passeerde we weer vele andere historische bezienswaardigheden, zoals: de “Trevi Fontain” (1735), en ik denk dat we nog wel een aantal oudheden hebben gepasseerd, maar bij ons was op een gegeven moment alles “weer zo’n oud gebouw” (cultuurbarbaren).

Trevi Fontain

Er is zo veel in Rome, je kan er gerust een week of langer doorbrengen. Bij de fontein was het lekkerste en beroemde ijs van Rome te koop. Marieke kreeg een flinke cone, en ik ging voor een overheerlijke cappuccino.

Tja, zo’n Lamborghini willen we wel!

Het Vittoriano
Zoekplaatje: waar is Marieke?

Het antwoord:

Toen weer verder, we werden steeds wat meliger, we waren al zeer lang aan het lopen (toen was het denk ik inmiddels half vier) Hier bij het…………. stond een ridder. Ik was al het hele weekend op zoek naar een knappe Italiaan voor Marieke om mee op de foto te gaan, om haar vriendje mee jaloers te maken. En eindelijk we hadden hem gevonden! We hebben enorm gelachen.

Hij wilde mij dood steken, help!
Daarna kwamen we langs het “Roman Forum”, een monumental complex, met zijn oorsprong in de Roman Empire . Verwoest door een aardbeving in 851. Vele belangrijke ruines staan daar: Arch of Titus, Tempel van Julius Caesar enz enz. We moeten eerlijk zeggen, we hebben ons daar niet echt meer in verdiept. Wel heb ik er een mooi boek over gekocht, zodat ik het nog eens na kan lezen. Wat een historie in dit Rome!

Eindelijk kwamen we ook bij het Colosseum aan. De batterij van het fototoestel was leeg….met pijn en moeite kregen we er gelukkig nog een paar foto’s op.

Het Colosseum

Vlakbij was de metrolijn. We waren nu zo moe, we wilden wel weer terug naar het hotel. Het laatste stuk, kon niet met de metro, toen hebben we maar een taxi genomen, te moe om uit te zoeken hoe we er met de bus zouden kunnen komen.
Rond zes uur waren we terug in het hotel. Ik ging maar eens de foto’s op de computer zetten, de camera opladen, en vast de verhalen voor de website schrijven. Marieke is ondertussen in slaap gevallen. Ik zal haar straks nog even wakker moeten maken, we zullen toch nog even ergens een hapje moeten gaan eten. Ook in de buurt van het hotel zijn voldoende restaurantjes. Zo wie zo, overal, in elk straatje kom je die wel tegen! Nog een nachtje, en dan zit het er weer op. Een avontuur om op terug te kijken!

We hadden voor zaterdagochtend een excursie geboekt: Vaticaan City. We vertrokken met de bus om half negen, dus er was geen sprake van even lekker uitslapen. Het was een stralend mooie dag. In Italië was het zaterdag Liberation Day (bevrijdingsdag?). Iedereen was dus vrij, winkels waren gesloten, dus er was een enorme rij om de musea van het Vaticaan in te komen. Gelukkig was onze excursie gereserveerd, en duurde het niet enorm lang. We werden voordat we de musea ingingen met een headset geinstalleerd, want eenmaal binnen, kon je de gids niet meer gewoon horen, en dus had je je headset hard nodig.

De beelden gallerie

Prachtige plafonds

Enorm mooie wandkleden

…en nog meer mooie plafonds
Ze vertelde enorm veel, ik kan helaas niet alles na vertellen, haha. De musea zijn enorm mooi, er was een tapijten gallerie, schilderijen gallerie, beelden gallerie etc. Te veel om allemaal in je op te nemen, maar wel enorm mooi.

De tuinen van de Paus

Op de achtergrond de koepel van de St Pieters basiliek

We zagen de tuinen van het Vaticaan, de Sistine kapel (gebouwd tussen 1475 en 1483). Dit was de plek waar geen foto’s gemaakt mochten worden, en waar niet gepraat mocht worden. In deze kapel, was het enorm druk, dus helemaal stil was het er niet. Er was een bewaker die constant “stttttt…” stond te doen. Leuke job! De kapel is gedecoreerd door  een aantal beroemde schilders. De beroemdste is Michelangelo. Hij mocht het plafond schilderen. Aangezien het allemaal fresco’s zijn, neemt dit enorm veel tijd in beslag. Fresco’s worden geschilderd op natte verf, vandaar dat het in nauw overleg moest met de schilders. Het voordeel van fresco’s is dat de kleuren heeeeel erg lang mee gaan. Michelangelo begon in mei 1508 met het plafond, en was in 1512 klaar! Zijn schilderwerk bevat 800m2 schilderwerk. Hij schilderde 9 panelen van Genesis: onderscheid tussen dag en nacht, het creeren van de zon en de maan, het creeren van bomen en planten en het creeren van Adam, en vervolgens Eva en de zondeval en nog veel meer… Echt heel mooi gemaakt!

Daarna liepen we door naar….ja eindelijk de St Pieters basiliek (1506, begin van de bouw- 1626).  De St Pieters Basiliek is de grootste kerk ter wereld. Het Vaticaan is sinds 1377 het verblijf van de paus.

Meer info over de St Pieters Basiliek:

link naar site St Pieters Basiliek
Daar zouden we de volgende dag staan zingen! Buiten, op het St Pieters square waren ze de stoelen aan het klaar zetten voor de mis, die op zondag buiten gehouden wordt. Enkele priesters waren aan het proef draaien.

Eenmaal binnen zagen we pas hoe enorm groot deze basiliek was!

groot doopfont

Michelangelo’s Pieta, uitgevoerd in marmer

Het altaar van de paus

St Pieter in brons uitgevoerd.

Sinds de 15e eeuw houden Zwitsere bewakers de wacht voor de Paus zijn domein. Zij staan bekend om hun betrouwbaarheid en loyaliteit en omgang met de rest van het personeel

Op de achtergrond is de Paus zijn woning

De St Pieters Square
Toen, kregen we even tijd om snel te lunchen, wat souveniers te kopen, en moesten we snel terug naar het hotel. Om 1 uur hadden we nog een generale repetitie. We kregen stricte instructies, wat wel en vooral niet te doen. Iedereen (van de leiding) was bloedje nerveus. Veel tijd om uit te rusten hadden we niet. Om kwart over drie moesten we al weer klaar staan bij de bus, om nogmaal, maar dan nu voor ons optreden, naar de St Pieters basiliek te gaan. Allemaal onze koorkleding aan, en gaan maar weer.

Allemaal aansluiten in de rij om naar binnen te mogen.

Het koor bestond uit 310 man/vrouw

Ook al waren we het koor, we moesten net als iedereen aansluiten aan de lange rij, om de St Pieter in te komen, en door de beveiliging heen. Iedereen kreeg zijn plaats gewezen, en om 5 uur begon de mis. Het was niet echt fijn zingen. Door de enorme akoestiek, bleef er voor je gevoel weinig van over. Je hoorde alleen jezelf zingen, je stond redelijk ver van iedereen vandaan, je had niet het gevoel dat je in een koor zong. Aan het eind werden velen toch wat emotioneel, ook wij pikten een traantje weg. Zingen in de St Pietersbasiliek in Vaticaanstad, dat doe je niet elke dag!
Na afloop kregen we enorme goede kritieken. Er was een vrouwtje die al 17 jaar lang de missen bezocht, en dit was de beste mis ooit! Er werd naar CD’s gevraagd etc. Ik geloof dat we een enorm goede beurt hebben gemaakt. Ook de bewaking was enorm te spreken, we kregen zelfs toestemming om voor het altar een groepsfoto te maken, dat wat de organisatie niet durfde te vragen, werd spontaan aangeboden.

Een deel van de groepsfoto.
Eenmaal buiten, gingen we naar een restaurant waar een buffet voor ons klaar stond. We hadden wel zin in wat. Wat is de Italiaanse keuken toch goed! Echt smullen!

Rond half acht vertrokken we weer met de bus naar het hotel. We waren uitgeput. We stortten languit op bed neer, en vielen als een blok in slaap. Een haze slaapje (ruim half uur), toen moesten we moed verzamelen om naar de after party te gaan.

Loom van het slapen, nog moe etc, toch maar weer wat optutten. We kwamen rond half 10 aan, (het begon al om half negen), maar we kwamen op het juiste moment. De leiding, Linda, John en onze dirigent deden een toespraak. Het moet voor hun ook een enorme opluchting zijn dat het allemaal goed is gegaan, en dat het voorbij is. We kregen ook te horen dat ze weer een nieuw hoogtepunt hadden voor volgend jaar april: zingen in de St Marks Square in Venetië. Ook zullen ze nog een keer in het Vaticaan zingen (oktober), maar daar doen we geen tweede keer aan mee. Venetië echter dat zien we wel zitten! Daarna barstte de party los, en gingen de voetjes van de vloer. Moe, maar zeer voldaan lagen we ruim twaalf uur in ons bedje.

Linda Methcalfe , baas van Sing Live UK, daarnaast met microfoon Steve Roberts, onze dirigent, en daarachter de baas van Sing Live USA John Morris

Hieronder de blog van Linda over het optreden in het Vaticaan:

We moesten al vroeg op, want we moesten om kwart voor zeven op het vliegveld zijn.
Er stonden al vele rode truien te wachten. Ook wij waren in onze tourkleding. We hadden een rood vest met Sing live, Vaticaan tour 2009 aan. Alles verliep netjes volgens schema en we waren dan ook netjes op tijd in Rome. Al daar stond er een Italiaanse dame ons op te wachten, welke we gedurende dit weekend nog vele malen zouden zien. Zij begeleidde ons, nadat we onze tas hadden naar de bus die op ons stond te wachten. Het was drie kwartier rijden naar ons hotel. We vlogen namelijk op airport Flumicino, en dat ligt buiten Rome.
Bij aankomst van het hotel, waren nog niet alle kamers klaar. We konden onze koffers in een ruimte achterlaten, waarna we de omgeving maar eens gingen verkennen.

Ook hadden we wel trek, dus we besloten ergens te gaan lunchen. Eerst moest er echter een pinautomaat gezocht worden, anders konden we misschien niet betalen. Later kwamen we er achter dat je overall met je Rabopas kunt betalen.
Naast ons hotel was een restaurant, waar we al gauw neer streken. Marieke ging voor (je raadt het nooit) een pizza margarita, ik ging voor een heerlijke salade. Het was smullen!

Toen we dit op hadden was inmiddels onze kamer ook klaar. We brachten onze spullen naar de kamer, en besloten toen maar eens wat te gaan lopen.  Oh ja, dit moet ik ook nog even kwijt: Als je met Marieke (jong en blond) door de straten loopt, kijken al die mooie Italianen naar haar, auto’s gaan gewoon langzamer rijden, etc. Verder het verkeer in Italie is een chaos! Ze scheuren, rijden kris kras door elkaar. Oversteken is link: stoplicht op groen voor voetgangers betekent niet automatisch veilig oversteken. We hebben ons ook verbaasd over het parkeren van de atuo’s: overal parkeert men, en als je een Smart hebt (en heel veel mensen in Rome hebben die) dan parkeer je hem gewoon overdwars.

We kwamen al snel een leuke kledingwinkel tegen, gevaarlijk natuurlijk met Marieke in de buurt. Ze ging al snel aan het passen en scoorde een leuk rokje en jurkje. We moesten echter wel de tijd in de gaten houden want ‘s avonds hadden we een activiteit. We gingen naar een restaurant waar we een galadiner hadden, dus we hadden gepaste kleding meegenomen. Er moest dan ook wat tijd gestoken worden in het tutten.

Aangekomen bij het restaurant (weer met de bus) kwamen we in een sfeervolle ruimte. De tafels stonden gedekt en er stond al een lekker voorgerecht klaar. Al snel was duidelijk dat
er vier operazangers ons bezig zouden houden met prachtige zang, en entertainment.
Het eten was wederom (ik blijf het zeggen) heerlijk: eerst een heerlijke kalkoenfilet-starter met salade, toen risotto, toen een pasta gerecht, toen een vleesgerecht met aardappeltjes en salade, en als afsluiter natuurlijk: tiramisu. Of nee, eigenlijk een glas champagne. Op de tafels was onbeperkt wijn en water. We zaten, nadat we aan het begin van tafel waren veranderd bij een stel erg gezellige dames uit Leeds. We hebben veel gelachen.

Marieke wilde een foto maken van een van de operazangers, en sloop naar voren. De zanger kreeg haar echter in de gaten (tja jong en blond) en nam haar in de armen, en ze moest met hem dansen , en hij zong haar toe. Errug grappig natuurlijk, hierop was ze natuurlijk niet voorbereid!

Na het einde van dit programma maakten we nog een night tour door Rome. Dit was al een geslaagd begin van ons tripje Rome.

Marieke en ik zijn vertrokken. We liggen inmiddels languit op ons hotelbed, heel knus, echt niet breed. Ben er net achter gekomen dat we maar 6 minuten rijden van ons hotel zitten, dus dat scheelt weer morgenochtend. We kunnen ook niet ontbijten, want dat wordt pas vanaf 7 uur geserveerd. We zullen dus wat op de luchthaven moeten gaan halen. We vliegen om kwart voor negen, maar moeten (ivm groepsvlucht) 2 uur van tevoren aanwezig zijn.

We hebben thuis nog even samen gegeten, en zijn (de eerste keer) om kwart voor zes weg gereden. We moesten weer terug, want Marieke was haar straighteners vergeten (wat moet ik dan met mijn haar!!!) De tweede keer gingen we dus omstreeks zes uur weg. Onderweg nog ergens koffie gedronken, en rond negen uur waren we in ons hotel. Samen lekker op bed liggen lezen. Ik had de biografie “fighting to the End” van Jade gekocht, en ben daar al helemaal in verzonken. Doet je weer beseffen, wat een voorrecht het toch is om gezond te zijn. Ook al was ze dan een beroemdheid, zij heeft net als ieder ander mens, die een ongeneeselijke ziekte krijgt,  moeten omgaan met het feit dat ze dood ging, alles wat haar lief was achter moest laten etc. Een bijzonder mens, een bijzonder verhaal.

Vanwege gratis wireless kon ik deze posting maken, ik hoop dat we in Italië ook die kans krijgen. Tot snel!

Vandaag ben ik eerst naar de kapper geweest. In Italië moet je er tenslotte een beetje netjes bij lopen. Nieuw kleurtje nieuwe coupe, dit keer weer een beetje korter. Voelt weer lekker!

Aangezien ik de laatste dagen nogal wat vocht vast houd, liep ik al even met het idee maar eens wat homeopatische thee of zo te gaan halen. Ook speelde het feit dat ik gewoon niet kan begrijpen dat ik het laatste jaar zo zwaar ben geworden. Iets in me vertelde me dat er iets aan de hand was. Niets ernstigs of zo, tenminste dat gevoel heb ik nou ook weer niet, maar het klopt gewoon niet. Ik ben gewoon op mijn gevoel af gegaan, denk ik. Affijn ik liep hier dus zo’n chineze winkel binnen, waar allemaal van die potten met kruiden staan. Er stond een reuze aardige mevrouw achter de balie, en die hoorde mijn verhaal aan: gestart met lijnen, meer water drinken, en sinds aantal dagen vochtretentie. Ik moest maar even de dokter zien. De chineze dokter kwam op een gegeven moment uit zo’n klein kamertje, en de assistente vertelde hem het verhaal in Mandarijn. Vervolgens begon hij tegen mij een heel verhaal te houden, in Mandarijn, wat weer vertaald werd door de assistente. Hij raadde me een acupunctuur behandeling aan en optioneel was de massage. Ach ik dacht waarom ook niet. Ik had ook geen zin om naar de huisarts te gaan, want dan kom je ook in zo’n medisch circuit: bloed prikken etc etc.

Hij begon eerst met mijn pols te bevoelen, en bracht toen in zeer gebrekkig Engels uit dat er een blokkade in de energie baan naar mijn nieren zat. Vervolgens zette hij op verschillende plekken de naaldjes (ja ze waren steriel). Toen kreeg ik een of andere lamp boven mijn buik en moest ik me een half uur lang ontspannen. Ik kon mijn rechter arm bijna niet bewegen, dan voelde ik de naaldjes, of zoiets, het deed gewoon pijn. Bij de andere arm had ik daar helemaal geen last van.  Ik dacht misschien dat hij die naaldjes verkeerd had gezet of zo. Het had niet echt zin daar met hem over te beginnen, hij zou me toch niet kunnen verstaan. Daarna begon hij mijn hoofd en gezicht te masseren. Dat was heel lekker. Ik moest wel aan mijn kapsel denken, net met zorg gemodelleerd…… bleef weinig meer van over! Toen was het klaar.

Na de behandeling vroeg ik waarom die arm zo pijn had gedaan: daar had de blokkade gezeten, vandaar! Hij raadde me nog 6 sessies aan. Vervolgens kreeg ik ook thee mee, en voor de nieren en voor het lijnen (ofwel detox), en tabletjes voor de nieren. Ik moet volgende week dinsdag weer terug komen.

Ik ben eigenlijk vergeten te vragen of hij ook naaldjes heeft gezet voor het lijnen, zal ik de volgende keer toch vragen, een paar naaldjes meer of minder kan tenslotte geen kwaad. Ik heb al twee potten thee op, die is prima te drinken, niks mis mee. Nu maar hopen dat mijn lichaam weer gaat funktioneren zoals het zou moeten. Wordt vervolgd.

Vandaag moest Luc weer afrijden voor zijn rijbewijs. Hij had dezelfde examinator, dus hij had er gelijk al een hard hoofd in. Toen hij dan ook nog bij het wegrijden een auto hinderde (deze andere kwam veel te hard aangereden) dacht hij dat hij hier door al gezakt was. Hij deed echter de rest van het examen niets meer fout en was met “1 minor” geslaagd. Het einde van het taxi tijdperk voor mij is hiermee ten einde denk ik. Hij was behoorlijk opgelucht. Hij heeft nu een certificaat, wat hij in de auto moet houden totdat zijn officiele rijbewijs binnen is. Hij mag ondertussen dus al rijden.

Nu begint het voor mij dus pas echt spannend te worden. Met alle raadgevingen, waarschuwingen ed mee, ging hij na schooltijd een aantal van zijn vrienden thuis brengen. Ik houd mijn hart vast. Wat dat betreft, als je ernaast zit heb je er nog enigszins de hand in. Nu is het dus steeds op de klok kijken, hij is er nog steeds niet….hij blijft wel erg lang weg. Maar ja, dat zal op den duur ook wel weer slijten hoop ik.

Marieke en Judith zien het als een winst: we kunnen nu nog makkelijker ergens heen: Luc brengt ons toch wel…..

Ook hierover zullen we toch even wat afspraken moeten gaan maken.

Vandaag was de laatste repetitie voor ons concert (eigenlijk medewerking aan de mess) in de St Peters basiliek. We hadden het vandaag in een kerk, en niet zomaar een kerk. Ik ben net even op internet gaan neuzen, maar de beginselen van deze kerk zijn van 1630. Zie hier voor meer info over de kerk. De St Bartholomew’s church in Armley (Leeds)
link naar St Bartholomew’s church

De akoestiek was gewoonweg prachtig. Het was wel weer reuze vermoeiend. We waren omstreeks vier uur klaar. We sloten af met een lied buiten. We hebben namelijk een extra zong ingestudeerd, als we die namelijk niet kunnen zingen, dan gaan we die buiten op het St Petersplein zingen, en hopen we dat alle toeristen blijven staan om te luisteren. Het laatste deel speelde de pianist op het kerkorgel, wat volgens de site van de kerk volgens mij uit 1868 dateert.

Helaas niet gefocust, genomen door iemand anders met mijn telefoon.

Links op de foto het kerkorgel.

De hele kerk zat vol met koorzangers. In totaal zingen we met 330 in de basiliek.

Links op de foto, op de preekstoel onze dirigent Steve.

In de lunchpauze konden we even een beetje frisse lucht scheppen.

Nog 5 nachtjes slapen…. We vertrekken donderdag, eind van de middag met de auto naar Leeds Airport. Omdat dit 3 uur rijden is, hebben we daar voor de nacht een hotelletje geboekt, anders moeten we vrijdag ochtend wel heeeeeel erg vroeg uit bed.

Genomen tijdens Judith haar weekje in Nederland in februari.

Vanavond gingen we met Sam weer naar het veld bij de school. Op dat veld lopen altijd enorm veel konijnen. Sam probeert er altijd eentje te pakken te krijgen, wat tot nu toe nog niet gelukt was. Maar deze keer had hij beet. Hij ging er meteen mee uit de voeten.

Zodra hij ons in de buurt zag komen, rende hij weer weg. Hij rende echter rechtstreeks naar huis toe. Ik belde Judith dat ze hem binnen moest roepen. Hij wilde zijn vangst natuurlijk thuis verder uitpluizen. Judith zag het natuurlijk niet zitten hem binnen te halen met het konijn in zijn bek. Hij wilde hem ook niet loslaten.

Toen wij dan ook thuis kwamen liet hij hem vallen. Ik weet ook niet of hij er aan zou beginnen te eten, maar zo ver hebben we het maar niet laten komen. Gelukkig zijn er nog enkele honderden konijnen over.