Familie Feenstra in Engeland

Gisteravond zaten we in volle verwachting voor de tv. Er waren 10 over van de voorrondes. Ze waren allemaal zeer goed. Nee het werd niet Susan Boyle (gelukkig).

Hier de winnaar Diversity met een schitterende dansact:

link naar you tube filmpje

Helaas is het nog niets geworden met Luc zijn baantje. Tenminste, ze hebben niets meer van zich laten horen, ook zoiets vreemds. Ik geloof dat we in Nederland dan toch iets fatsoenlijker zijn, en netjes even af-bericht doen. Ze zouden voor vrijdag bellen, en er is niet gebeld. Nu maar afwachten of ze hem ergens anders nog nodig hebben.

Inmiddels is het eindelijk mooi weer geworden, en zijn we dan ook hele dagen buiten. Vandaag en gisteren was het een aangename 22 graden! We beginnen inmiddels lekker te verkleuren.

Ook hebben we de tennisrackets weer eens tevoorschijn gehaald. We tennissen bij de school, lekker dichtbij.

Morgen moet Marieke een vers voorlezen uit de Bijbel in het Nederlands, dit in het kader van het Pinksterverhaal, leuk bedacht! Pieter vertrekt morgen voor een weekje naar Australië, daar is hij al een half jaar niet meer geweest.

Dit was een beetje van alles en nog wat, verder is er niet heel veel nieuws te melden.

Zondagochtend vertrokken we rond half 10 richting Peak District. Het is helemaal niet ver rijden, zo’n anderhalf uur. We belandden een beetje in de file, want ook nu waren er weer meerdere mensen onderweg, vanwege het Bankholiday weekend.

We gingen als eerst naar het Chatsworth house. Het wordt bewoont door de Cavendish familie sinds 1549. Er woont nog steeds familie, de 12e graaf (Duke of Devonshire) woont er nu. Het huis is enorm groot en heeft hele mooie tuinen. In een deel van het huis woont de familie nog, de rest is opengesteld voor publiek. Hieronder foto’s (weer erg moeilijk een keuze te maken van de vele foto’s die we gemaakt hebben.

Een aangename verkoeling op een warme dag.

Er waren allerlei activiteiten en demonstraties van de oudheid op het terrein.

En toen gingen we binnen in het huis kijken:

De film Pride and Prejudice is hier opgenomen.

Na het huis gingen we naar het plaatsje Buxton. Eigenlijk gingen we er alleen op een terrasje zitten, en lekker wat drinken in de zon.

Hier sliepen we een nacht: een hotel met 8 grote kamers, met een heerlijk ontbijt. Sam mocht mee in de kamer, en gedroeg zich voorbeeldig. Dichtbij was een bos, waar we hem lekker konden uitlaten.

De volgende dag gingen we naar Matlock Bath, naar de Heights of Abraham. Een kabelbaan bracht ons 169 m hoog. Aldaar hadden we mooie uitzichten.

Ook bekend om zijn mijnen en grotten.

En gewoon weer nog meer mooie foto’s (ik kan gewoon niet kiezen welke ik op de website wil zetten, dus allemaal maar weer)

We gingen rond kwart over drie op huis aan. Het begon toen net te regenen. Ik wilde weer op tijd thuis zijn, want het was mijn Weight Watchers avond, en ik ben daar assistente. Ik kwam zeer blij terug, want ik was goed afgevallen deze week (2.7 kg). De kinderen hebben allemaal nog vrij (half term), Pieter moet echter morgen gewoon weer aan het werk. We hebben twee leuke dagen gehad, en hadden eigenlijk ook niet verwacht dat ze allemaal mee wilden, dus eigenlijk extra leuk. We dachten dat hun agenda’s wel volgeboekt zouden staan met uitjes met vrienden. Maar ze wilden natuurlijk veeeeeeeel liever met hun pappie en mammie mee, haha. Gelukkig maar!

Luc zijn geld begint in te teren. Hij had in Australië een makkelijk, goed betaald baantje waar hij nog steeds de vruchten van plukte. Nu echter, na rijlessen, en verschillende aankopen, en een vriendin (ja, ja) heeft hij geloof ik toch weer wat geld nodig. Het is niet dat hij vies is van werken hoor, maar ja, je moet erop uit, ze komen niet naar je toen. Afgelopen week was hij in de stad (en ik ook) en beiden hadden we gezien dat de plaatselijke sportzaak mensen vroeg. Omdat hij nu nog maar een paar examens heeft, en dan al vrij is voor de rest van de zomer, heeft hij dus tijd genoeg voor een baantje.

Hij is dus met zijn cv’s de stad in gegaan, en heeft op verschillende plekken zijn cv achter gelaten. Vandaag werd hij al gebeld voor een sollicitatiegesprek bij de JJB (kan hij ook lekker korting op sportkleding krijgen). Aanstaande dinsdag moet hij erheen. JJB is een sportzaak waar je voor allerlei sporten terecht komt. Als wij sportschoenen nodig hadden, sloegen we deze zaak vaak over. Het personeel (veelal jong en onervaren) was een ramp. Het zal voor Luc dus niet echt moeilijk zijn om dit te verbeteren!

Gisteravond zijn we weer naar onze Salsa les geweest. Het is reuze leuk, en ook Pieter doet het hartstikke goed. Vanavond gaan we saampjes uit eten en naar de musical in Birmingham. Verder gaan we morgen twee daagjes naar het Peak District. Dit is maar anderhalf uur rijden. We hebben namelijk maandag bankholiday, een extra vrije dag. Pieter informeert regelmatig bij collega’s naar mooie plekjes in Engeland, en zo kwam hij dus met dit uitje. Momenteel schijnen daar de tuinen erg mooi te bloeien, vooral de Rhododenrons en Azalea’s. Nu is het lekker weer, laten we hopen dat het even aanhoudt.

De website www.fambouw.nl is nu online!

Na mijn oproep in mijn vorige posting kwam deze al boven water:

Ik heb het eindelijk voor elkaar: lang en blond haar!

Vrijdagochtend al vroeg gingen Hendrina en ik naar de Aldi in Den Haag. We hadden een flinke boodschappenlijst mee, dus we zouden wel even bezig zijn. Met allebei een kar, gingen we aan de gang, lijst erbij en afstrepen maar. Toen echter de twee karren boordevol waren, hadden we echter nog lang niet alles. We moesten natuurlijk ook rekening houden dat onze bagage en Eva ook nog in de auto moesten passen. Om kwart voor 12 haalden we Eva van school en reden we gelijk door naar Bennekom, naar boerderij Hoekelum.

Rond 1 uur kwamen we er aan. Gelukkig konden we gelijk terecht, en begonnen we alles weer uit te laden. Verder was nog niemand van de familie aanwezig helaas, anders hadden ze kunnen helpen met sjouwen. Ze werden ook pas omstreeks drie uur verwacht, volgens de uitnodiging. Nadat alles op zijn plek lag, gingen we voor een tweede lading, naar de Aldi in Ede. Ook daar weer twee flinke karren vol, en vervolgens naar een supermarkt waar ze ook wat merkspullen hadden zoals Coca Cola.

Toen we met deze lading om half vier aankwamen waren de eersten er al, en konden ze mooi helpen met sjouwen. Ook was er al een pot thee, nou daar hadden we ook wel zin in. Langzaam aan kwamen er meerderen. Met het eten, pasta met gerookte kip, waren we met z’n 20-en. Judith en Evelien vonden de vaat doen hier erg leuk. Er zitten een goede spoelkeuken in, en de afwasmachine inruimen en uitruimen is niet echt vervelend werk omdat het zo snel en goed gaat.

Ook deden de meisjes ’s avonds de borrel. Ze waren er maar druk mee. Ze hadden een fooienpot gemaakt, en gingen rijk (elk zo’n 10 euro) zondag weer naar huis. ’s Avonds hadden we een soort quiz avond met Taboo, Hints en quizvragen. Er werd zeer fanatiek gestreden! Het was erg geslaagd.

Later ging de muziek aan en werd er nog lekker wat gedanst. Ondertussen zaten op allerlei plekken mensen gezellig te kletsen en te borrelen. Het werd een late boel, de laatsten gingen rond half zes!

De volgende dag kwam de een wat sneller op gang dan de ander. Hoe zou dat toch komen??? Het was een mooie dag, en we konden lekker buiten zitten. Deze ochtend zouden we zeskamp doen. We gingen van groot naar klein staan, zodat we makkelijk 2 groepen konden maken.

Het eerste onderdeel was water overbrengen in je mond naar een fles, wedstrijd welke groep als eerste de fles vol zou hebben. Zo leuk, echt iedereen kon meedoen, jong en oud!

Het volgende onderdeel was overall hangen. Ook dit werd weer door iedereen meegedaan. Sommigen hingen kort (ma) en sommigen konden het heel lang vol houden (Luc).

Je kunt op allerlei manieren hangen:

en ook weer voor alle leeftijden geschikt (zelfs de bijna 2 jarigen)

Het volgende onderdeel van de zeskamp was boomstam gooien.

Hier Gerald in aktie:

Judith:

Pieter gooide wel heel erg ver

Maar helaas ook hier moest hij het afleggen tegen zijn zoon. Luc gooide het verst.

Het volgende onderdeel was een parcourtje lopen met laarzen die aan elkaar geknoopt zitten, waarbij je ook nog, afhankelijk van leeftijd een lepel met ei in je mond of in je hand moet houden.

De groten houden de lepel in de mond:

de kleintjes houden de lepel in de hand, concentratie ten top:

en als je jezelf al groot vindt doe je de lepel in je mond:

Het volgende onderdeel was een pan met water met gestrekte armen voor je houden:

En de kleintjes doen het gewoon samen:

Sommigen trekken er wel heel gekke bekken bij, maar houden het wel heeeeel erg lang vol:

En Ab was de winnaar:

Er waren nog wat onderdelen, zoals auto trekken gepland, maar de lunch stond klaar, dus daar hebben we het maar bij gelaten.

Iedereen had ook het een en ander aan verkleedkleren mee. Zo had ma haar trouwjurk (49 jaar oud) mee. Die moest Marieke maar even passen. Zo slank als je oma!

’s Middags werden er groepen gemaakt voor de Family Bouw’s got talent! Er was een groep die dans, zang, circus en muziek moest doen.

Aan het eind van de middag stond er een heerlijke bbq te wachten. Er was veel te veel, we konden er de volgende dag nog een keer van eten.

Er was nog een grote verrassing: tante Ali was zonder dat iemand het wist over vanuit Canada!

En dan ’s avonds was het zo ver. Het geoefende van die middag moest vertoond worden.

De presentatoren van de avond Luc en Martijn:

De jury bestaande uit Hendrina, Bert en ik (hier blond)

K3:

Het zwanenmeer:

De zanggroep:

Judith en Evelien met het Hannah Montana dansje:

en dan de circus act:

Marieke zong een lied:

De hostie band:

Een optreden van Peter en Bram (vader en zoon) en gastzanger Danny:

Het was een hele geslaagde avond. Er werd ontzettend veel gelachen. De winnaars waren Judith en Evelien, daar de tweede plaats (het zwanenmeer) werd gediskwalificeerd voor “onzedelijke handelingen” bij hun tweede optreden.

Zondagmiddag was de drukste dag. Er waren zo’n 60 man. ’s Ochtends hadden we levend ganzenbord. We moesten dit helaas binnen doen, omdat de regen met bakken uit de lucht kwam zetten.

Er moesten allerlei vragen beantwoord worden en opdrachten gedaan:

ga met z’n allen op een stoel staan:

maak een hoedje van papier:

schmink een persoon van je groep als clown:

Marieke was druk met alle kleintjes:

Alle leden van de groep moesten lippenstift op en elkaar allemaal een zoen geven:

’s Middag aten we nog een keer van het vlees wat over was van de bbq van de vorige dag (net zoveel als de eerste keer), en het smaakte weer erg lekker!

’s Middags hadden we nog een leuk (rustig) spel. De hele familie had een enquete ingevuld met allerlei vragen. Het antwoord kon alleen ja of nee zijn. Daaruit komt dan een percentage. We werden in twee groepen gedeeld en dan moest de ene groep bv raden hoeveel procent wel eens betrapt is op neus peuteren. De andere groep moest dan raden of dat percentage hoger of lager was.

Na dit spel ging er al een deel weer naar huis. Wij vertrokken rond zes uur, want we moesten het vliegtuig om 9 uur halen. De rest die over bleef moesten de restjes opmaken, en er werd nog een lekkere soep gemaakt, met erg veel ballen!

Al met al een zeer geslaagd weekend, met erg veel leuke activiteiten.

Hieronder nog gewoon een paar leuke foto’s:

Er werd fanatiek gepokerd door de mannen.

De nichtjes, Evelien en Judith

Oma tussen haar grote kleinzonen, Luc en Martijn

Prachtig verkleed!

Nog even een vraagje voor de familie: wie heeft er een foto van Hendrina en mij gemaakt, verkleed als Patricia en Vanessa, en eentje met Gerald erbij, die zou ik heel erg graag willen hebben. Bedankt!

Om 8 uur vanochtend werd ik al verrast met een grote doos die werd bezorgd. Een prachtige bos met 20 rode rozen! Hoe romantisch!

Vandaag zijn we 20 jaar getrouwd. De tijd vliegt. 20 jaar geleden was het een zeer warme dag, echt zomer, zo’n 25 graden geloof ik, of nog warmer. Vandaag lijkt het hier herfst, af en toe enorme buien, harde wind, of nee winter , ook nog een flinke hagelbui.

Zaterdagavond gaan we samen uit, eerst uit eten, en dan naar de musical in Birmingham “Never forget, Take That”

Donderdagmorgen vroeg vertrok ik, door Luc weggebracht naar Nederland. We moesten om half 5 van huis gaan, want het vliegtuig ging om zes uur, errug vroeg! Voordat we in de auto stapten, meldde Luc nog even dat de ene koplamp het niet deed. Dat had hij toevallig gezien toen de lampen in het raam schenen toen hij met de auto thuis kwam.

We waren nog maar net onderweg, en ineens een blauw zwaailicht achter ons, dat we moesten stoppen. Aangehouden door de politie. Ik deed maar net of ik niet wist dat mijn koplamp het niet deed. Ik moest mee in hun auto om vervolgens een soort waarschuwing te krijgen. Ik moest mijn lamp binnen 14 dagen laten maken, en op die bon moest een stempel komen van een keurings station. Gelukkig duurde het allemaal niet erg lang, en konden we weer snel verder.

Luc wilde me wegbrengen, zodat hij vroeg zijn bed uit was, om bij terugkomst nog wat te kunnen leren. Hij had die dag sport (theorie) examen. Ik was keurig om 5 uur op het vliegveld, gaf mijn tas af, en liep nog wat langs de winkeltjes, die net open gingen. We vertrokken keurig op tijd, en ik was al vroeg in Nederland. Omstreeks kwart over acht kwam ik uit het vliegtuig. Na op mijn tas te hebben gewacht liep ik de gate uit. Maar helaas, nog geen Ariadne, mijn vriendin, die me op zou halen, te zien. Zij moest uit Geldermalsen komen, en dat is natuurlijk zo ’s ochtends vroeg een ramp met al die files. Ik probeerde haar te bellen, maar mijn telefoon werkte niet in Nederland. Na wat geld te hebben gewisseld ben ik een munt telefoon gaan zoeken. Ik had haar voicemail ingesproken, want er werd niet opgenomen. Ik had ingesproken dat ik buiten zou wachten.  Ik stond al weer even, en vroeg aan nog iemand die stond te wachten of ik zijn telefoon even mocht gebruiken. Net op het moment dat hij overging, moest die man weg omdat hij opgepikt werd. Weer niet gelukt! Ik had ingesproken dat ik buiten zou wachten. Na lang wachten, ben ik om half 10 maar weer eens naar binnen gegaan. Ik heb nog maar eens gebeld met de munt telefoon, en ja hoor gelukkig zij was inmiddels, binnen ook naar mij aan het zoeken. Zo vonden we elkaar dan toch! Na een lekkere bak koffie van de Starbucks, zaten we al snel ruim een uur te kletsen. Ze had wat spannends voor me in petto, maar wilde nog niet zeggen wat. Het was aktief! Bewegen is leuk, zo zei ze (zelf ook net ruim 15 kg afgevallen). We zouden naar Zoetermeer gaan: naar Snow world! Ze had daar om 16 uur een prive les snowboarden voor ons geregeld!

Aangezien het nog lang niet zo laat was, zijn we toch maar die kant opgereden, om vervolgens lekker te gaan winkelen in Zoetermeer. Inmiddels scheen het zonnetje heerlijk, en kwamen we terecht op een zonnig terrasje. Moeten we nog steeds gaan snowboarden? Ja we gaan! Ik was nog lang niet uitgewinkeld, maar om kwart over drie vertrokken we dan toch maar.

Ariadne had een hele grote tas met wintersportkleding meegenomen, want daar was ik natuurlijk niet op berekend. Na ons in de kleding te hebben gehesen, onze snowboard schoenen aangedaan, gingen we naar onze prive leraar Lars. Met onze snowboards in de aanslag, maar absoluut geen idee wat je ermee moet vertrokken we naar de baan. Eerst kregen we wat les in vallen (is dat nodig dan?).We hebben ontzettend veel gelachen. Die snowboard leraar zal wel gedacht hebben, hopeloos stel! Daarna konden we zelf nog wat stoeien. Tussendoor wel even pauze gehouden, want het (vooral het opstaan) was knap vermoeiend. We hebben daar ook nog even gegeten. Daarna heeft zij me naar Den Haag, naar Hendrina gebracht. Daar was ik rond half negen. We hadden beide een zere kont. We hebben veel lol gehad, maar snowboarden is niet iets wat me gelijk ligt. Ariadne deed het beter hoor. Hier ook nog een filmpje, van een van de laatste keren dat ik op moest staan, heel erg charmant (not).

link naar you tube filmpje

We waren nog lang niet klaar met kletsen, het was echt bere gezellig.

Daarna nog met Hendrina tot half 1 ’s nachts zitten kletsen, en dat terwijl ik al om half vier ’s ochtends op was.

JUST A MUM?

A woman, renewing her driver’s license at the County Clerk’s office,
was asked by the woman recorder to state her occupation.
She hesitated, uncertain how to classify herself.
“What I mean is, ” explained the recorder,
“do you have a job or are you just a …?”
“Of course I have a job,” snapped the woman.
“I’m a Mum.”
“We don’t list ‘Mum’ as an occupation,

‘housewife’ covers it,”
Said the recorder emphatically.
I forgot all about her story until one day I found myself

in the same situation, this time at our own Town Hall.
The Clerk was obviously a career woman, poised,
efficient, and possessed of a high sounding title like,
“Official Interrogator” or “Town Registrar.”
“What is your occupation?” she probed.
What made me say it? I do not know.
The words simply popped out.
“I’m a Research Associate in the field of
Child Development and Human Relations.”
The clerk paused, ball- point pen frozen in midair and
looked up as though she had not heard right.
I repeated the title slowly emphasizing the most significant words.
Then I stared with wonder as my pronouncement was written,
in bold, black ink on the official questionnaire.
“Might I ask,” said the clerk with new interest,
“just what you do in your field?”
Coolly, without any trace of fluster in my voice,
I heard myself reply,
“I have a continuing program of research,
(what mother doesn’t)
In the laboratory and in the field,
(normally I would have said indoors and out).
I’m working for my Masters, (first the Lord and then the whole family)
and already have four credits (all daughters).
Of course, the job is one of the most demanding in the humanities,
(any mother care to disagree?)
and I often work 14 hours a day, (24 is more like it).
But the job is more challenging than most run-of-the-mill careers

and the rewards are more of a satisfaction rather than just money.”
There was an increasing note of respect in the clerk’s voice as she
completed the form, stood up, and personally ushered me to the door.
As I drove into our driveway, buoyed up by my glamorous new career,
I was greeted by my lab assistants — ages 13, 7, and 3.
Upstairs I could hear our new experimental model,
(a 6 month old baby) in the child development program,
testing out a new vocal pattern.
I felt I had scored a beat on bureaucracy!
And I had gone on the official records as someone more

distinguished and indispensable to mankind than “just another Mum.”

Motherhood!
What a glorious career!
Especially when there’s a title on the door.
Does this make grandmothers
“Senior Research associates in the field of Child Development and Human Relations”
And great grandmothers
“Executive Senior Research Associates?”
I think so!!!