Familie Feenstra in Engeland

We vertrokken na een stevig ontbijt naar Whisler. Aangezien de Tomtom nog op wandelroutes stond (vanwege hoe naar de kapper te komen) reden we het eerste stukje over ws de oude weg richting Whistler. Een mooie route, waar we alvast een huis voor onszelf hadden uitgezocht, met ocean-view. We kwamen er redelijk snel achter toen Judith vroeg hoe lang we nog moesten rijden: volgens Tomtom 21 uur!!! (dat was dus wandeltijd). We vonden al snel weer de snelweg. Overal zijn ze bezig om de wegen goed te maken, allemaal voor de winterspelen van 2010. Voorheen duurde het ca 3 uur om van Vancouver naar Whistler te komen, ze wilden dit een uur korter maken, door de wegen aan te passen.

Omstreeks half 2 waren we in Whistler Creek, waar we een appartement hadden in een spiksplinternieuw komplex. Alles zat er in: wasdroger, wasmachine, afwasmachine etc. We blijven hier echter maar 1 dag, dus zullen er niet heel lang van kunnen genieten. We besloten snel Whistler in te gaan. Na de toerist info gevraagd te hebben wat we konden gaan doen, kwamen we er al snel achter dat veel afgelast was vanwege onweer, wat al een beetje bezig was. We waren van plan om een grote kabelbaan tocht te gaan doen, maar dat ging dus niet door. We konden ook de bergen niet in, omdat de liften buiten werking waren. Toen kwam er een lichtflits en een knal, en vervolgens stond er boven op de berg bos in brand. Al vrij snel vlogen er blushelikopters af en aan. Wat later waren er ook blusvliegtuigen, die een of ander rood goedje uitgooiden over het bos. We konden dit alles volgen vanaf een terasje. Het was enorm warm: 37.9 graden! We hebben wat door Whistler gelopen, een ijsje gegeten en toen bij de plaatselijke supermarkt boodschappen gedaan voor diner en ontbijt.

’s Avonds begon het te regenen en onweren, goed voor de natuur. Misschien dat we zo nog even naar het zwembad gaan, of naar de fitness ruimte (dat is misschien wel erg optimistisch). Morgen gaan we door naar Kamloops, daar wordt het morgen slechts 37 graden!!

Whistler: Thuisbasis voor de Olympische Winterspelen

Heel veel nieuwe accommodatie gebouwd. Ook ons hotel is nieuw.

Een heel gezellig plaatsje

En toen in een keer: Brand na een blikseminslag

Eerst met drie helicopters met waterzakken en daarna drie grote vliegtuigen met zand?

Duidelijk: Onweerswolken

Een aantal skiliften zijn duidelijk te zien

Na een zeer uitgebreid ontbijt (Luc kon zijn lol weer op!), vertrokken we lopend naar een plek waar ze fietsen zouden verhuren. We keken onze ogen uit, wat enorm veel wolkenkrabbers in Vancouver. Aangekomen bij de fietsenverhuur, bleek dat ze niet voldoende fietsen hadden voor ons. We werden doorverwezen naar een volgend adres, weer een stuk verder lopen in de hitte. We waren blij dat we er uiteindelijk waren. Judith en Marieke wilden graag op een tandem. Daar gingen we met z’n allen. De tocht ging om Stanley Park, langs de kustlijn. Een prachtige fietstocht! Het was bovendien heel lekker om te fietsen, je voelde wat wind om je kop, heel wat beter dan te lopen met deze temperaturen. We kwamen langs het nieuw gebouwde stadium voor de Olympische winterspelen, langs het Olympisch dorp, waar ze nog druk mee aan het bouwen waren etc. De stad doet ons ook wel aan Sydney denken, alleen heeft Vancouver veel meer wolkenkrabbers, is veel groter, en heeft uitzicht op bergen. We deden ook Granville Island aan, sommigen van ons waren blij dat we even onze billen konden lichten van het zadel. Hier hebben we wat rond gekeken, een ijsje gekocht en toen begonnen we aan de terugtocht. We hebben al met al zo’n 24 km gefietst, echt heerlijk. Een leuke manier om in 1 dag veel van Vancouver te zien. We liepen vervolgens terug naar het hotel, waar we helemaal verhit een koel drankje nuttigden. Toen gingen de meisjes zwemmen, Luc naar de fitness, en de ouwelui deden een tukje! Dat is echt vakantie. Laat in de avond nog een broodje gekocht en die op het strand om 10 uur in de avond (nog bij 30 graden) genuttigd terwijl we naar het vuurwerk keken. Dit is nu zo ongeveer alweer het einde van een kort verblijf in Vancouver. Het is een prachtige stad in een fantastische omgeving. Met Sydney een van de mooiste steden die we gezien hebben.

In de haven van Vancouver: Ook veel watervliegtuigen.

Prachtige omgeving

De mannen zijn klaar voor de fietstocht

En de meiden op de tandem

In de verte de brug die ons naar Vancouver voerde

Vrouw in wetsuit: Een beroemd kunstwerk bij Stanley Park

Ook bij Stanley park

Twee stadions in aanbouw voor de Winterspelen

Ook het Olympisch dorp is nog in aanbouw

Prachtige stad

Een Inukshuk: Het symbool voor de Winterspelen. Dit werd vroeger gebouwd door de oorspronkelijke bewoners in afgelegen gebieden om de weg te wijzen.

Een meer in het Stanley Park

Voordat  we vertrokken moest Marieke nog even langs de kapper. Ze had nog steeds haar extentions in, maar elke ochtend moest ze met lijm aan de gang om de boel weer wat vast te plakken. Ook kon ze niet lekker zwemmen en uitgebreid douchen met dit warme weer. Ze zou ze er bij de kapper uit laten halen. Bij de kapper aangekomen, probeerden ze een middeltje uit, en ja, de lijm was oplosbaar, alleen had de kapper pas om kwart voor een tijd. Dat werd dus niets, want wij zouden de ferry van 12.55 uur nemen naar Vancouver. De kapper was echter zeer behulpzaam, en zocht een kapper in Vancouver voor ons op die hetzelfde middeltje ook gebruikte. Marieke maakte met deze kapper om 16 uur een afspraak.
We namen afscheid van tante Ali en oom Dick en vertrokken naar de ferry. Alles verliep voorspoedig, we moesten wel een uur in de hete zon, bij de auto wachten, maar met een boek, wat koele wind van zee, ging het net.
We kwamen om 15 uur in Vancouver aan. Toen we de stad inreden, was het alweer spitstijd. We vonden met behulp van de Tomtom, spoedig ons hotel, en kwamen daar om 15.55 uur aan. Pieter checkte in, en Marieke en ik spoedden ons richting kapper. Om 16.05 uur waren we er, niet slecht! Marieke werd onder handen genomen, ik wachtte af. Ondertussen werd ik het wachten ook wel zat, en vroeg Pieter en de kids ook te komen. We lieten Marieke achter bij een zeer luxe kapper, waarvan de baas regelmatig in het blad Vogue staat, beroemdheden kapt etc etc. Wij zochten een terasje op om een lekker biertje cq wijntjecq frisje te nuttigen. Ondertussen was het al kwart over zes, en nog steeds geen telefoontje van Marieke dat ze klaar was. We besloten er maar weer even langs te lopen: het zou nog een half uurtje duren, ze waren inmiddels bezig met het haar te knippen. We brachten de tijd door in een nabijgelegen parkje. Judith en ik hielden ons bezig met de fontijnen en fotoshoots, terwijl Pieter en Luc een spelletje deden op hun telefoon en een krantje las.
Eindelijk was het dan zover, ze was klaar, het resultaat was weer verbluffend: mooi gezond haar, en een leuke coupe geknipt!! Daarna gingen we wat eten.
Na het eten besloten we nog even naar de aftelklok voor de Olympische WinterSpelen 2010  te lopen. Hier wat foto’s gemaakt. Toeval was ook nog dat er een tentoonstelling in het museum was van Nederlandse kunst, oa van Vermeer; de Rembrandt uit het Rijksmuseum. Toen liepen we naar ons 35 verdiepingen tellend hotel, het Sheraton, lekker luxe met een prachtig uitzicht op de 17^e verdieping over de stad. Lekker loom, vielen we al snel in slaap.

Prachtige uitzichten vanaf de ferry naar Vancouver

Marieke bij de dure kapper

En wij maar wachten …..

en maar wachten …..

en maar wat lezen ….

Eindelijk: Weer wat korter

Nog 198 dagen, 21 uur,… totdat de Olympische Winterspelen in Vancouver en Whistler beginnen.

Leuk stel!

We begonnen de dag met heerlijke pannenkoeken, wat een verwennerij. Echt een aanrader hoor, dit 8 sterren-hotel! Nadat Pieter wat telefoontjes had gepleegd, wat mailtjes had gestuurd en we de koffie ophadden, vertrokken we voor een gevarieerd dagje, niet ver rijden van het huis van tante Ali en oom Dick. We zouden eerst een dagje westkust doen, maar 3 a 4 uur in de auto met dit weer vonden we een beetje zonde van onze tijd.
We gingen naar ………..Grove. Hier staan 800 jaar oude bomen, originele bomen van het eiland: red cedars, en ben even kwijt wat nog meer. In 1997 is hier een zeer kort durende storm van een half uur geweest en die heeft voor heel wat schade hier gezorgd. De bomen zijn zeer groot en erg hoog, sommige zo’n 45 meter hoog. Omdat de bomen op rotsachtige bodem staan, hebben ze weinig wortels, dus waaien ze makkelijk om. Bij hevige wind wordt ook afgeraden het parkje in te gaan. We hebben leuke foto’s gemaakt, volgen later.
We zagen mensen met Starbucks-bekers lopen, en verwachtten de koffie dus dichtbij. We reden richting het westen, de koffie liet wat op zich wachten, maar al snel kwamen we in Port Alberni. Hier hebben we spullen voor de lunch gekocht, incl koeltas (het was daar 37 graden!) en zijn toen richting ………Lake gegaan. Een prachtig meer, kraakhelder water, in een prachtige omgeving. Hier aten we onze lunch, zwommen wat, een beetje zonnen, lezen en luieren.
Om half zes gingen we weer op de terugweg, langs Coombs, en staken aan bij Goats on the Roof. Hier hebben we verrukkelijk ijs gegeten (lekkerste ooit, ik had mango ijs met enorme stukken echte mango erin, mmmmmmmmmmm!) en zagen we de geiten op het dak van de winkel cq restaurant.
Dit alles was op nog geen 3/4 uur rijden van Nanaimo, we waren dus weer vlotjes thuis. UItgeput van een warme dag! Na het eten was Judith zo moe, dat ze zo ongeveer omviel in de stoel. Ze sliep door alles heen, ook door oom Dick zijn accordeon-spel. ’s Avonds kwamen ook Bert, Isabel en Lumi nog even langs om ons gedag te zeggen.
Straks gaan we proberen de ferry van 13 uur te nemen naar Vancouver. Het is dat we nog andere verblijven hebben geboekt, maar we hadden de 2.5 week ook makkelijk op het eiland door kunnen brengen, er is zo veel te zien en te doen hier! Natuurlijk houden we jullie op de hoogte.

We hebben een heerlijke tijd gehad bij oom Dick en tante Ali. Ze waren zo gastvrij! We vinden het leuk om nu eens gezien te hebben, waarom ze voor Canada gekozen hebben, en kunnen het ons goed voorstellen: een prachtig land, een mooie omgeving, echt een aanrader!

Lunchen bij Cameron Lake

Geiten op het dak bij winkel met naam “Goats on the roof”

En dat was in het plaatsje Coombs

Vermoeiende dagen!

Oom Dick speelt nog graag regelmatig de accordeon

Ik zou al een paar ochtenden met oom Dick meegaan met zijn ochtendwandelingetje. Vanochtend kon het, niet echt een lange, maar een half uurtje door het bos, vlakbij hun huis, voordat we naar de kerk zouden gaan. Wat wonen ze hier toch prachtig! Dus: vlakbij bos, prachtig uitzicht, dichtbij zee, meer, mooi weer, zomers warm en stabiel, winters koud en sneeuw.

We gingen naar de kerk, waar Bert en Isabel aktief zijn. Tante Ali en oom Dick hebben vanwege het nogal moderne karakter iets meer moeite met deze kerk, en waren al een paar weken niet geweest. Gelukkig waren ze er deze week, want tante Ali haar naam werd genoemd onder de jarige senioren, haha. De kerk was voor ons hetzelfde idee als de kerk die we in Engeland bezochten.

Na de kerk gingen we even snel naar huis. Luc, die thuis was gebleven, had de koffie klaar (goed gedaan jochie!). Daarna gingen we naar een plek aan zee, waar je de Nanaimo, worldcup Bathtubraces kon zien. Een prachtig plekje! Zelf gebouwde bootjes, van een badkuip met motor. Bert en Isabel waren daar ook heen gekomen. Toen de allerlaatsten gepasseerd waren, gingen we met z’n allen naar Rickies, het restaurant waar Lumi werkt, om de lunch te nuttigen. We hebben er heerlijk gegeten.

Toen gingen we even naar huis om de zwemspullen te halen, om vervolgens naar het Westwood Lake (op loopafstand vanhet huis van Bert en Isabel) te gaan. Isabel en ik gingen een wandeling om het meer maken van een uur. De rest lag lekker te zonnen, lezen en wat afkoelen in het water van het meer. We hebben het daar tot zeven uur volgehouden. Het was nog steeds heerlijk warm. De temperatuur vandaag was rond de 28 graden! Marcel was inmiddels ook thuisgekomen vanuit Victoria, waar hij bij zijn vriendin was. WE hebben lekker wat gekletst, eerst aan de voorkant van het huis onder het genot van een koel drankje.

Toen kwam dan de vis tevoorschijn! Heerlijk verse zalm van de bbq, we hebben gesmuld. Aangevuld met lekkere salades en brood, yummie! Na het eten gingen de kids even naar zolder. Toen we daar later gingen kijken zat er een volledige band te spelen (op de x-box). Erg grappig om te zien, een speelde de drums, de ander de gitaar en een ander zong.

Rond tienen waren we weer thuis. Een erg gezellig dagje, mensen bedankt voor zoveel gezelligheid!

Zaterdag zijn we naar Victoria gereden, zo’n anderhalf uur van Nanaimo. Onderweg hoefden we niet te stoppen voor koffie, omdat ze hier een drive-through Starbucks hebben. In Victoria aangekomen eerst het toeristen bureau opgezocht om de Whale watching te boeken. We konden om 14 uur terecht, dus we hadden nog tijd om eerst wat anders te gaan doen. Het was weer heerlijk weer. Zo’n 24 graden, echt lekker. We besloten naar het BC museum te gaan. Op diezelfde plek was ook het IMAX theather, en daar wilden Luc en Judith liever in. Zij gingen in de film van 12 uur, die een uur duurde, en wij gingen het museum in waar een tentoonstelling was genaamd “treasures”, wij kwamen natuurlijk voor de historie van Britisch Columbia en liepen door dit gedeelte van de tentoonstelling wat sneller. Leuk om de geschiedenis te zien, over de Indianen (de aboriginals van Canada), de prachtige totempalen etc etc
We deden er precies een uur over, toen waren ook Luc en Judith al weer buiten. Wij zijn vrij snelle museumbezoekers hoor. Ik vind het leuk om te zien, maar ga niet elk bordje uitgebreid lezen.
Toen een broodje gekocht en opgegeten in het zonnetje. Vervolgens liepen we naar de kade waar vandaan de walvis tocht zou starten. We werden allemaal in een uiterst charmant pak gehezen, dat ons behoedde tegen kou, en waarin we zouden blijven drijven, mochten we overboord slaan. We zaten samen met Denen, en mensen van Calgary in de snelle boot, een Zodiac. We voeren een half uur topsnelheid, en kwamen in de wateren van de USA. Daar hebben we flink wat walvissen gezien. Eerst een moeder met kind, die zeer speels waren (moeilijk op foto vast te leggen hoor, veel water foto’s…..). We hadden alleen de compact camera mee, dom van ons. De andere zou veel beter zijn geweest met telelens. Daarna nog een poos naar andere walvissen gekeken, en dat alles heerlijk in het zonnetje, wat een leven! Op de terugweg gingen we langs een serie rotsen waar de zeehonden heerlijk aan het zonnen waren. Om vijf uur waren we weer terug in d haven. We hadden zeker nog meer tijd in Victoria kunnen doorbrengen, daar is heel veel te zien. We waren echter ook helemaal gaar van die wind om je kop, en besloten naar huis te gaan. Thuis stond een heerlijk pan nasi klaar, die bijna helemaal leeg ging. Marieke is gelijk in bed gegaan, die was helemaal op, en had hoofdpijn. Zij heeft de hele avond liggen slapen, terwijl wij nog even met Bert en Isabel naar het vuurwerk gingen in Nanaimo. Het was heel erg bijzonder, want we hadden er ook “natuurlijk vuurwerk” bij van het onweer. Het regende iets, maar dat viel erg mee. Na nog een borrel bij Bert en Isabel gingen we vervolgens naar huis voor een goede nachtrust.

zie foto’s www.fambouw.nl

We zouden rustig aan doen, zo de eerste dag. We begonnen met een heerlijk ontbijt met zelfgebakken brood, bacon and eggs en verse aardbeien van eigen tuin. Marieke was enigszins teleurgesteld, omdat ze niet gelijk de zon stralend aan de hemel zag staan. Het was wat bewolkt. We werden gerustgesteld, het komt wel hoor, dat zijn de wolken die over de zee aankomen, en verdwijnen zo. Marieke had de voorspellingen gehoord, en wil poepie-bruin terug komen in Engeland. We begonnen in lange broek, en al tijdens het koffie drinken kwam de zon door! Omkleden maar weer! Vanaf het terras zien we de hertjes, die tussen het gras/ bos liggen, zo leuk. Zo makkelijk huisdieren, die je niet hoeft uit te laten of te voeden, en toch het genot van hebt er naar te kijken. Gelukkig heeft tante Ali om haar achtertuin een hek, want ze houden natuurlijk wel van vers groen, om lekkere bloemetjes. Oom Dick beleeft altijd veel plezier, als ze bij de buurman, beneden op bezoek komen. Deze man heeft dus geen hek, en de hertjes weten het precies, buurman is binnen: we kunnen eten! De buurman jaagt ze dan weer weg door met stenen te gooien, een onbegonnen zaak, want als buurman weer binnen is, komen ze weer terug.

Na de koffie, inmiddels in korte broek, hebben we de strandspullen gepakt, boeken mee, en zijn we naar Parksville gereden. We hebben heerlijk liggen zonnen en lezen. Luc en Judith zijn druk aan het schelpen zoeken geweest. (foto’s volgen nog) Rond vier uur, inmiddels flink verkleurd (vooral de plekken die je zelf, zonder hulp van je moeder in had moeten smeren, Luc) gingen we nog even naar Nanaimo bij de haven. Daar hebben we een lekkere coctail aan het water gedronken (de dames) en een verkoelend biertje voor de mannen gedronken.

’s Avonds, we waren net klaar met het heerlijke eten, kwamen Bert, Isabelle en Lumi langs. We hebben gezellig zitten kletsen, en zullen hen morgen weer zien. Nadat zij vertrokken waren, ging iedereen (Judith was al eerder naar bed gegaan) naar bed. Ik heb nog even gezellig met Oom Dick en tante Ali zitten kletsen (het was ook nog maar kwart voor elf) Ook Pieter zocht al snel de kooi op. Na nog een glaasje zelf gebrouwen wijn, heerlijk overigens, zou ik het ook maar gaan proberen. Ik liep naar beneden, en zag Luc zijn laptop staan: toch nog maar even een stukje schrijven….. en toen was het al snel weer twaalf uur. Ik heb heerlijk geslapen hoor! En nu, om zeven uur staat het tweede stukje al weer op de site. Ga me nu douchen, want we gaan vandaag een dagje Victoria (hoofdstad van Britisch Columbia) doen.

foto’s volgen, eventueel al te bekijken via Bouw website

(SORRY BOUW LEZERS, ZELFDE STUKJE ALS BOUW SITE, MAAR ER ZIJN MEER LEZERS DAN ALLEEN BOUW FAMILIE)

Donderdagochtend omstreeks negen uur, na nog even het huis gezogen, en opgeruimd te hebben (een tik, waar je niks aan kunt doen, ik wil in een schoon huis thuiskomen, en de buurvrouw heeft onze sleutel, en die moet niet denken, wat een slons van een huisvrouw)  gingen we naar Heathrow Airport. Geen files, dichtbij parkeren, zelfde prijs op short stay, kwamen we keurig op tijd aan bij Terminal 5. Een spiksplinternieuwe terminal, high tech, met shuttle treintje naar gate, echt super. Nog een lekkere cappucino bij de Starbucks, nog even tijd om te winkelen, dit keer geen geren naar de gate. Echt een relaxed begin van de vakantie.
Helaas vertrok het vliegtuig met een uur vertraging. Oorzaak weer die bagage, niet vanwege de bagagebanden, zoals in het begin toen de terminal 5 openging, waarom dan wel?!?!?

We zagen echt helemaal niet op tegen de negen uur durende vlucht een kippeneindje, als je Australie gewend bent. Heerlijk films kijken, boeken lezen, dutten etc. Het slapen lukte bij Pieter en mij niet echt zo, omdat er kinderen achter ons zaten die steeds met de voeten tegen de stoelen zaten te beuken…..

Omstreeks 3 uur ’s middags Australische tijd, voor mij na 3 films, een Margriet, wat bladzijden in de Cruise van Suzanne Vermeer, en niet geslapen te hebben (grrrrrrrrrrrr rotkids….) landden we in Vancouver. Bagage ging vlot, auto, een grote Ford opgehaald en daar gingen we, op naar de ferry. We hadden wat problemen om op de highway te komen, het was spits en overal borden verboden rechts af te slaan, als Tomtom zei dat je rechtsaf moest, en verboden links af, als je volgens Tom tom links af zou moeten. We hebben heel wat straatjes gereden totdat we Canadezen dit wel zagen doen en toch maar besloten dat dan maar te volgen (hopenlijk krijgen we niet gelijk de boete).

Ook de ferry naar Twawassen was snel gevonden. De mevrouw bij het loket zei ons, er zat een kans in dat we erop konden……(volgens Ali niet nodig te boeken midden in de week).
We wachten, en wachten, en wachten….. auto’s gingen op de boot… en toen was het halt….. we konden er niet meer bij. Helaas, en we waren al zo moe, het was inmiddels 2 uur ’s nachts Engelse tijd. Tante Ali maar gebeld, we moeten een ferry later komen, hoe laat gaat ie eigenlijk…. twee en half uur later da’s balen…..

We besloten dan maar de auto te verlaten, we stonden bijna vooraan, net niet gered, en hadden nu tijd genoeg om rond te kijken, wat te eten, geld te pinnen etc.

Om 20.20 reden we als 8e auto de ferry op, maar ja dan moet je nog weer twee uur varen. Kids hadden hier en daar al wat geslapen, of in het vliegtuig, of in de auto. Pieter dutte wat op de ferry, maar ik????? ik was klaar wakker, het was inmiddels bijna weer de volgende dag in Engeland en ik was nog steeds niet echt moe, niet slaperig.
Luc en Judith waren na prachtige zonsondergangsfoto’s weer naar de auto gegaan, en waren daar in slaap gevallen. Ik?????nog steeds klaarwakker!

Om half 11 kwamen we van de ferry (6.30 am Engelse tijd) nog steeds niet geslapen, en volgens de Tom tom zouden we om elf uur in Nanaimo zijn, op naar een lekker bedje, wat waren we gebroken wat een lange dag.

De deur ging al snel open toen we de oprit opreden. We werden zeer uitbundig door Micha begroet,( het schattige hondje een Mini schnautzer van hen) Hij was helemaal door het dolle! We hebben nog snel een rondleiding gehad, nog wat gedronken, en toen snel onze bedjes opgezocht.

Wat een prachtig huis, wat een ruimte, en wat een heerlijk bed…..eindelijk mochten we slapen!

Helaas was ik omstreeks half vijf al weer wakker, waarom, ik weet het niet, gewoon wakker…. Om zes uur ben ik maar uit bed gegaan, onder een dekentje op de bank gaan liggen en lekker gaan liggen lezen, klaar wakker. Ook de rest werd voor hun doen vroeg wakker, om half negen was iedereen al in de kleren, en uitgeslapen, klaar om alles bij daglicht nog eens te gaan bekijken.

Inmiddels hoor ik weer de klok twaalf uur slaan, iedereen ligt al te slapen, maar ik weet dat er in Nederland mensen zitten te smachten op nieuws uit Canada, dus hierbij, voorwaarde is natuurlijk wel reakties te leveren!!!!

Ik heb geen energie meer om vandaag te verslaan, andere keer meer en foto’s. We hebben een super hotel, ook hier minimaal 8 sterren (iedereen die onze site leest begrijpt dit, anders even terug lezen)

Welterusten, ik hoop dat het nu na een paar glazen wijn wel gaat lukken!

Als het goed is is Marieke weer onderweg naar Engeland. Het is ook best lang hoor, 2 weken, en dan zo’n eind weg. Maar goed haar wens om weer eens bij haar vrienden te kijken is daarmee uitgekomen. Ze heeft weer een flinke reis voor de boeg, maar daar draaien we onze hand niet meer voor om. Lekker filmpjes kijken, wat lezen, wat slapen…..dat willen we toch allemaal. Ja het is dan wel 24 uur, maar als puber heb je daar volgens mij al helemaal geen problemen mee. Morgenochtend omstreeks 5.55 am landt ze op Heathrow Airport.
Het regent hier vandaag pijpenstelen, ik hoop niet dat het in Nijmegen ook zo regent, niets is zo vervelend als de vierdaagse in de stromende regen te lopen. Succes iedereen! Kan me niet voorstellen dat ik vier jaar geleden ook tussen die meute liep…

Nog 1 nachtje slapen, dan is ons meisje er weer…