Familie Feenstra in Engeland

Gisteravond had Luc een verjaardag van een van zijn vrienden. Ze verzamelden bij hem thuis en liepen toen town in. Daar gingen ze samen curry eten, en daarna nog ergens wat drinken. Het was inmiddels half 11, en Luc was nog niet thuis. Ik was maar vast naar bed gegaan. Op een gegeven moment dacht ik dat ik een auto hoorde stoppen voor ons huis, dus ik ging ervan uit dat Luc met de taxi thuis was gekomen.

Vanochtend echter hoorde ik van Judith dat Luc in de schuur had geslapen!!! Hij had de achterdeur geprobeerd, maar daar zat de sleutel aan de binnenkant, dus hij kon hem niet openen. Marieke had haar telefoon op “stille stand” staan, dus die hoorde hem ook niet overgaan. Ook de sms-jes kwamen niet door. Vervolgens heeft hij maar alle kussens van tuinstoelen op de grond gelegd in het schuurtje, waar ook de wasdroger staat, en is daar maar gaan slapen.

Marieke werd om een uur of twee wakker, en checkte haar telefoon (ja je weet nooit wat je binnen krijgt ’s nachts!) Ze zag toen de berichtjes van Luc, en vroeg hem of hij al binnen was. Luc lag inmiddels (in de schuur) te slapen en hoorde haar sms-je niet.
Toen ik om 4 uur naar de wc ging, zag ik dat het buitenlicht nog brandde. Dit heb ik toen uitgedaan, en ook de voordeur maar eens goed dicht gedaan, en op slot. Ik wist toen nog niet dat Luc “buiten” sliep.

Om een uur of vijf kreeg Luc het toch wel koud. Marieke had haar telefoon niet meer op “stil” staan, en werd wakker van Luc zijn berichtje, en heeft Luc vervolgens binnen gelaten.

Op mijn vraag waarom hij niet gewoon de huistelefoon heeft gebeld, of mijn mobieltje antwoordde hij: ” ik wilde jou niet wakker maken”. Dat is toch wel heel erg lief!!!

Afgelopen woensdagavond vertrokken we met de ferry vanuit Harwich naar Nederland. We vertrokken omstreeks 23 uur en kwamen de volgende ochtend om kwart voor acht in Hoek van Holland aan. We gingen eerst naar mijn nicht Hendrina in Den Haag, die had een lekker ontbijtje voor ons klaar staan. Na even bijgekletst te hebben gingen we door naar de Polder, want ma zat met alle ouwetjes op ons te wachten, want ze wilde even pronken met dat stel uit “dat verre Engeland”.

’s Middags kwam alle familie. Een drukte van belang, Ma zou weten dat ze 70 jaar was geworden! Het was stralend mooi weer, dus alle visite kon mooi buiten zitten, en dat zo laat in de zomer. Pa had nog een partytent opgezet, en die was niet eens echt nodig geweest, al hoewel, het stond wel heel gezellig.

Voordat alle visite kwam, kon Ma even in alle rust het kado van de kinderen uitpakken.

Enkelen van de neefjes en nichtjes van Luc, Marieke en Judith (niet kompleet helaas)

Rond vijf uur moesten we echter al weer weg, naar de volgende verjaardag. Pieter zijn vader is namelijk ook 24 september jarig! We gingen eerst een uurtje bowlen, en toen lekker steengrillen in Lemmer. De eigenaar van die zaak is ook nog eens goochelaar, dus dat is altijd erg leuk, hij komt zo nu en dan langs en laat wat leuke trucjes zien.

Bowlen

De neefjes van Luc, Marieke en Judith van de familie Feenstra
Vrijdagochtend gingen pa en ik even met Gerald een nieuwe bureaustoel kopen. Dat is gelukt, en hij zit er nu weer als een echte direkteur bij! Daarna gingen we even door naar de garage. Pa is al een tijdje bezig om een nieuwe auto te zoeken, en ik wilde wel eens even weten wat het zou worden. Het is nog niet helemaal rond, maar ik denk dat het niet lang meer duurt.

’s Middags gingen we nog even bij Pieter zijn ouders langs, om het kado langs te brengen. Zijn vader kreeg een nieuwe computer. Luc had hem zover voorbereid, dat hij hem aan kon sluiten. Er zit een Nederlandse versie Windows op, wel zo makkelijk, en een besturingsprogramma, zodat Luc op afstand  problemen kan oplossen.

Luc bezig met het installeren van de computer
Vrijdagavond gingen Pieter en pa Gerald weer naar huis brengen, ma, Marieke en ik gingen winkelen in Emmeloord. Marieke heeft een paar leuke setjes gekregen. Leuk die koopavonden, dat hebben we niet in Engeland, alleen maar rond de kerst.

Alle dagen dat we in Nederland was het stralend weer, weer om lekker buiten te kunnen eten.
Zaterdagochtend ging Pieter kijken bij Lars. Hij moest voetballen in Emmeloord tegen de koplopers. Ze wonnen! ‘ s Middags had ik een reunie van mijn ziekenhuis waar ik mijn opleiding heb gedaan (25 jaar geleden). Het werd gehouden in de orchideeënhoeve in Luttelgeest. Er waren 500 personeelsleden op komen dagen, een succes dus! Het was erg leuk om alle bekenden weer te zien. Wat erg grappig was om te zien is dat bv de ouwe hoofdzusters van toen (je dacht toen dat ze minstens 60 jaar oud waren) nu nog steeds oud waren en bij navraag (slechts) 66 jaar waren. In mijn ogen zouden die nu dus echt rond de 80 moeten zijn!!

Pieter had die avond een feestje van zijn familie, omdat een oom en tante over waren uit Australie. De kinderen gingen wel mee, ik was dus op het andere feest. Luc wilde wel weer bijtijds weg, want hij moest nog uit met neef Martijn. Op het moment dat Pieter bij de dancing aankwam, kwam net de borrelbus ook aanrijden, met onder meer Martijn erin. Goede timing dus. Ze waren ’s nachts rond 3 uur weer thuis. Luc moest er echter de volgende ochtend weer vroeg uit, want we wilden om 10 uur, als de kerk begint, in Geldermalsen, onze woonplaats in Nederland, zijn.

We waren netjes op tijd voordat de kerk begonnen was. In Engeland is het niet erg als je niet precies op tijd bent, want iedereen komt laat, maar in Nederland zou de dominee waarschijnlijk speciaal even stoppen. Het was wel weer een aparte gewaarwording om tussen de voor ons bekende mensen, op ons vast stekkie (zou er niemand ooit meer zijn gaan zitten?) te zitten. Marieke vond het maar een ouderwets gebeuren, met kerkorgel en saaie liedjes. De dominee was echter erg jong, en sprak goed aan. Met het koffiedrinken na afloop konden we nog gezellig wat kletsen met de voor ons bekenden. Ik besefte toen toch wel heel erg, dat ik dit toch wel heel erg gemist heb. We hebben het kerkelijk gezien in Geldermalsen erg naar ons zin gehad. In Australie of Engeland hebben we dat nog niet ervaren, helaas. Nu ben ik ook zover dat ik eigenlijk mijn best er niet meer zo voor wil doen. (ik zit nu mijn tijd wel uit) Toen brachten we Marieke naar een vriendin, waar we weer koffie dronken, wederom weer lekker buiten, nog steeds prachtig weer.

Toen zijn we naar kennissen geweest. We waren daar uitgenodigd voor de lunch. Ook daar was het weer erg gezellig. Rond drieen besloten we naar de Hoge Weide te gaan. Daar staat ons huis, en we moesten nog wat foto’s maken, omdat we, als we terug komen het huis willen gaan verbouwen. Wat een mooi plekkie hebben we daar toch! Het verlangen is groot om daar weer naar terug te gaan. Het was dan ook prachtig weer, en dan is het daar zo mooi! De huidige bewoners waren niet thuis, dus we konden op ons gemakkie rond kijken, en lekker van een heerlijke appel uit eigen boomgaard snoepen. De tuin is niet meer zo als hij was, maar daar heb ik niet al te veel zorgen om, we hebben het hele plan nog van de tuinarchitekt, dus dat kan makkelijk weer aangepast worden. Wel was het gras netjes gemaaid en de hegjes netjes geknipt, en zitten alleen hele kale plekken in de borders, waar planten missen.

Na bij nog andere kennissen wat te hebben gedronken, gingen we Marieke weer ophalen. Die had ondertussen haar “Nederlandse kaassouffle” al weer binnen. We waren nog lekker op tijd en besloten lekker uit eten te gaan in “Malsen’ in Geldermalsen. Omstreeks negen uur waren we weer terug bij de ferry in Hoek van Holland. We gingen vroeg slapen, Luc deed nog wat huiswerk, en kwam wat later. Om half zes ging de wekdienst en een uur later waren we weer van de boot. Om tien uur waren we weer thuis. De kids gingen een half uurtje later weer naar school, en Pieter weer naar zijn werk.

Al met al wel een druk weekend. Ik moet zeggen ik kan er wel weer naar uit zien om terug te gaan. Ik weet natuurlijk dat het nog een paar jaartjes duurt, maar ik moet zeggen dat ik daar in die jaren dat we er gewoond hebben (5 jaar) toch erg leuke vrienden hebben gemaakt. We zijn nu vier jaar in het buitenland, en ik merk toch dat die kontakten anders zijn. Het valt toch niet mee om “echte vrienden” te maken. Ik hoop natuurlijk dat ik het allemaal niet al te rooskleurig zie, en dat het, wanneer ik straks terug kom, toch tegenvalt. We hebben in ieder geval een leuk vooruitzicht om ons huis lekker te gaan verbouwen, dat is altijd leuk, bij mijn Wandellingekluppie ben ik ook weer welkom, en ook in de kerk zullen ze ons wel weer terug willen, hoop ik.

Pieter is al een week weg. Hij is in Zwitserland. Wat doet hij? Hij vergadert, vergadert en vergadert. Blij dat ik het niet hoef te doen. Oh ja, en ze eten, en drinken, vergaderen, eten en drinken. Dodelijk vermoeiend lijkt me. In Zwitserland is het hoofdkantoor, vandaar dat ze daar vaak heen gaan. Ook zijn collega’s uit Amerika, Australie, en alle anderen zijn er.

Gisteren en vandaag was er een iets aktiever programma. Voor Pieter wel heen aktief, als je alleen gewend ben om naar je auto te lopen en weer terug. Gistermiddag hadden ze een tenniscompetitie. Fanatiek als hij dan is, gaat hij er volledig voor. Hij heeft gisteren drie uur op de baan gestaan: kon daarna haast niet meer lopen van de spierpijn, maar ja, je wilt je niet laten kennen…… Vandaag werd er ook niet vergaderd. Hij had het programma bedacht (niet wetende dat hij waarschijnlijk zo veel spierpijn zou hebben van de dag ervoor). Eerst gingen ze rodelen, 8 km naar beneden, en dan 8 km fietsen (als die benen de trappers tenminste nog rond kunnen krijgen). Mijn vraag was: moet je dan 8 km naar boven fietsen, je bent tenslotte met de bobslee naar beneden gegaan. Nee ze gingen (gelukkig) eerst weer met de kabelbaan naar boven, dus ook het fietsen was bergafwaarts.

Net nog even laatste berichten van hem binnen gekregen: Vandaag was dodelijk aldus Pieter. Ze moesten eerst 45 minuten fietsen, laatste stuk was bergopwaarts. (had hij dus gelopen). Toen gerodeld, daarna weer terug fietsen, meest over gravel. Toen gingen ze douchen en dineren in een naburig dorpje. Pieter stelde nog voor te gaan lopen (haha), taxi was te duur, dus namen ze de bus. Helaas werden ze toen onder aan de heuvel afgezet door de bus, en moesten ze alsnog heuvel oplopen. Ik kan me voorstellen dat ze enorm veel lol hebben gehad. Er waren gelukkig meer zo “sportief” als Pieter. Voor de terugweg toch maar een taxi genomen, en die was toch goedkoop, hadden ze dat geweten!!!!

Nu nog een dag vergaderen, dan vertrekt hij maandagochtend weer naar Engeland.

En wij, ach we vermaken ons prima. Kids hebben de eerste volle week erop zitten. Hebben veel huiswerk, zijn erg moe, moeten weer erg aan het ritme wennen. Ik ben fanatiek aan het sporten, gezond aan het eten (ben namelijk na de vakantie, nog niet op mijn streef gewicht). Verder druk met vrijwilligerswerk, voor Castel Froma, voor het koor en dus de week is voorbij gevlogen. Judith en Marieke hebben beiden een vriendinnetje te logeren vannacht, en Luc is aan het oppassen.

Eindelijk kwam dan het langverwachte telefoontje. Marieke heeft werk! Ze is hier toen ze 15 jaar was op gesprek geweest, maar ze vonden het toen nog lastig, omdat ze op die leeftijd meer pauze verplicht zijn te geven ed. Nu ze dan 16 jaar is, mag ze komen! Ze gaat elke zaterdag van half 10 tot half 2 werken bij Next een heel leuke kledingzaak. Niet heel veel uren, maar het begin is er. Alle vriendinnen zijn jaloers!

link naar de site van Next

Vandaag had ik een gesprek met de logopediste bij Castel froma, het tehuis voor gehandicapten. Ik ga vrijdagmiddag eerst met haar samen de oefeningen bij de mevrouw doen. Weet ik een beetje hoe het gaat, daarna kan ik het zelfstandig doen. Teruggekomen bij de Occupational therapy, bij Tina, die alle vrijwilligsters aanstuurt, vroeg ik of ze me nog nodig hadden voor de woensdag, omdat ik me daar een beetje overbodig voelde. Ze vinden me nog steeds een goede hulp, maar zelf voel ik dat niet zo, ik wil meer mijn handen uit de mouwen steken.

In overleg met de logopediste ga ik misschien nog een paar bewoners erbij krijgen voor spraakoefeningen. Dat lijkt me erg leuk! Dan ben je tenminste daadwerkelijk bezig, beter dan wat tussen de bewoners zitten en met ze zingen. Zij vinden het misschien leuk dat ik erbij zit, maar zelf voel ik me nogal nutteloos. Ook zei Tina dat ik ten alle tijden gewoon binnen kon lopen, misschien een bakkie koffie met de bewoners doen, een praatje houden etc. Nu ze me kennen is dat allemaal wat minder strict.

Verder ben ik maar weer eens naar de kapper geweest. Nu ik het haar zo kort heb, is het snel lang, haha. Het model is er dan snel uit. Een ander probleem is dat ik zo enorm grijs word! Ik heb het vier weken geleden geverft, en nu is het al weer grijs! Ik denk dat het tijd wordt voor een pruik! Nee, zonder gekheid, maar het gaat ineens erg snel. Ik baal daar wel van, want nu moet ik echt elke vier weken verven. Mijn haar kan er gelukkig goed tegen, is altijd gezond, maar het is altijd weer zo’n werk. Ik doe het ook wel zelf, of als ik toch bij de kapper ben, doet de kapper het. Scheelt enorm in prijs als ik het zelf doe, en ook in tijd. Affijn het is nu weer even bruin, voor zolang het duurt (vier weken).

Judith kan beginnen met haar online Nederlandse les, ze heeft de eerste taken binnen. Het online lessysteem ziet er goed uit. Ze heeft er ook wel zin in.

Bij de kerk vroegen ze mensen voor de muziek. Aangezien Marieke lange tijd trompet heeft gespeeld, zei ik dat ze eens moest informeren. We hebben zelf geen trompet, maar wie weet. Een van de muzikanten (de violiste) had ook nog een trompet, kon er zelf niet op spelen, en die mocht ze wel gebruiken. Ze is gisteren naar de oefenavond geweest. Ze hadden nog geen muziek voor haar, maar dat komt de volgende keer. Leuk, ik vond het altijd zo leuk als ik haar hoorde spelen!

Verder heeft Marieke ook een heel klein baantje als folderbezorger. Het is een soort advertentieboekje en wordt een keer per maand rond gebracht. Het verdient niet bar veel, maar alles is meegenomen aldus Marieke. Nu is ze weer een sollicitatieformulier aan het wegbrengen, bij een woonwinkel, daar vroegen ze iemand, hopen dat dat wat wordt.

Luc en Marieke zijn deze week begonnen met de Sixt Form in de nieuwe school. In de sixt form hoeven ze geen uniform meer aan. Gelijk al grote problemen natuurlijk bij Marieke, want wat doe je aan!!!! Ze hebben het hele jaar maar vier vakken waar ze aan moeten werken, daarin krijgen ze dus heeeeeel veel uren les. Alletwee hebben ze (weer) heel veel goede voornemens om het dit jaar nog beter te doen.

Vandaag ging ik voor de eerste keer met Sam naar het tehuis waar Sam als Pat-dog aan het werk gaat. Het ging eigenlijk heel gemoedelijk. Zoals ik al eerder zei, het zijn mensen met schizofrenie. Ik weet niet of ze het allemaal hebben, maar aan allen mankeert in ieder geval wat. Er wonen in 1 huis 8 mensen. Ik zat met Sam in de woonkamer, en liet Sam wat bij de bewoners kijken, wat aaien, wat knuffelen, gewoon hij kreeg lekker veel aandacht, en dat vindt Sam altijd heerlijk. Hij was heel rustig, niets nerveus, hij gedroeg zich perfekt. Ook wat door de tuin gelopen, wat gekletst etc. Over twee weken ga ik weer, ik blijf er een uur, en dat is op zich ook genoeg. Niet allen praten ze even veel, dus dan kan een uur best lang duren. Sam gaat als het te lang duurt gewoon lekker liggen. Een bewoner bood een bak water aan bij binnenkomst, zo lief! Ik vind het leuk, zie er naar uit om er weer heen te gaan. Ook ben ik hartstikke trots dat Sam het zo goed doet!

Judith is vrijdagmiddag met een vriendinnetje en haar ouders een mooie wandeling wezen maken. Ze wilde dit ook graag met ons nog een keertje doen. Pieter was druk met z’n koffer inpakken (nou ja alles lag al klaar hoor, moest er alleen nog in), omdat hij een week naar Zwitserland gaat, incl volgend weekend. We gingen dus maar met z’n tweetjes, en Sam natuurlijk. Het was een 1 uur heen lopen (en weer een uur terug) door mooi Engels landschap, uitkomend bij een oud kasteeltje, en natuurlijk een pub voor een drankje en een ijsje, dan wordt het lopen tenminste ook nog beloond. Hieronder de foto’s:

Ook heb ik nu (voor mijn verjaardag gekregen) een haak aan de fiets waaraan Sam kan lopen, zodat hij niet plotseling voor je wiel kan gaan lopen, en wij zelf beide handen aan het stuur kunnen houden, een stuk veiliger natuurlijk.

Maandagmiddag is de familie weer vertrokken. ’s Avonds hield Marieke een dinerparty voor 11, nog steeds voor haar verjaardag. Dit waren haar vrienden van de kerk, die wilde ze niet bij de andere avond erbij hebben. Ze had zelf gekookt: kruiden stokbrood vooraf, spaghetti bolognese en toe fruit crumble met ijs. Het was een succes. Ze had alles zelf gedaan, en ook alles zelf weer helemaal opgeruimd. Het zag er de volgende ochtend (wij waren inmiddels naar bed gegaan) weer spik en span uit. Goed gedaan Marieke!
Vanaf dinsdag ging Judith weer hele dagen naar school, naar de nieuwe, spiksplinternieuwe school. Ze had er weer veel zin. Luc en Marieke hadden nog vrij. Zij gingen woensdag en donderdag met sixformers naar de universiteit in Leicester. Daar kwamen allemaal leerlingen die ook op anders scholen de Sixt form gingen doen. Ze hebben weer veel nieuwe mensen leren kennen. Ze deden veel sport, veel spelen om elkaar te leren kennen etc. Ze bleven ook op de campus slapen. Marieke had een workshop streetdancing gedaan, ze loopt nou met erg veel spierpijn rond, voelt spieren waarvan ze het bestaan niet af wist.

Dinsdag ben ik naar een huis geweest, waar ze een aanvraag hadden voor bezoek van een PAT-dog. Ik ben eerst maar eens gaan kennismaken, zonder Sam. In het huis wonen 8 mensen met ernstige vormen van schizofrenie. Aanstaande maandag ga ik voor de eerste keer met Sam. Ik ben benieuwd hoe hij het gaat doen. Honden zijn namelijk erg gevoelig, zullen snel prikkels opvangen, bv is iemand chagrijnig, dat voelen ze, is iemand bang, voelen ze, dus ik ben benieuwd hoe Sam op deze mensen gaat reageren. Een medewerker vertelde dat zij haar hond eens mee had genomen, en die begon tegen een bewoner te grommen… tja dat moet je niet hebben natuurlijk.

Woensdag ben ik na een zomerbreak weer eens naar het tehuis gegaan waar ik vrijwilligerswerk doe. Ik had er niet zo veel zin in, omdat ik me een beetje nutteloos voel. Ik was ook al van plan te vragen of ze me niet iets anders konden laten doen. De coordinator had echter ook al door dat ik wel wat meer aankon als ex-pleeg, begreep ook wel dat ik niet echt geinspireerd werd door wat rolstoelen heen en weer te rijden. Nu ga ik met een mevrouw logopedie-oefeningen doen. Deze mevrouw heeft een hersenbloeding gehad. Aanstaande dinsdag doe ik het eerst een keertje met de logopediste samen. Kijk en dat lijkt me wel weer leuk. De coordinator, Tina genaamd had me ook al voorgesteld aan het hoofd van de verpleging. Ze wilde me wel daar aan het werk hebben. Ik heb even met het hoofd gepraat, maar ja ik ben niet geregistreerd, en werd op de universiteit niet aangenomen voor de back to practice cursus. Ik vertelde ook dat ik niet veel wilde werken, twee dagen is toch echt het maximum. Maar goed, aangezien ik dus niet geregistreerd ben wordt dat ws niets.

Donderdagavond ben ik naar een info avond geweest voor een nieuw concert van Singlive in de Symphony Hall in Birmingham op 24 januari 2010. Het thema is Sing the classics and classical rock. Ik heb er weer veel zin in! Daarna had ik mijn gewone kooravond. Het is nog steeds een beetje een gezeur op het koor. De dirigente die we hebben, wordt niet door iedereen gewaardeerd. Ik heb me er inmiddels bij neergelegd. Ze doet de kooravonden goed. Alleen jammer dat ze voor de rest nogal chaotisch is, en afspraken niet nakomt. Ook heeft ze zelf heel veel andere verplichtingen, waardoor ze veel kooravonden mist. Die avonden dirigeert er een man(een koorlid) die net ervoor geleerd heeft. Hij doet het natuurlijk weer op een hele ander manier, maar ook wel aardig goed. Hij moet dus erg vaak invallen. Het zorgt allemaal voor veel onrust. In oktober hebben we een algemene jaarvergadering en dan wordt er ws gestemd wie de dirigent gaat worden, beetje vreemd allemaal. Al die onrust zorgt er soms voor dat ik denk, wil ik hier nog wel bij horen. Maar ach als ik dan weer ben wezen zingen, mijn werk als secretaresse voor het koor doe, en ’s avonds met het groepje weer gezellig in de pub zit, dan denk ik toch maar weer, ach het is ook wel leuk hoor. Ik ben erg benieuwd hoe de vergadering gaat verlopen. Ik hoop eigenlijk dat er een heel nieuw commitee gevormd wordt. Ik wil wel secretaresse blijven, dat heb ik nu net een beetje allemaal van de grond. Ik ga nu met een nieuw lid (we hebben nog steeds nieuwe aanwas) een nieuwe vorm van registratie opzetten en uitgeven van de muziek. We delen elke keer muziek uit, en vervolgens lijkt het alsof niemand het heeft gekregen. Waar blijft al die muziek? We willen de leden nu laten tekenen bij het in ontvangst nemen van de muziek. Zo zie je maar weer er is weer werk genoeg voor de secretaresse.

Gisteravond hebben ze met een schroevendraaier bij Luc zijn rugby mijn auto proberen in te breken. Luc had mijn nieuwe handsfree bellen-apparaatje mee. Het is ze niet gelukt, of ze zijn gestoord. We kwamen erachter doordat het slot niet meer werkte. Echt irritant, nu moest ik eerst de bijrijders deur opendoen en dan van binnenuit openen etc. Luc is vanmiddag even naar een garage (waar een van zijn vrienden werkt) gegaan, en die hebben het zover opgelost dat ik hem weer met de sleutel open en dicht kan doen, alleen de centrale vergrendeling werkt alleen van binnenuit. Ook hebben we inmiddels de nieuwe, ongespoten motorkap in de garage staan. Over twee weken wordt hij gespoten. Nu nog een paar nieuwe voorbanden, en dan is hij weer zo goed als nieuw.
Vandaag ben ik even een zak appels, van eigen tuin, naar Castel Froma wezen brengen, zodat de bewoners aan het koken kunnen, een of andere apple chutney of zo. Ik nam Sam gelijk mee, had hij een wandeling. Ik moest natuurlijk gelijk even met Sam showen. Hij gedroeg zich keurig tussen de rolstoelers, een goeie test voor hem.

Vanmiddag heb ik een ontbijtkoek gebakken. Ook iets wat ik mis vanuit Nederland. Het is een recept met nootmuskaat, kruidnagelpoeder en kaneel. Hij is klaar, we gaan hem zo proeven.

Fijn weekend allemaal!

Het is volgens mij alweer heel lang geleden dat ik (Pieter) weer eens een stukje heb geschreven, maar mijn moeder zei me gisteren dat ik dat vandaag eens moest doen en goed: Daar gaan we dan!

Zoals te lezen viel in eerdere berichten van Henriette was ik vorige week de hele week in Australie. Heel handig gepland natuurlijk met de grote party van Marieke in diezelfde week, maar ze hebben het goed gered zonder mij. Ik kwam zaterdagmorgen weer thuis en kon dus nog volop meedoen in het weekendbezoek van Pa en Ma en Wiepke en Anneke. Vervolgens maandag weer eens op kantoor gekeken, maar dat was maar voor een dag, want dinsdagmorgen ging de wekker weer vroeg om het vliegtuig naar Nederland te nemen. Om het aangename met het nuttige te verenigen ben ik dan eerst even in Rutten langs gegaan bij mijn vader en moeder om een bakje te doen en te lunchen waar ook Jens en Lars (de kids van Jacoba en Edward) aanschoven. Het was heerlijk weer dus we konden buiten zitten! Daarna met de auto naar Culemborg, want daar was een personeelsbijeenkomst van de collega’s in de Benelux, dus kon ik me daar nog even laten zien. De echte reden om naar Nederland te komen was een geplande festiviteit op het bouwterrein van Wartsila in Kampen waar wij (Swisslog) een enorm distributiecentrum gaan bouwen. Gisteravond ben ik samen met Karel die het project op dit moment trekt nog even op het bouwterrein gaan kijken of alles klaar was voor het feest van vandaag en of onze vlaggen (met Swisslog erop) goed in beeld waren. Toen dit ok was, zijn we naar ons hotel gegaan in Nunspeet waar mijn baas Daniel inmiddels ook was aangekomen. Na een lekker diner vroeg naar bed, want de wekker ging vandaag weer om 05:30.

Vandaag dus vroeg op en met de auto naar Wartsila in Zwolle waar ons koffie wachtte en daarna met de bus naar Kampen met een heel grote groep. In Kampen kwamen bij mij de herinneringen aan rijlessen en rijexamens boven maar dat terzijde. In Kampen op een grote rondvaartboot die ons naar het bouwterrein (direct naast de ijselbrug op de N50) bracht. Op het bouwterrein (waar 6 grote heimachines tegelijk werken) werden een aantal speeches afgewerkt en vervolgens werd om 09:09 de 999e paal onthuld en vervolgens werd de 1000’ste erin geheid. Uiteindelijk komen er zo’n 8000 palen van 12-14 meter lengte in de grond. Daar wordt vervolgens een gebouw op gezet van 37′000 m2 met daarin een automatisch magazijn voor 60′000 pallets en een automatisch miniload magazijn met 60′000 bakken en natuurlijk veel andere ruimtes, laadruimtes, kantoren, parkeerplaatsen, een kade naar het water enz.enz. Eind volgend jaar moet alles klaar zijn en wij zijn er erg druk mee. Swisslog verzorgt zowel alle bouwactiviteiten (startend met het heien door IJsselmeerbeton) en alle inrichting. Hieronder wat foto’s die ik van de website van RTV Oost heb gevist. Als je goed zoekt kun je mij nog vinden helemaal links in de grote groep.

Dit is zoals het er volgend jaar uit moet zien.

De onthulling van paal 999, terwijl paal 1000 op de achtergrond klaar staat.

En daar gaat paal nummer 1000!

link naar RTV Oost voor het gehele artikel en foto’s

Vrijdagochtend, na een best druk weekje, gingen we weer naar Birmingham airport. Ofwel Luc ging en ik kon nog snel even  met Judith naar school. Zij moest haar ID kaart ophalen. Pa, Ma en Wiepke (jongste broer van ma) en zijn vrouw Anneke kwamen aan voor een weekendje Engeland. Vrijdag was een koude dag, de temperatuur was rond de 13 graden, maar ja als je wilt roken, zal je toch naar buiten moeten. Sommigen hebben dat er toch echt voor over!

’s Middags zijn we Leamington Spa in geweest. Een deel ging lopend de rest met de auto, Luc chaufeerde. Eerst een kijkje in het park, toen het Leamington Spa museum.

De volgende ochtend, na een lekker ontbijtje, waar ook Pieter, na zijn weekje Australië al weer bij aanwezig was, gingen ik een stuk lopen met Sam. Anneke en Wiepke gingen samen naar het Warwick Castle, wij waren daar allemaal al meerdere keren geweest.

Pieter was met Judith en Luc kadootjes kopen voor de jarige Jet. ’s Middags gingen we naar de rugby. Luc zou moeten spelen. Luc zit nu bij de seniors, heeft een nieuwe trainer en nieuwe coach, en werd helaas niet opgesteld, baaaaaaaaale!!!! We hebben geklaagd, geprotesteerd, maar helaas, het hielp niet. Uit protest zijn we geen pint gaan drinken in het clubhuis. Waardeloos, laat je je hele familie overkomen om hen te laten zien dat je kunt rugby spelen, word je niet opgesteld! Het team had wel gewonnen 14-5.

Terwijl Luc zijn verdriet zat te verdrinken in het clubhuis, hadden wij een lekkere bbq. Ja, Luc die spareribs heb je mis gelopen. ’s Avonds nog wat gekaart, x factor gekeken, en voor 12-en op bed (anders was ik al jarig).

Zondag was de grote dag: Jet werd 43! (nee geen 45, Tiny). Na vele kadootjes, gingen Anneke, Wiepke en Sam en ik een flink stuk wandelen door het mooie Engelse landschap. Het was schitterend wandelweer. We kwamen rond 12 uur bij de pub in Offchurch. Om 12 uur ging hij open voor een lekkere koffie. De lekkere appeltaart zouden we later thuis wel krijgen. Na weer een uur teruglopen waren we rond kwart over een weer thuis. De rest had zich vermaakt met klaverjassen.

Later op de middag zijn we met de auto naar een prachtige tuin gegaan. ’s Avonds nog uit eten. Het was een leuke dag, met gezellige mensen. Morgen zijn ze hier nog, ze vertrekken om 16 uur weer naar Nederland.

Nu is het toch echt tijd voor food!