Familie Feenstra in Engeland

En zo gaan we al weer bijna februari in. Ik kan niet wachten tot het weer wat warmer wordt. Het huis wil ook niet echt heel goed warm worden. De keuken is vaak de plek waar het het warmst wordt. In de woonkamer hebben we al een extra kacheltje staan, maar het wordt er gewoon niet echt aangenaam.

Vandaag heb ik een uur bij -0.5 graden langs de lijn gestaan bij netball van Judith. Voordat de wedstrijd begon had het net een ietsiepietsie gesneeuwd. De meiden moesten eerst allemaal zout strooien voordat ze de lijnen konden zien, en natuurlijk voor de veiligheid! Zij speelden in van die korte rokjes, met blote benen! Toen ik daarna thuis kwam, kon ik gewoon niet meer warm worden! Ik had toch voldoende lagen kleding aan! Brrrrr. Eigenlijk hebben we niet te klagen. In Nederland hebben ze voor de zoveelste keer weer sneeuw! Gelukkig had het team gewonnen met 29-3, dus we waren niet voor niets zo koud geworden. Judith was deze week als de speler van de week verkozen.
We beleven niet echt veel de laatste tijd. Pieter reist aardig wat af, dan weer naar Zwitserland, dan weer naar Nederland en meer dan een week geleden nog naar Australië. Wij vermaken ons ondertussen wel hoor.

We zijn in het nieuwe jaar ook begonnen met het koken een beetje te verdelen. Zo wordt er woensdags en zondags voor mij gekookt! Luc komt met allerlei ingewikkelde of nieuwe dingen. Zo heeft hij al kipfilet gemaakt, omwikkeld met bacon en afgelopen week had hij heerlijke, volledig zelfgemaakte pizza gemaakt. Marieke heeft vaak niet zo veel tijd en zin om receptjes op te zoeken, en maakt dan wat ik al in huis heb. Dit is overigens ook heel goed, zo weet ze nu hoe je aardappelen moet koken, groente moet koken etc. Judith heeft eigenlijk twee keer geluk gehad: de eerste keer was ze jarig, dus gingen we uit eten, en de tweede keer had ik concert in Birmingham, en gingen we (weer) uit eten. Pieter doet wel zijn best om iets origineels te zoeken, maar meestal komt het erop neer dat ik toch weer wat voorstel. Ik vind het juist zo leuk om verrast te worden en ik vind juist het bedenken van wat we gaan eten een opgave! Pieter staat nu in de keuken we eten gebraden kip, in de oven, volgens een recept van Jamie Oliver(link naar site). Het zal me benieuwen, er komen in elk geval heerlijke geuren uit de keuken.

Luc ging gisteravond weer eens verkleed de stad in om te feesten. Dit keer als Ali G :

Dit is nog geen foto van Luc, die komt waarschijnlijk nog. Ik weet niet of het in Nederland ook zo is, maar op zaterdagavond lopen hier altijd veel groepen verkleed rond. Allemaal vrijgezellen feestjes. Luc en zijn vrienden hadden een afscheidsfeestje van 2 van hun vrienden, ze gaan samen voor langere tijd naar het buitenland,  eerst naar Thailand en dan naar Australië.

Marieke heeft van de week haar eerste gitaarles gehad. Ze speelt ook nog trompet, maar ze zingt er ook graag bij, en dat gaat een beetje moeilijk. Aangezien er nog een gitaar stond, van Luc zijn tijd dat hij speelde (doet hij helaas niet meer), wilde ze wel weer gitaarles nemen. Ze heeft in Australië ook anderhalf jaar les gehad, is toen weer even gestopt, en gelukkig wist ze zich nog wel een aantal akkoorden te herinneren. Een leuk instrument natuurlijk en handig mee te nemen.

Luc heeft woensdag een sollicitatie gesprek bij een bureau dat babysit, kinderopvang, nanny’s ed uitzendt. Hij heeft natuurlijk leuk wat ervaring: naschoolse opvang in Australië, en alle oppas adresjes hier en in Australië. Ook heeft hij toen het kinder EHBO diploma gehaald, ook altijd handig natuurlijk.  Ook heeft hij van de week een paar uur achter de bar van rugby gewerkt, en daar leuk mee verdient. Hij hoopt dat hij dat ook vaker kan gaan doen.

Gisteren was het weer zo ver. Na 12 weken oefenen het grote concert in de Symphony Hall in Birmingham. Het thema was  Sing the Classics and Classical Rock. We moesten al rond 13 uur er zijn, rond 2 uur konden we in de zaal, en dan duurt het allemaal erg lang, voordat je aan het zingen bent. We hebben het hele programma afgewerkt, met 2 pianisten en percussie voor de eerste helft en een rockband voor de tweede helft van het concert. Ook bij Singlive kunnen ze goed merken dat mensen minder te besteden hebben. Er worden minder tickets verkocht en minder mensen doen mee met de concerten (want ook meedoen is niet goedkoop!). Desalniettemin zongen we dit keer toch weer met zo’n 170 man/vrouw.

Zo jammer dat je zelf niet kan horen hoe het klinkt. Na de generale, hadden we een pauze van anderhalf uur. Pieter en de kids waren vroeg naar Birmingham gekomen, zodat we samen nog even een hapje konden eten. Toen omkleden, optutten, en toen was het zo ver! Wauh het is elke keer weer een fantastische ervaring, zingen in een ware concerthal. Het eerste deel voor de pauze zongen we:

Sanctus, Ave Verum, Dies Irae, Go Down Moses, o come o come Emmanuel, Vide cor Meum,  Agnus Dei en Halleluja Chorus.

De tweede helft, was een totaal andere sfeer, van somber zwart gekleed moesten we kleur toevoegen, en rocken! We zongen: Halleluja chorus, Bon Jovi medley, But I still haven’t found, Wonderwall, Queen medley, While my guitar gently weeps en the Final countdown.

De tweede helft knalde dus echt met die Rockband erbij, echt schitterend. Ook Pieter en de kids vonden het fantastisch.

Pieter was mooi op tijd thuis vanochtend. Hij kwam om kwart voor negen het huis binnen lopen. Hij is nog even een uurtje gaan slapen.

Om kwart over tien kwamen 5 vriendinnen van Judith. We gingen om elf uur met hen laser-gamen. We hadden beide auto’s nodig, dus het kwam goed uit dat Pieter weer thuis was. Pieter en Luc reden. Ze kwamen iets te laat, omdat ik per ongeluk het verkeerde adres had doorgegeven. Gelukkig was de eerste game nog maar net begonnen, en konden ze nog meedoen. Het was erg geslaagd, ook Luc deed mee.

Rond kwart over twaalf waren ze weer thuis. Ze aten taart, pakten kado’s uit, deden rockband, singstar, hadden een lekkere lunch en ze vermaakten zich best. Ik had van 2 tot 5 generale repetitie voor mijn concert morgen. Ik heb er erg veel zin in. Toen ik om vijf uur weer thuis was, waren er nog twee meisjes over.

Al met al volgens Judith een zeer geslaagd feestje.

en nog even een leuke foto van Sam op de zitzak, hij vond dit een erg lekker plekkie!

Vandaag ging ik voor het eerst met Sam naar een nieuw verpleeghuis. Het is een particulier tehuis, met 33 bewoners. Een aantal van de bewoners zat al klaar, en was aan het koffie drinken. Je kunt wel zien dat het een particulier tehuis is, de woonkamer zag er erg mooi uit, en de bewoners zaten allemaal in van die mooie, echt Engelse fauteuils.
Ze waren erg aardig, voor mij en voor Sam. Een heel aantal had vroeger ook zelf een hond gehad, dus dan is dit een welkome afleiding. Hier kon ik het wel een uurtje volhouden. Sam is zo ontzettend braaf als hij daar is. Hij snuffelt eerst wat aan de mensen, gaat dan meestal zo naast ze zitten, dat hij lekker gekriebelt kan worden op zijn koppie, op zijn rug, of waar dan ook. En als er echt niets gebeurd, dan gaat hij er gewoon lekker bij liggen. Je kan je gewoon niet voorstellen hoe mak hij daar is, als je hem ’s ochtends in het park rond ziet racen met alle andere honden.
Ik heb ook overlegd met de coordinator van de PAT dogs over het andere tehuis waar ik een keer per twee weken heen ga. Ik voel me daar soms echt zitten, heb geluk als er twee bewoners zijn (van de acht), en vind het moeilijk om het daar pratende te houden. Ze zeggen zelf erg weinig. De coordinator stelde voor om er minder vaak heen te gaan, in overleg met het tehuis. Als ik dan kom, is het ook weer echt leuk voor ze, hoop ik. Ik had voor de kerst al eens geinformeerd bij de leiding of ze het wel leuk vonden dat Sam kwam, en dat vonden ze dus wel. Dus het zou ook weer jammer zijn om er helemaal te stoppen.

Verder  worden er op de school van de kinderen veel akties gehouden voor Haiti. Raffle tickets worden verkocht, op doel schieten, er staat een leraar in het doel, cake, en milkshake- verkoop, morgen maken ze een ketting van kleingeld, ze willen dat die van de nieuwe school tot de oude school gaat lopen. (nog maar eens wat potjes met kleingeld gaan legen)etc. Goed dat er aandacht voor is.

Vanavond en zaterdagmiddag grote repetitie voor het concert in de Symphonie hall in Birmingham aanstaande zondag. Spannend!

Tja, wat zal ik zeggen, Pieter is voor “werk” in Sydney, en dan krijg ik dit soort plaatjes doorgestuurd.

met als onderschrift:” Ben net terug van “hapje eten” bij cafe Sydney. Speciaal voor mij hadden ze het cruiseschip “Volendam” van de Holland America lijn in de have gelegd.”

Vervelende baan hoor met temperaturen van 30 graden, uit eten en vergaderen. Ik ben jaloers!

Ik ben klaar met alle foto’s in te plakken, heerlijk weer helemaal bij. En nu, weer bijhouden natuurlijk. Alles opgeruimd, en zo ging ik door met opruimen. Ik ging door allemaal mappen heen, om oude documenten etc weg te gooien. Judith zat wat te niksen, nadat haar vriendinnen weg waren gegaan, haar Nederlandse les af was, en vroeg of ze de oude papieren mocht versnipperen. Onlangs had ik een versnipperaar gekocht, want hier zijn ze nogal panisch voor het verspreiden van adresgegevens. Aangezien ik voor het koor regelmatig adreslijsten en zo uitdraai, dus dat ding aangeschaft.

Het ging goed: oude verzekeringspapieren, oude telefoonrekeningen, van alles werd versnipperd. Totdat Judith een document tegenkwam van het behalen van Luc zijn rijbewijs. Gelukkig vroeg ze toen, moet dit ook versnipperd. Oeps, ik kreeg het heet. Want op diezelfde plek in de map zaten ook de zgn, deel 2 van het Engelse rijbewijs (counterpart). Ik ging even door de snippers heen, en jawel hoor, de groene formulieren waren keurig in vele stroken gesnipperd. Zeer veilig!

Eerst maar eens op internet gekeken of je die formulieren weer opnieuw kunt aanvragen. Daar hing al snel een prijskaartje aan van £25 per stuk (het waren er drie, een voor Pieter, Luc en mij). Dan toch maar weer de bak met snippers over de kop. Alle groene stroken er weer uitgehaald. Judith kwam me gelukkig helpen met puzzelen. Na een uur hadden we ze weer zo goed als kompleet. Toen nog even door de laminator gehaald, en dan moeten ze het er maar weer mee doen. Affijn, het was even schrikken, maar we hebben ons toch maar weer even £75 bespaard.

Twee dagen heeft het nu geregend. Geen sneeuw meer te zien. Iedereen heeft hier steen en been geklaagd over de sneeuw, maar ik heb dat toch liever dan twee dagen regen. Dat ben je zo snel zat. Wel heb je dan de gelegenheid om weer eens wat nuttige klusjes te gaan doen. Zo ben ik mijn plakboeken weer eens aan het bijwerken. Ik plak bij de verhalen van de website, die ik dus uitprint foto’s, en dan ben je dus wel even onder de pannen. Ik ben nu bij oktober 2009, dus het schiet op.

Pieter is vanmiddag weer vertrokken naar Australië voor een weekje. Hij was de kou ook zat en besloot de warmte maar eens op te zoeken, haha. Nee hoor gewoon weer voor zaken, en hij zal niet veel anders doen dan vergaderen, vergaderen, oh ja en uit eten gaan….

Vanmorgen zijn we nog even Leamington in gegaan. Hij was aan nieuwe pakken toe. Het is nu opruiming, dus dat kwam natuurlijk goed uit. We zijn in een winkel voor 3 pakken geslaagd! Hij past niet meer standaard in een pak maat 48. Het buikje vraagt toch om een andere dan standaard maat. Gelukkig zie je eigenlijk heel veel dat colberts en broeken apart verkocht worden, dus hij had mazzel. Twee jaar geleden heeft hij 3 pakken op maat laten maken in Maleisië, (dan heb je dat probleem niet) die zijn na twee jaar, veelvuldig dragen, dus echt glad. Nou hij staat er weer netjes op. Volgende week zaterdag kunnen we ze ophalen, want de pijpen moesten natuurlijk allemaal wel korter gemaakt.

Hij zit nu in het vliegtuig. Vlak voordat hij wegging kreeg ik een sms-je: “ben ook wat vergeten, schoenen”. Hij had natuurlijk zijn VTschoenen aan, en dat kan toch echt niet onder zijn pak. Zal hij daar toch even op pad moeten voor een paar schoenen!

Luc en Marieke hebben afgelopen week examens gedaan. Marieke in Biologie en Maths, zij kan nooit echt zeggen hoe het gegaan is. Ze heeft in elk geval wel hard gestudeerd. Luc had op een dag examens in Maths, Economie en Physics (natuurkunde). Voor Physics heeft hij vorige week nog een paar uur spoed-bijles gehad, maar volgens hem was dat examen niets geworden. Maths vond hij makkelijk en Economie, ging wel. In maart krijgen ze de uitslag. Als ze het cijfer niet goed genoeg vinden, kunnen ze het volgend jaar nog een keer doen, maar liever niet natuurlijk, want dan moeten ze ook weer de anders stof doen. Ik ben benieuwd.

Wij, de dames hebben een weddenschap afgesloten. Drie maanden geen snoep, chocolade en koekjes. We laten horen of het gelukt is over drie maanden.

En ja hoor, weer sneeuwt het, en ligt er een paar centimeter verse sneeuw. Mensen zijn het inmiddels spuugzat.Scholen zijn weer gesloten, schoolbussen rijden niet. Veel scholen zijn wel open voor examens. Ook Luc en Marieke gaan dus hiervoor naar school, anders moeten ze het in Juni doen. Ze hebben er nu voor geleerd, en zijn er “klaar” voor.

Judith stond om 7uur, gewone tijd al gedouched, klaar. Zij had nog niet naar buiten gekeken, maar Luc had het op de radio gehoord.

En al weer een jaar voorbij. Twee jaar geleden vierde Judith de eerste keer haar verjaardag in Engeland, en nu al weer de derde keer! Time flies!

De dag begon natuurlijk met gezang, en kadootjes en ontbijt op bed. Haar vriendin Anna was blijven slapen. Zelfs Luc kwam er even voor uit, terwijl hij er nog maar net in lag…

Naast kokkerellen, vind ik het heerlijk om met dit winterse weer buiten te lopen met Sam. Hieronder een paar plaatjes van mijn wandeling gisteren door het Engelse landschap:

en deze foto stond nog op mijn telefoon van de “christmas dress up party” van de hondentraining.