Familie Feenstra in Engeland

Marieke en Luc zitten weer in de examens. Bij Marieke resulteert dit in veel gezucht, ruimt veel haar kamer op (alles om maar even het leren uit te stellen), vroeg in bed, powernaps, vroeg weer op en weer verder leren en stapels papier. En nog natuurlijk drie keer per week een half uur hardlopen, wat ze heel goed volhoudt!
Luc: hm ander verhaal. Hij wordt meestal chagrijnig als hij moet leren. Hij doet veel minder dan Marieke. Als hij dan leert doet hij veel andere dingen tussendoor: Marieke afleiden, ineens drinken inschenken (zelfs voor z’n zus), tekeningen maken voor ons huis in Geldermalsen, wat we gaan verbouwen, en alles wat ik niet zie…

Volgende week hebben ze geen examens, dan is het hier vakantie (een week halfterm). Na de vakantie hebben ze ook nog elk een examen en dan zijn ze voor de rest van het jaar weer klaar. Wat dan zo gek is, ze moeten daarna wel weer naar school, en dat terwijl er ook leerlingen zijn die niet verder gaan met dezelfde vakken, of zelfs niet met school. De leraren weten ook niet echt wat ze met de leerlingen aan moeten en zeggen min of meer dat het niet echt nodig is om te komen….beetje vreemd allemaal. Ze gaan ook niet meer aan nieuwe stof beginnen.
Judith moet ook leren, vooral haar Nederlands, wat ze toch weer enigzins op peil moet hebben als ze straks naar de Middelbare school moet in Nederland. Dit vindt ze niet leuk! Altijd eindingt het weer in erg boze buien! Haar andere huiswerk doet ze altijd zonder morren.

Tja het is geen lolletje op school zitten, en dan ook nog moeten leren!

Vrijdag gaan we weer een weekend naar Nederland, familieweekend in Bennekom. Altijd erg gezellig. Het thema is dit jaar ” Ik hou van Holland”. De oranje shirts dus maar in de koffer! Eens kijken of we nog op de hoogte zijn van al het hollandse…..

Marieke gaat maar 1 dag naar het familiekamp. Zij gaat vanaf zaterdag naar Duitsland als leidster naar een soort Bijbelkamp voor jongeren van 11-14 jaar. Er gaat vanuit Leamington Spa nog een jongen mee als leider. Dat is wel gezellig, kent ze in elk geval al iemand als ze er heen gaat.  Judith die blijft nog wat langer in Nederland, en die neemt dan vrijdag pa, ma en Gerald mee op sleeptouw naar Engeland. Judith weet de weg wel! Pa, ma en Gerald blijven dan een weekendje. Hopen dat we ook dan mooi weer treffen.

Pieter is aan zijn laatste maand bezig bij de afdeling Warehouse and Distribution, om per 1 juli bij de Healthcare divisie te beginnen. Hij zal de eerste paar weken bezig zijn met langs alle vestigingen te reizen, en kennis te maken met alles en iedereen. De vestigingen zijn in: Duitsland, Luxemborg, Engeland, Frankrijk, Italië, Noorwegen, Nederland (Apeldoorn), Maleisië, Singapore en China, en Dubai. Ik heb geen idee of hij langs al deze vestigingen gaat, deze heb ik net even op hun Swisslog site opgezocht. Ik kan het niet controleren, want hij is nog niet thuis om het hem na te vragen. Hij zal mij straks wel aanvullen of verbeteren, haha.

Ikzelf ben aan mijn laatste weken bij het Village Voices koor bezig. Ze proberen me aan alle kanten over te halen toch te blijven. Maar ik heb voor mezelf de knoop doorgehakt, ik ga bij hen weg. Net twee concerten achter de rug, nog 1 te gaan, bij Castel Froma, het tehuis voor gehandicapten waar ik altijd met Sam heen ga. We entertainen daar 3 juli ’s middags bewoners. Ze zijn nu natuurlijk naarstig op zoek naar een nieuwe secretaresse voor het koor. Ik kan je vertellen, er staan geen rijen te wachten! Mijn tijd zit er daar bijna op!

Deze week was weer eens een week voor mij (Pieter) in Australie. Deze keer was het echter een beetje speciaal, want het was de laatste keer naar het kantoor wat zo vertrouwd is voor mij, met zoveel bekende gezichten. De afdeling Healthcare Solutions waar ik vanaf 1 juli voor ga werken, heeft geen kantoor in Australie maar alleen een agent, dus de kans dat ik nog regelmatig terug kom is klein.

Ik landde ca half zeven zaterdagochtend weer in London en dit keer geen aswolk en ook de staking bij British Airways is uitgesteld tot morgen dus alles volgens plan. Het was meteen prachtig weer (het was het hele weekend 25-26 graden) en dus een heerlijk weekend thuis. Zaterdagavond stond een optreden van Henriette gepland, dus togen Judith en ik naar Wappenbury (niet bekend in mijn routeplanner). Het optreden was in het kader van de heropening van de plaatselijk kerk na jaren van renovaties. Henriette haar koor, Village Voices, trad op en verder een brassband en twee jonge cellisten. Halverwege de avond kon er gegeten en gedronken worden en ook de raffle (verloting) ontbrak niet. Na het optreden ging het hele koor (zoals altijd) naar de pub waar we broodjes en frites hebben gegeten en natuurlijk een pint.

Het optreden zelf ging heel goed en het was deze keer heel speciaal, want Henriette moest nog een solo doen ook: Heel spannend. Ik weet niet wie er het meest zenuwachtig was: Henriette, Judith (zat met heel veel zweet in haar handen) of ik (durfde Henriette niet aan te kijken). Het ging echter heel goed en Judith en ik zeiden tegen elkaar: We wisten niet dat mama zo goed kon zingen! Grappig was dat Judith de meeste liedjes bijna zonder tekst kon meezingen; er wordt nogal eens geoefend thuis.

Hieronder twee youtube links (zet geluid hard, want de opname is wat zacht):

http://www.youtube.com/watch?v=qmwdg3JtOmE (Hallelujah van Leonard Cohen, met hele koor)

http://www.youtube.com/watch?v=at6VMASHJ-g (Castle on a cloud uit musical Les Miserables, solo van Jet)

Wat vliegt de tijd, en wat is er veel gebeurd in die 21 jaar tijd:

de geboorte van 3 kinderen in Everdingen, verhuizing naar Geldermalsen, baanwisselingen, en dan de laatste 5 enerverende jaren van vertrek naar Australië en dan twee jaar geleden naar Engeland. Het zit wel goed, en ik hoop dat dat ook voor de komende 21 jaar zal gelden.

Hieronder een foto van het eerste jaar dat we met elkaar gingen: (zo jong!)

1983

Pieter zit ver weg in Australië, wel werd er een mooi boeket bezorgd! Ook van de kinderen kwam er een prachtige bos bloemen, nadat ze van oma hoorden dat we 21 jaar getrouwd waren.

Afgelopen weekend hadden we Gerard, Lianne, en hun 3 kinderen op visite. Ze kwamen vrijdagavond aan. Zaterdag zijn we na het ontbijt richting Stratford upon Avon gereden, via binnen wegen. We hebben daar wat rond gelopen, waarna we vervolgens naar Mary Ardens Farm zijn gegaan. Hier woonde de moeder van Shakespeare. Er waren veel dieren te zien, en dat trekt kinderen altijd.

Mary Arden’s Farm

Het personeel was net aan het lunchen.

We waren rond 5 uur weer thuis omdat Pieter weg moest om het vliegtuig naar Australie te nemen.

Ikzelf had ’s avonds een charity concert met ons koor voor een kerk die afgebrand was, en weer opnieuw opgebouwd wordt. Ik had mijn eerste solo, hoe spannend! Er was niemand van mijn gezin om mijn optreden te bewonderen (of te bekritiseren, haha). Luc werkte die avond in een pub, achter de bar. Hij is gevraagd hier vaker te komen helpen. Aldus hem zelf: “ze willen graag een knappe vent achter de bar, dat trekt vrouwen!” Haha wat een eigendunk!

Marieke had al de hele dag gewerkt, en zou ’s avonds moeten oppassen. Dit werd echter afgebeld, en dus wilde Judith ook liever samen met haar thuis blijven. De solo ging erg goed volgens zeggen. Ik vond het zelf ook wel goed gaan, niet eens zo heel erg nerveus. Ik zong “Castle on a Cloud” uit de musical Les Miserables. Daarna gingen we als koor met z’n allen nog even naar de pub om wat na te praten.

link youtube Castle on a Cloud

Zondag moest Marieke weer werken. Judith en ik hebben een mooie wandeling met Sam gemaakt, het was heerlijk weer.

ps het duurde even voordat deze post geplaatst werd, omdat alles op overging ging naar een nieuwe server van muntinternet.nl

Gisteravond zijn Pieter, Judith, Anna (vriendinnetje van Judith) en ik naar het plaatselijke theater geweest waar de musical “into the woods” gespeeld werd. Een van mijn mensen van het koor, deed er in mee, dus reden te meer er eens een kijkje te gaan nemen. Het was fantastisch, bijzonder grappig, erg veel gelachen, en erg goed gespeeld. Als jullie een keer ergens de kans zien dit ook te bekijken, dan moet je dat zeker gaan doen!

Het verhaal:

In de musical lopen verhaallijnen en personages van verschillende bekende sprookjes van de Gebroeders Grimm, waaronder Roodkapje, Raponsje, Doornroosje en Assepoester door elkaar. Zij vormen samen met nieuwe elementen een verhaal over een Bakker en zijn vrouw, die een kind wensen. De Heks in het verhaal heeft echter een vloek over hen uitgesproken, waardoor ze onvruchtbaar zijn. Volgens de Heks zal de vloek pas opgeheven worden als zij in het woud vier voorwerpen verzamelen: een melkwitte koe, het vlasblonde haar, de bloedrode mantel en een glazen muiltje. Maar in het woud ontdekken zij Sjaak (van de bonenstaak), Raponsel, Roodkapje en Assepoester die hun eigen wensen proberen te vervullen. Ze komen tot het inzicht dat het nastreven van hun wens gevolgen heeft voor de anderen en staan voor de keuze: in hoeverre is het vervullen van hun eigen wens belangrijker dan de verantwoordelijkheid voor het welzijn van anderen?

Into the Woods is een musical van Stephen Sondheim, gebaseerd op het gelijknamige boek van James Lapine. De musical ging in 1986 voor het eerst in première, in het Old Globe Theatre in San Diego. In het daaropvolgende jaar verscheen de musical op Broadway, met in de hoofdrollen onder meer Bernadette Peters (als de Heks) en Joanna Gleason (als de Bakkersvrouw). Deze eerste Broadwayproductie van de musical ontving lovende kritieken en in 1988 werd Into the Woods bekroond met verschillende Tony Awards, o.a. voor “Beste libretto“, “Beste originele muziek” en “Beste vrouwelijke hoofdrol in een musical” (Joanna Gleason). Van de musical werden sindsdien een groot aantal uitvoeringen geproduceerd, waaronder een toer door de Verenigde Staten in 1988 en producties op West End (1990), een televisieproductie (1991), een jubileumproductie (1997), een productie in Los Angeles (2002) en een nieuwe versie op Broadway in 2002.^[1]

Wat gaat de tijd toch snel! Nog eventjes (11 weken) en dan is het al weer zomervakantie. Op het moment dat ik dit schrijf, lijkt het eerder tijd voor de herfstvakantie. Het is roetkoud, 8 graden wel te verstaan, de wind waait om het huis, en de bloesem komt naar beneden, alsof het herfstbladeren zijn. Het is al bijna half mei, en nog steeds heb ik regelmatig de winterjas aan. Zo ook vanochtend: ik moest Judith naar Netball brengen, zo koud, dus met winterjas, sjaal en paraplu. Het echte voorjaarsweer wil nog niet echt lukken.

Nog 11 weken dus. Marieke en Luc hebben over een week studie verlof, waarbij ze moeten studeren en in diezelfde tijd ook examens hebben. Na dat studie verlof moeten ze nog wel weer terug naar school voor 6 weken.  In die periode heeft Judith ook nog 2 weken vakantie (half term). We gaan eind mei nog weer naar Nederland voor het jaarlijks terugkerend familiekamp.

Luc gaat dit jaar met een hele groep vrienden in de zomer naar Griekenland, naar Zante. Een soort vakantie als de jeugd in Nederland op Terschelling houdt. Dat houdt dus in veel uitgaan! Ik geloof dat ze met ruim 20 man gaan. Ik ben blij dat ik het niet hoef te zien. Ik wil alleen dat hij dagelijks een smsje zendt, zodat ik weet dat hij nog bestaat. Na deze vakantie gaat bij naar Nederland om bij zijn oom Michael (AP machinebouw) te werken. Die zal hem waarschijnlijk leren lassen, en allerlei andere klussen laten doen.
Marieke gaat een week naar Griekenland. Haar vriendin gaat daar elk jaar een paar weken met haar ouders heen, en ze mocht 1 week komen. Verder wil ze veel gaan werken.

Wij gaan 1 week door Schotland toeren en 1 week in een stacaravan in België aan de kust. Dit jaar dus niet echt een garantie voor zonvakantie. Na de week België willen we Pieter zijn appartement in Zwitserland in gaan richten. Hij begint per 1 juli met zijn nieuwe baan. Het zal voor allemaal wel wennen zijn. Pieter,die de hele week van huis is. Nu is hij doorgaans regelmatig weg, maar dat betekent ook regelmatig thuis. Straks zal dat alleen de weekenden zijn. Ook het soort werk zal toch een grote verandering voor hem betekenen. Dit jaar zal hij dus vanuit Engeland naar Zwitserland reizen, omdat de kinderen hun school hier nog af moeten maken. Spannende tijd allemaal!

Als je dan eenmaal weet dat je de langste tijd in het buitenland hebt gehad, is het toch weer een heel ander verhaal. Niet dat ik hier tegen mijn zin zit hoor! Helemaal niet, ik vermaak me bijzonder goed. Je gaat weer meer vooruit kijken: hoe ga ik dat straks in Nederland doen? Hier zat ik op twee koren: naar welk koor kan ik in Nederland? Hier deed ik vrijwilligerswerk: wat ga ik in Nederland straks weer doen? Hier ging ik met Sam elke week naar de hondentraining: waar kan ik dat in Nederland doen etc etc.

Voor de kinderen is het sowieso weer een nieuwe start: Luc en Marieke gaan studeren. Dat is weer een hele nieuwe fase. Judith zal naar het middelbaar onderwijs gaan in Nederland. Ze zou qua leeftijd naar klas 3 moeten, maar het is niet zeker of dat gaat lukken. We zouden haar het liefst op tweetalig VWO zien, zodat ze haar Engels lekker bij kan houden. Na kontakt te hebben opgenomen met de school meldden zij dat hun ervaring was dat het Wiskunde niveau in Nederland meestal hoger is, en Judith heeft een jaar Duits gemist. Hier hoeven ze maar 1 buitenlandse taal te doen, en ze doet Frans. Wat betreft deze zaken zou het misschien beter zijn als ze in de tweede klas zou starten. We willen haar in het najaar laten testen om te zien of ze VWO aankan. Ze is inmiddels al wel weer bijna een jaar met Nederlandse les bezig via NTC-online. Want ook het Nederlands is natuurlijk na straks 6 jaar in het buitenland te hebben gewoond niet meer op peil.

Vooruit kijken: Ook zijn we volop met de verbouwplannen van ons huis bezig. De tekeningen zijn gemaakt, het wachten is nu op de vergunningen van de gemeente. Als het allemaal goed gekeurd wordt, is dat natuurlijk ook iets waar je naar uit kunt kijken: een prachtig verbouwd huis met veel meer ruimte.

Vooralsnog zitten we hier gewoon nog een jaar. Dat jaar zullen we ons ook nog helemaal niet vervelen. Maar als je dan zo aan het vooruitkijken bent, dat realiseer je je wel dat de tijd inderdaad vliegt!

Maandag hebben we een dagje Londen gedaan. We waren rond 12 uur in de stad. We pakten de toeristische bustoer, waarbij je langs alle bezienswaardigheden van Londen rijdt, met uitleg van een gids.

vele ritjes in de metro:

in de dubbeldekker bus:

voor Buckingham Palace:

Halverwege nog een rondvaart over de Thames (die zat er bij inbegrepen) waar we gelijk onze lunch op konden eten.

Lex moest nog even bij de Apple Store langs, want hij wilde Bose koptelefoons kopen, die hier 60 euro, of pound goedkoper waren dan in Nederland. We waren er net 5 minuten voordat de winkel dichtging. Het was even zoeken, maar daarna was hij er erg blij mee:

’s Avonds gingen de dames naar de musical Wicked, een prachtige gebeuren, echt zoals je verwacht met theater, prachtige muziek, mooie kostuums, fantastisch decor, een aanrader dus! Judith vertaalde het verhaal aan Merel.

De mannen gingen ondertussen naar de film Ironman 2, Pieter en Bert vonden er niet veel aan, maar de jongens wel, ach je moet wat!

We waren erg laat thuis: 1 uur ’s nachts. De volgende dag kwam alles niet zo snel op gang. Pieter ging wel weer op tijd naar zijn werk. Judith zag het niet zitten om naar school te gaan, en nam een baaldagje. Luc had volgens hem ook niet veel op school te doen dan herhalen van stof (zit voor zijn examens).  Marieke was de enige die ging, zij het wat later dan normaal.

Om elf uur vertrokken ze, met Luc en Judith naar het Warwick Castle. 1 van de top 3 attracties van Engeland. Ze vonden het prachtig. Luc moest nog meelopen in het rad van de katapult om hem op spanning te brengen. Uiteindelijk kwamen ze om 3 uur weer thuis (ik was niet mee, heb alles opgeruimd, en heb het kasteel al meerdere keren gezien).

uhm, wie is deze dame?

Nu zijn ze vertrokken en gaan ze naar Annamarie haar nichtje Chantal, die in Wiltshire woont, waar ze een Bed en Breakfast hebben geboekt. Ze blijven nog tot vrijdag in Engeland, om vervolgens dan weer met de ferry naar Nederland terug te gaan.

Zondag was de dag van de bijzondere ontmoetingen.
Na een heerlijk full english breakfast en hollandse koffie met taart togen we met zijn allen naar Stratford upon Avon. Marieke bleef thuis om te studeren en op Sam te passen. Stratford is de plaats die wereldberoemd is geworden
door Shakespeare. Prachtige vakwerkhuizen en oude straatjes gaven daar nog een goed beeld van. Het valt ons op dat de engelsen toch veel meer gevoel hebben voor traditie en ook veel meer het belang inzien van hun historie. Ze onderhouden alles geweldig. We hebben wat rondgelopen en rondgekeken en kwamen uiteindelijk op de markt terecht waar een kraam stond met edelstenen en fossielen. Merel en Annamarie  verzamelen die, dus we bleven even stilstaan. De marktkoopman (onze eerste bijzondere ontmoeting!) was blind. Als we wilden weten wat de prijs was van een bepaalde steen of  iets wilden weten over de herkomst moesten we hem de steen in zijn hand geven en voelend over de steen kon hij ons er alles over vertellen. Hoe het zo kwam weten we niet meer maar hij begon te vertellen dat hij cultural philosophy en global ethics had gestudeerd. Waarna Annamarie enthousiast uitriep dat zij filosofie studeert. Hij vertelde dat zijn vader ook filosofie had gestudeerd onder Wittgenstein! Zijn vader was de zoon van een eenvoudige arbeider maar was zo ongelooflijk intelligent dat hij colleges volgde door een paar aantekeningen te maken in een soort steno dat hij zelf had ontwikkeld en weer op zijn studentenkamer het hele college en de hele theorie kon reproduceren. En dat van Wittgenstein, dat is volgens Annamarie het aller- aller-allermoeilijkste wat je maar kunt voorstellen. Jammer genoeg moesten we de man (na het kopen van twee mooie fossielen waarover hij ook prachtig kon vertellen) met zijn
handel alleen laten en verdergaan.

met een klein pontje werden we van de parkeerplaats naar de overkant van de Avon gebracht

Merel en Judith voor de kerk waar Shakespeare ligt begraven

Voor het huis van Nash

Voor het huis waar Shakespeare is geboren

Lex aan de hot chocolat, want koud was het!

de mannen aan de cappucinno

de nichtjes voor de Canalboats

het Shakespeare theater, wat verbouwd wordt, maar inmiddels al weer heel ver gevorderd is.
Na Stratford hebben we een prachtige rondrit gemaakt door de Cotswolds. Volgens de beschrijving
was het een romantic tour. Jammer alleen dat Pieter en Bert voorin zaten en Henriette en Annamarie
op de allerachterste bank in de Volvo! Niet erg romantisch………………
Het gebied is prachtig. Glooiend, groen, schattige kleine dorpjes met geweldig goed onderhouden huisjes, en niet te vergeten enorm grote landgoederen met kasten van huizen erop.

In een van de plaatsjes hebben we een heerlijk cream tea genomen. (De jongens hadden wat meer honger en kozen wat extras) In de tearoom hadden we onze tweede bijzondere ontmoeting. De tearoom was eigendom van Juri Kuiyama. Een japanse die met hulp van haar vader (en de rest van haar familie volgens ons) een prijswinnende tearoom runt. Wij werden geholpen door vader. Een keurige japanse man die accentloos engels sprak. Opeens begon hij duidelijk uitgesproken nederlandse woorden tegen ons te praten! We waren stomverbaasd. Het was al bijzonder om een japanner zo mooi engels te horen praten, laat staan ook nog Nederlands! Wat bleek nou, hij had familie in Nederland die hij regelmatig bezocht. Mr. Kuiyama heeft behalve gevoel voor lekkere thee maken ook vast een talenknobbel!!

Prachtig serviesgoed bij de tearoom

Yummie, vers gebakken scones met clotted cream and jam

Eenmaal thuis gezellig aan de wijn en fris en een heerlijke lasagne gegeten. De mannen voor de buis (beetje klein scherm,hm) naar de Hurt Locker.  Merel en Judith waren elkaars nagels aan het doen, en lekker aan het tutten. Lekker relaxed allemaal. Morgen dagje London.

Geschreven door Annamarie

In Nederland hebben ze Mei-vakantie. Bert, Annamarie en de kinderen hadden besloten om een week door te brengen in Engeland, waaronder een aantal dagen bij ons. Ze namen vrijdagavond de nachtboot vanuit Hoek van Holland naar Dover.

Zaterdagochtend kwam eerst Pieter thuis vanuit Zwitserland, waar hij gesprekken had over zijn toekomende job. Even later, ongeveer half 10 (wij zaten nog te ontbijten) kwamen ook Bert, Annamarie, Martijn, Lex en Merel al aan. Luc werd  door zijn neven resoluut uit zijn bed getrokken (hij lag er nog niet echt lang in, sinds 4.30 uur) We hadden goed weer: we konden buiten op het terras zitten, en hadden genoeg om bij te kletsen.

Hier wat foto’s genomen met mijn telefoon, niet echt beste kwaliteit, maar niemand had helaas een foto toestel bij zich.

’s Middags gingen we even Leamington Spa in. Merel en Judith gingen al snel hun eigen weg. Ook keken we even bij Marieke in de winkel, zij was aan het werk. Vervolgens liepen we door naar Royal Pump Rooms, waar een permanente expositie is over Leamington Spa. Toen naar de prachtige tuinen: Jephsons Gardens, waar de perken weer heel mooi ingeplant waren met allerlei mooi bloeiende bloemen. Toen werd het volgens de heren toch echt wel tijd voor de cream tea. Helaas, er waren wel scones, maar alleen met boter en jam, niet echt dus! Gelukkig hadden ze wel andere lekkere taarten. Ja je wordt wel hongerig, volgens de jongens van een “flinke” wandeling.

Annamarie en ik gingen voor een flinke plattelands wandeling. Even wat caloriën verbranden voordat we ze ’s avonds flink gingen innemen.

Luc, Martijn en Lex gingen even kijken in een nabij gelegen feest bij de bierfeesten. ’s Avonds gingen we samen uit eten in de pub. Verrukkelijk pub-food! We rolden zo ongeveer naar huis. Toen we thuis kwamen, gingen Marieke, Luc en Martijn uit, en wij zo langzaam aan richting bed.