Familie Feenstra in Engeland

Elke vrijdagmiddag ga ik een uurtje met Sam naar Ros in Castel Froma. Zo ook afgelopen vrijdag. Ik was wat aan de late kant, want was druk geweest met Luc zijn vakantiewas en boodschappen. Ze zat dan al in de filmkamer, ze dacht dat ik niet meer zou komen. Ze was blij verrast dat ik er dan toch nog was.

Ik stelde voor om naar buiten te gaan en een mooie wandeling te gaan maken. Het was perfekt weer, niet te zonnig (ze heeft snel last van fel licht), niet te warm en niet te koud. Wel moesten de handschoenen aan. Ik ben er niet echt achter gekomen waarom dat nou moest (communicatie is erg moelijk met haar), maar heb ze maar lekker aangedaan bij haar. Ook ging de zonnehoed op tegen het felle licht.

Elke keer als ik in town ben en Jephsons gardens zie met al die prachtige bloeiende bloemen, denk ik, daar moet ik Ros een keertje mee naar toe nemen. In het verleden tuinierde ze erg graag, dus een leuk uitstapje. Zo liepen we dus de stad in, met een rolstoel die niet echt licht duwt, en een voetstep die om de haverklap loslaat. Ze genoot van alles. Aangekomen in de tuinen, heeft ze echt even zitten genieten. De overdekte kas met exotische planten konden we helaas niet in omdat er een bruiloft gaande was in het restaurant wat erbij hoort.

Ik was zelf mijn geld vergeten, maar Ros had wel wat geld bij haar. Ze wilde wel wat hebben bij het koffietentje in het park. Ik kwam er met moeite achter dat ze wel zin had in ijs. Nou ik heb er bijna een kwartier over gedaan om er achter te komen welke smaak ze wilde (er waren zo’n 15 verschillende, inmiddels anderen maar voorgelaten), maar uiteindelijk heb ik een mint/choc chip ijsje voor haar bestelt. Ze wilde echter dat ik ook een ijsje zou nemen. Ik had echter door het harde duwwerk met de rolstoel veel meer dorst en wilde gewoon een flesje water. Dat kostte £ 1.30. Dat vond ze te veel, dat wilde ze er niet voor betalen! O jee, daar gingen we met een ijsje voor haar en ik met niets! Inmiddels was het zo’n 4 uur en stelde ik voor zo langzamerhand maar weer eens op huis aan te lopen. Maar dat wilde ze niet! Ze wilde nog naar de winkels. Aangezien het met zo’n rolstoel toch bijna drie kwartier lopen was, heb ik haar er wel bij moeten beloven dat we niet de winkels in zouden gaan. Daar zouden we geen tijd voor hebben.

In de winkelstraat, ik was inmiddels zowat uitgedroogd, vroeg ik haar of ik wat geld van haar mocht lenen voor een flesje water bij de broodjeszaak. Daar was een grote fles water maar £ 0.98. Gelukkig gaf ze toe!

Al met al waren we precies om 5 uur weer terug bij Castel Froma. Ze heeft er erg van genoten. Ik heb haar beloofd een andere keer met haar naar de winkels te gaan. Ik neem dan wel zelf mijn portemonnee mee, zodat ik zelf mijn flesje water kan kopen!